พื้นที่ส่วนตัวที่ลดลง

เสียงหัวเราะในลำคอของกรณ์ดังขึ้นราวกับจงใจกรีดลงบนเส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของคิมหันต์ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาประชิดขอบรถคันหรู โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าสายตาของ CEO หนุ่มเจ้าของรถจะแผดรังสีอำมหิตใส่ได้มากแค่ไหน หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ กรณ์คงพรุนเป็นรังผึ้งไปนานแล้ว "บังเอิญจังนะครับที่คุณกันต์มาติดฝนอยู่แถวนี้... หรือว่าฟ้าดินตั้งใจส่งให้ผมมารับคุณกลับแทนคนใจร้ายแถวนี้กันแน่นะ" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจหยอดคำหวานใส่คนนั่งข้างคนขับอย่างกันต์ธร กันต์ธรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ แม้เขาจะเกลียดขี้หน้าคิมหันต์แค่ไหน แต่กับกรณ์... ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้กลับให้ความรู้สึกอันตรายกว่าหลายเท่า ตัวอันตรายที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ ทว่ายังไม่ทันที่เลขารัฐมนตรีจำเป็นอย่างเขาจะได้ตอบโต้อะไร ประตูฝั่งคนขับก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของคนปากร้ายที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทาง "ถ้าว่างมากจนไม่มีงานทำ นั่งนับเม็ดฝนเล่นที่บ้านน่าจะเหมาะกับคุณมากกว่ามายุ่งเรื่องคนอื่นนะ กรณ์" คิมหันต์ก้าวลงจากรถ ปิดประตูเสียงดังสนั่นเพื่อประกาศอาณาเขต ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มขยับเข้าไปยืนบดบังร่างของกันต์ธรจากสายตาแพรพราวของคู่แข่งทางธุรกิจทันที ความหึงหวงพุ่งพล่านจนสมองแทบระเบิด แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับยังคงเรียบตึง เย็นชา และถือตัวตามแบบฉบับ CEO ผู้หยิ่งยโส "ผมก็แค่ผ่านมาแถวนี้ด้วยความหวังดี... เห็นเลขาฯ คนเก่งของคุณไม่มีรถกลับ กลัวว่าจะเป็นไข้หวัดขึ้นมา บริษัทคุณจะขาดสมองกลคนสำคัญไปเสียเปล่าๆ" กรณ์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หี้ สายตาเจ้าเล่ห์ยังคงพยายามชะเง้อมองข้ามไหล่กว้างของคิมหันต์เพื่อส่งยิ้มให้คนด้านใน "เรื่องของบริษัทผม ผมจัดการเองได้... เชิญคุณกลับไปดูแลบริษัทตัวเองก่อนที่หุ้นจะตกรูดดีกว่ามั้ง" คิมหันต์ตอกกลับเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบราวกับมีใบมีดซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนจะหันหลังกลับแล้วก้าวขึ้นมานั่งประจำที่กระแทกประตูรถปิดเสียงดังปังด้วยความหงุดหงิดที่อัดอั้นจนเต็มอก บรรยากาศภายในห้องโดยสารอวลไปด้วยความอึดอัดทันทีที่ประตูรถปิดสนิท ตัดขาดจากเสียงสายฝนภายนอก คิมหันต์กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สันจมูกโด่งคมกักเก็บลมหายใจเข้าออกแรงๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีรวนอยู่ในอก กันต์ธรเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้สันรามเกร็งแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ระคนแปลกใจ "คุณคิมเป็นอะไรคะ... หน้าบึ้งเป็นตูดแมวแบบนี้ กลัวบริษัทคู่แข่งแย่งตัวเลขาฯ มือดีอย่างผมไปหรือไง" กันต์ธรเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียน ตั้งใจจะกวนประสาทให้คนข้างๆ อารมณ์เสียเล่นตามนิสัย คิมหันต์หันขวับมามองทันที ดวงตาคมดุจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "หุบปากไปเลยนะกันต์ธร! ใครเขากลัวนายถูกแย่ง... ฉันแค่รำคาญสายตาเจ้าเล่ห์ของมันก็เท่านั้นเอง" "เหรอคะ? นึกว่าหึง..." กันต์ธรลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากหยักขึ้นเล็กน้อยอย่างได้ใจ ทว่าในจังหวะที่เขาขยับตัวจะหันไปหยิบกระเป๋าเอกสารเบาะหลัง ความกว้างขวางของรถคันหรูที่เคยมีอยู่กลับหดแคบลงถนัดตา เมื่อเบาะหนังปรับเอนถูกดึงเข้ามาใกล้เกินความจำเป็นด้วยความรีบร้อนของเจ้าตัว พลั่ก! ไหล่บางชนเข้ากับอกแกร่งของคิมหันต์เข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ บนตัวของกันต์ธร—กลิ่นสะอาดสดชื่นคล้ายดอกไม้ยามเช้าผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย—ลอยเข้าแตะจมูกของคิมหันต์อย่างจัง สติที่เคยควบคุมไว้ได้เป็นอย่างดีพังทลายลงในเสี้ยววินาที หัวใจดวงโตที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระหน่ำรัวเร็วจนน่ากลัว มันเต้นแรงเสียจนคิมหันต์กลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมันไปด้วย คิมหันต์ชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อใบหน้าคมเข้มของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าหวานของกันต์ธรเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดรินอยู่ใกล้กันทำให้ผิวแก้มของทั้งคู่ร้อนผ่าวขึ้นมาพร้อมๆ กัน กันต์ธรเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่เมื่อพบว่าตนเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเจ้านายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างทำให้เขารับรู้ถึงความร้อนระอุแผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน "เอ่อ... คุณคิม... ถอยไปหน่อยส ครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" กันต์ธรเกือบหลุดปากพูดคำผู้ชายออกมาด้วยความตกใจจนลิ้นพันกัน มือเรียวพยายามจะดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่า... ยิ่งผลัก คิมหันต์กลับยิ่งขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นัยน์ตาคมกริบก้มมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังขยับพูดอย่างเผลอไผล ความเย่อหยิ่งและท่าทีปากร้ายเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาลึกล้ำที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น มือหนาที่เคยกำพวงมาลัยแน่น เปลี่ยนมาวางทับลงบนเอวบางของคนตัวเล็กโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงไม่ให้เซถลา สัมผัสผ่านเนื้อผ้าสูทเนื้อดีทำให้ลมหายใจของคิมหันต์ติดขัด กลิ่นกายหอมกรุ่นของกันต์ธรโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับกรงขังแสนหวานที่เขาเต็มใจจะติดอยู่ข้างในไปตลอดกาล "ใกล้เกินไปแล้วนะ... กันต์" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าหลุดลอดริมฝีปากหยักของคิมหันต์ออกมาอย่างลืมตัว น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความดุด่าเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเว้าวอนและแรงอารมณ์บางอย่างที่พยายามกดเก็บไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม กันต์ธรชะงัก นัยน์ตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มที่ไหวระริกด้วยอารมณ์ซับซ้อน หัวใจในอกซ้ายเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก ความเงียบงันภายในรถปกคลุมลงมาพร้อมกับเสียงฝนที่ซัดสาดด้านนอก ยิ่งทำให้โลกใบนี้เหลือเพียงแค่คนสองคน "ถ้าใกล้แล้วมันทำไมล่ะคะ..." กันต์ธรแกล้งกระซิบเสียงแผ่วเบาเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาระยิบระยับท้าทายแม้ใบหน้าจะแดงก่ำลามไปถึงใบหู "กลัวหัวใจตัวเองจะเต้นผิดจังหวะหรือไงคะ... เจ้านาย?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมก้มต่ำลงมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงไม่หยุดหย่อน ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาคมฉายแววดื้อรั้นและคลั่งรักอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป "ใช่... ฉันกำลังกลัว..." คิมหันต์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "กลัวว่าถ้าปล่อยให้นายอยู่ใกล้มากกว่านี้... ฉันอาจจะอดใจไม่ไหวแล้วปล้นจูบเลขาฯ ปากเก่งคนนี้ตรงนี้ซะเลย..." สิ้นคำพูดนั้น กันต์ธรก็แทบหยุดหายใจ ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนเขินอับจนถ้อยคำจะเถียง กลับกลายเป็นความเงียบงันที่ทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเสียงใดๆ ในโลก ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและหัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันจนแทบจะหลอมละลายรวมกันนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับดังขึ้นอย่างกะทันหันราวกับมีคนจงใจทำลายช่วงเวลาสำคัญ คิมหันต์สะดุ้งสุดตัวด้วยความหงุดหงิดขีดสุด เขาหันขวับไปมองนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าถมึงทึงพร้อมจะฆ่าคน ทว่า... ภาพบุคคลที่ยืนยันตัวตนอยู่หลังกระจกใสท่ามกลางสายฝน กลับทำให้ดวงตาคมของคิมหันต์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ตุ๊กตาโบราณ" มาโดยตลอดนะคะ