ไข้หวัดกับคนปากแข็ง

"ถ้าคิดว่าจะเล่นสงครามประสาทด้วยการยืนตากฝนประชดชีวิตเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยว่าคุณคิดผิดถนัด กันต์ธร" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรนดังขึ้น ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดลงมากระจกหน้าต่างห้องชุดหรูหรา คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบมองร่างโปร่งที่เปียกปอนโชกโชนราวกับลูกสุนัขตกน้ำ ซึ่งทรุดตัวลงพิงกับบานประตูห้องพักของเจ้าตัวอย่างหมดสภาพ ความดื้อรั้นที่เคยฉายชัดในแววตาคู่สวยบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสะลึมสะลือและพิษไข้ที่เล่นงานจนลมหายใจร้อนผ่าว กันต์ธรปรือตาขึ้นช้าๆ ปลายจมูกรั้นขึ้นสีแดงเรื่อริมฝีปากแห้งผากขยับยุกยิกอย่างยากลำบากก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ใคร... ใครอยากเรียกร้องความสนใจจากคุณกันครับ... เอ๊ย... จากคุณกันเล่า..." คนป่วยยังไม่วายอวดดี แม้ว่าเสียงจะเบาหวิวราวกับกระซิบ "ผมแค่... เดินกลับไม่ไหว... แล้วก็... ขี้เกียจฟังเสียงบ่นน่ารำคาญของคุณ... แค่นั้นแหละ" "ปากดีให้มันตลอดเถอะ!" คิมหันต์พ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหมั่นไส้ระคนระอา แม้ปากจะบอกว่ารำคาญนักหนา แต่ขายาวก้าวฉับๆ เข้าไปประคองร่างที่แทบไม่มีเรี่ยวแรงนั้นทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะล้มพับลงไปกองกับพื้น มือหนาแตะถูกไหล่บางที่เปียกชื้นก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อพบว่าอุณหภูมิร่างกายของคนตรงหน้าร้อนจัดราวกับเตาไฟ ให้ตายเถอะ... ดื้อด้านเป็นที่หนึ่ง! ซีอีโอหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบและเกลียดความวุ่นวายที่สุดในโลก กลับต้องมาวิ่งวุ่นหาผ้าขนหนูและยาลดไข้กลางดึก เพียงเพราะเลขานุการจอมพยศคนนี้ดันซ่าท้าสายฝนกลับห้องพักเองโดยไม่ยอมนั่งรถที่เขาเตรียมไว้ให้ "ลุกขึ้นยืนไหวไหม หรือจะให้ผมอุ้มเข้าไปข้างใน" คิมหันต์เอ่ยเสียงเข้ม พยายามซ่อนความห่วงใยที่ตีรวนขึ้นมาในอกภายใต้หน้ากากความเย็นชา "ไม่ต้อง... มาแตะตัวผมนะ..." กันต์ธรปัดมือใหญ่ออกอย่างดื้อรั้น แม้แรงจะน้อยนิดเหมือนแมวป่วยก็ตาม "คุณกลับห้อง... ของคุณไปเลย... ไป๊! เดี๋ยวความซวยจะติดตัวคุณ... เจ้านายบ้าอำนาจ..." "ถ้าคุณยังพูดมากและดื้อด้านอยู่อีกคำเดียว ผมจะจูบปิดปากคุณตรงนี้แหละ... เอาไหม?" คำขู่ได้ผลชะเด็ดขาด กันต์ธรเม้มริมฝีปากแน่นสนิททันที ดวงตากลมโตช้อนมองค้อนขวับด้วยความเจ็บใจแต่ก็ยอมจำนนแต่โดยดี เพราะรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พูดจริงทำจริงแน่ๆ ยิ่งในสถานการณ์ที่สมองเบลออื้ออึงแบบนี้ เขาสู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ไหวหรอก คิมหันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ย่อตัวลงช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดายโดยไม่ฟังเสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอ สัมผัสได้ถึงความผอมบางและความร้อนที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าที่เปียกชุ่ม หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของซีอีโอหนุ่มกลับกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์โดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของกันต์ธรที่ผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ยิ่งปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้มานาน ร่างโปร่งถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือที่สุดเท่าที่คนเจ้าระเบียบจะทำได้ กันต์ธรขดตัวเข้าหากันด้วยความหนาวสั่น พิษไข้ทำให้เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบจะลืมไม่ขึ้น แต่ก็ยังมายกมือขึ้นปัดป้องเมื่อเห็นร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ "ออกไป... ผมเหม็นหน้าคุณ..." "นอนเงียบๆ ไปเลยคุณ" คิมหันต์เอ็ดเสียงดุ ทว่าแววตากลับอ่อนลงอย่างประหลาด เขาสั่งให้แม่บ้านเตรียมข้าวต้มร้อนๆ และจัดเตรียมอุปกรณ์เช็ดตัวไว้อย่างรวดเร็วราวกับมืออาชีพ ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่เคยดูแลใครด้วยซ้ำ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ห้องพักของเลขานุการตัวแสบก็กลับมาสงบลง ร่างบนเตียงถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนเนื้อนุ่มที่ค้นพบในตู้เสื้อผ้า หน้าผากมนถูกแปะด้วยแผ่นลดไข้อย่างเบามือ ข้าวต้มหมูสับร้อนกรุ่นส่งกลิ่นหอมกรุ่นถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง พร้อมกับถุงยาและแก้วน้ำอุ่น คิมหันต์ยืนมองผลงานของตัวเองด้วยความรู้สึกแปลกๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาคอยปรนนิบัติลูกน้องปากจัดคนไหน แต่วันนี้เขากลับทำมันลงไปจนหมดฟอร์ม "ดื้อนักนะ... หวังว่าตื่นมาพรุ่งนี้คุณจะสำนึกบุญคุณผมบ้างนะ กันต์ธร" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตากวาดมองรอบห้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องไป เพื่อปล่อยให้คนป่วยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ โดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูห้องให้เรียบร้อย ทว่า... คิมหันต์ก้าวออกจากห้องนอนมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพักของกันต์ธรเสียก่อน! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คิมหันต์ขมวดคิ้วฉับด้วยความไม่พอใจ ใครกันที่มารบกวนยามวิกาลแบบนี้ เขาหมุนตัวกลับด้วยใบหน้าถมึงทึงตั้งใจจะออกไปไล่ตะردให้พ้นทาง แต่ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกอย่างไร้การระวังตัว ดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! บุคคลที่ยืนยันตัวตนอยู่หลังประตูท่ามกลางความมืดของทางเดิน... ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'กรณ์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่ถือวิสาสะถือถุงโจ๊กและกระป๋องเกลือแร่ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้เขาเต็มตา! "อ้าว... บังเอิญจังเลยนะครับท่านซีอีโอคิมหันต์... มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในห้องเลขาฯ คนเก่งของผม เอ๊ย... ของคุณ ดึกดื่นป่านนี้เนี่ย?" กรณียกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะเย้ยฉشอย่างปิดไม่มิด ขณะที่คิมหันต์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟช็อตแล่นแปล๊บไปทั่วร่าง ความหึงหวงและโทสะพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดในเสี้ยววินาที! "ตุ๊กตาโบราณ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความซึนของท่านประธานของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!