เสียงเฮสนั่นสนามรอบแรก

“รอยยิ้มแบบนั้น... คิดว่าพวกฉันจะกลัวเหรอครับ?” กันต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหยิ่งผยองแต่แฝงไปด้วยความเดือดดาล เขาขยับตัวไปยืนบังธามไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องมองบุคคลเบื้องหน้า—‘ศิลา’ อดีตเพื่อนร่วมทีมที่หักหลังพวกเขาไปร่วมงานกับฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องพักนักกีฬา รัศมีกดดันแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา ธามไม่ได้ขยับหนี เขายังคงยืนนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ทว่ามือเรียวสวยที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ใจเย็นหน่อยกันต์” ธามเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่สั่นพร่าเล็กน้อยในจังหวะที่ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเขาแนบชิดกับอกกว้างของอีกฝ่าย “คนที่แพ้ตั้งแต่อยู่ในมุ้งอย่างเขา ไม่คู่ควรให้เราเสียเวลาด้วยหรอก” ศิลาหัวเราะร่า รอยยิ้มเยียบเย็นนั่นไม่ได้ลดทอนความร้ายกาจลงเลยแม้แต่น้อย “ปากเก่งเหมือนเดิมเลยนะธาม... แต่น่าเสียดายที่ในสนามจริง ความปากเก่งมันไม่ช่วยให้ชนะหรอกนะ โดยเฉพาะในรอบชิงชนะเลิศที่กำลังจะถึงนี้” เขาไม่รอฟังคำตอบ เพียงแค่เดินผ่านไปพร้อมกับทิ้งกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกและคำพูดทิ้งท้ายที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “หวังว่าจะไม่ร้องไห้ขี้มูกโป่งตอนเห็นคะแนนบนบอร์ดนะ... เพราะผมเตรียมที่ยืนไว้ให้คนขี้แพ้อย่างพวกคุณแค่ที่โหล่เท่านั้น” เสียงประตูปิดลงดัง ‘ปัง’ ดึงสติของกันต์กลับมา เขาหันกลับมามองคนที่อยู่ข้างหลัง ธามที่ดูเหมือนจะเข้มแข็งมาตลอด กลับหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธที่เก็บกดไว้ ดวงตาสีเข้มคู่สวยนั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง “ไอ้เวรนั่น...” กันต์สบถ ก่อนจะคว้าข้อมือธามออกแรงดึงให้เดินตามออกไปที่สนาม “ช่างหัวมันสิธาม! คืนนี้เรามีนัดต้องกระชากหน้ากากคนพวกนั้นโชว์ให้โลกเห็นไม่ใช่เหรอ? หรือว่านายจะยอมแพ้แค่เพราะคำพูดขยะๆ ของไอ้หน้าตัวเมียนั่น?” ธามชะงักฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้นสบตากันต์ สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับมีความร้อนแรงบางอย่างปะทุขึ้น “ฉันไม่เคยยอมแพ้... กันต์ นายก็รู้” “ดี งั้นก็ลุยกันให้สุด!” เสียงเชียร์ในสนามดังกระหึ่มราวกับภูเขาไฟระเบิดเมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าสู่โซนแข่งขัน แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องลงมาที่ตัวพวกเขา ราวกับจะประกาศว่านี่คือช่วงเวลาที่พวกเขาต้องเจิดจรัสที่สุด กันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เกมมิ่ง คว้าหูฟังมาสวมด้วยท่าทางดุดัน ส่วนธามวางมือลงบนคีย์บอร์ดด้วยความมั่นใจ ทุกจังหวะการกดปุ่มคือการโต้ตอบที่รุนแรงและฉับไว ในรอบชิงชนะเลิศนี้ พวกเขาไม่ได้เล่นเพื่อชัยชนะในฐานะทีมเท่านั้น แต่มันคือการแลกเปลี่ยนความเชื่อใจที่รัดรึงจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน กันต์รับหน้าที่เป็นหัวหอก บุกทะลวงแนวป้องกันของศัตรูอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ธามคือสมองที่คอยคุมจังหวะและสนับสนุนอยู่เบื้องหลังอย่างไร้ที่ติ “กันต์! ซ้าย!” “รับทราบ!” กันต์ไม่ต้องหันไปมอง เขารู้ดีว่าธามกำลังบอกอะไร การประสานงานที่ไร้รอยต่อนี้ไม่ได้มาจากความเก่งกาจเพียงอย่างเดียว แต่มาจากความเข้าใจในตัวตนของอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง ในเสี้ยววินาทีที่ศัตรูเปิดช่องโหว่ กันต์ตัดสินใจพุ่งเข้าไปปิดเกม ธามส่งสกิลสนับสนุนมาให้ในจังหวะที่พอดีเป๊ะราวกับเขาทั้งสองคนมีกระแสจิตถึงกัน *ตูม!* เสียงระเบิดในเกมดังสนั่นพร้อมกับตัวอักษร ‘VICTORY’ สีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดยักษ์ เสียงเฮสนั่นสนามดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ แฟนคลับต่างลุกขึ้นยืนปรบมือจนมือชา กันต์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความดีใจ เขาคว้าตัวธามเข้ามากอดแน่นโดยไม่ทันยั้งคิด ความดีใจพุ่งพล่านจนเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ยากจะควบคุม ท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่ดูเหมือนจะเลือนหายไปจากโสตประสาท เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ธามไม่ได้ผลักไส กลับกัน มือบางกลับโอบรอบเอวสอบของกันต์แน่นขึ้น ซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของอีกฝ่ายอย่างยอมจำนน “เราชนะแล้ว... กันต์” ธามกระซิบ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความตื้นตัน กันต์ผละออกมาเล็กน้อย สบตาคนที่อยู่ตรงหน้า สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเป็น ‘เพื่อนร่วมทีม’ ดูจะพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งพล่านอยู่ในดวงตาของกันต์และรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนแทบจะละลายของธาม “ธาม... เรื่องที่นายบอกว่า...” กันต์เว้นจังหวะ มือของเขาเชยคางอีกฝ่ายขึ้นอย่างถือดี ความกล้าหาญที่สั่งสมมาตลอดการแข่งขันพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ทว่าก่อนที่ถ้อยคำสารภาพจะหลุดออกจากปาก เสียงปรบมือที่ดังผิดจังหวะก็ขัดจังหวะความสุขของพวกเขาลง ประตูทางเข้าโซนนักกีฬาถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในวินาทีที่แสงไฟกำลังจับจ้อง “เล่นได้ดีนี่... แต่เสียใจด้วยนะ เพราะผลการแข่งขันนี้กำลังจะเป็นโมฆะ” ชายในชุดสูทสีเข้ม—ไม่ใช่ศิลา—แต่เป็น ‘ท่านประธาน’ ผู้กุมชะตาของสโมสร เดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังธาม ดวงตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นความลับบางอย่างไว้ “เพราะธาม... คุณถูกสั่งระงับสิทธิ์การลงแข่งถาวร ตั้งแต่ห้านาทีที่แล้วครับ” กันต์เบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจในทันที ธามที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาถึงกับตัวเย็นวาบ แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 15 นี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์หัวใจเต้นผิดจังหวะและเฝ้ารอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!