ค่ำคืนฉลองชัยชนะที่ไม่ปกติ

แก้วคริสตัลใสในมือของกันต์สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระพือของหัวใจที่เต้นรำอย่างไร้ทิศทาง กลิ่นอายของแอลกอฮอล์เกรดพรีเมียมคละคลุ้งปะปนไปกับความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องพักส่วนตัวของปาร์ตี้ฉลองชัยชนะ เสียงเพลงจังหวะนุ่มลึกจากลำโพงบลูทูธดังคลออยู่เบื้องหลัง ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อปลายนิ้วที่สัมผัสโดนกันโดยบังเอิญเมื่อครู่ยังคงทิ้งความร้อนผ่าวไว้บนผิวเนื้อราวกับรอยเหล็ก กันต์เบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจในทันที ธามที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาถึงกับตัวเย็นวาบ ความเย็นเฉียบจากร่างสูงโปรดที่ทิ้งน้ำหนักลงมาซบตรงแผงอกทำให้กันต์เผลอกลั้นหายใจ สตรีมเมอร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายและเย็นชาดั่งน้ำแข็งในวงการ กำลังหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ของเขาอย่างคนหมดสภาพ ฤทธิ์ของเบอร์боนผสมโซดาในแก้วเมื่อสองชั่วโมงก่อนคงกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ แต่อะไรบางอย่างบอกกันต์ว่า... ธามไม่ได้เมาอย่างไร้สติขนาดนั้น "นี่... คุณธาม ไหวไหมเนี่ย" กันต์กระซิบเสียงพร่า พยายามขยับตัวถอยห่างเพื่อสร้างระยะปลอดภัย แต่ท่อนแขนแกร่งที่ตวัดรัดรอบเอวสอบของเขาไว้กลับแน่นหนาขึ้นเสียยิ่งกว่าคีมเหล็ก "อย่ามาเนียนนะ ปล่อยผมเลย เดี๋ยวคนอื่นก็เปิดประตูเข้ามาเห็นหรอก" "อื้อ..." เสียงทุ้มต่ำครางฮือในลำคออย่างขัดใจ ธามขยับใบหน้าฝังลงกับซอกคอของคนปากเก่ง สัมผัสจากริมฝีปากร้อนผ่าวที่เฉียดผ่านผิวเนื้ออ่อนทำให้กันต์สะดุ้งเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง "เสียงดังน่ารำคาญ... เงียบหน่อยน่า กันต์" "ผมไม่ได้เสียงดังสักหน่อย! คุณต่างหากที่..." กันต์ชะงักคำพูดทั้งหมดไว้แค่นั้น เมื่อธามจงใจเงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายในนัยน์ตาคู่คมที่มักจะเรียบนิ่งไร้อารมณ์ยามอยู่หน้ากล้องสตรีม ตอนนี้กลับฉายแวววับระยับราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ความมืดมนและดุดันที่ถูกซ่อนไว้ใต้ภาพลักษณ์เจ้าชายผู้แสนสุภาพ กำลังปะทุออกมาอย่างชัดเจนภายใต้แสงไฟสลัวสีอำพัน บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก แบล็กเวลเวตรับรู้ได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ความดิบเถื่อนและรสสัมผัสที่เย้ายวนกำลังตีคู่กันมาในจังหวะกระชั้นชิด ธามไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาแตะไล้กรอบหน้าของโปรเพลเยอร์หนุ่มอย่างแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นในความตั้งใจ "รู้ไหม... ว่าผมอดทนมานานแค่ไหนแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทำเอาสมองของกันต์ขาวโพลนไปหมด "ตอนที่นายยิ้มให้ไอ้พวกโปรทีมอื่น... ตอนที่นายทำเป็นไม่ใส่ใจข้อความของผม... รู้สึกหงุดหงิดชะมัด" "อ...อะไรของคุณเนี่ย ธาม! เมาแล้วก็พูดจาเพ้อเจ้อ" กันต์เบี่ยงหน้าหนีสัมผัสวาบหวาบนั้น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างเพรียวพยายามดันไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่ยิ่งขัดขืน ธามก็ยิ่งรุกคืบเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของกันต์แนบชิดติดกับผนังห้องอย่างไร้ทางหนี "ไม่ได้เพ้อเจ้อ..." ธามโน้มใบหน้าลงมาอีก จนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียน ความเยือกเย็นทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่ดิบเถื่อนและพร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ "นายคิดว่าผมยอมแพ้ตั้งแต่ตอนที่เราเลิกกันไปแล้วหรือไง กันต์... นายมันใจร้ายเป็นบ้า ที่ทิ้งให้ผมทรมานอยู่คนเดียวตั้งนาน" คำพูดตัดพ้อที่เจือด้วยความตัดพ้อและดุดันในคราวเดียวกัน ทำให้กันต์พูดไม่ออก นัยน์ตาสั่นไหวระริกยามมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นมานานนับปี ความรู้สึกผิดและความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ใต้ฟอร์มจัดต่างพากันตีรวนขึ้นมาในอก รสชาติของความสัมพันธ์เก่าที่ยังไม่เคยถูกสะสางกำลังหวนกลับมาทวงคืนพื้นที่ในค่ำคืนนี้อย่างสาสม กันต์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามงัดเอาความมั่นใจทั้งหมดที่มีมาต้านทานแรงดึงดูดอันตรายนี้ "เรา... เราจบกันไปแล้วนะธาม คุณก็รู้" "จบเหรอ?" ธามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน มือหนาเลื่อนลงมาจับล็อกคางของกันต์ให้เงยขึ้นรับจูบ บังคับให้สบตาตรงๆ "ใครเป็นคนบอกว่าจบ? ผมยังไม่อนุญาตให้อนุมัติคำว่าเลิกสักคำ... กันต์" ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกอย่างหลงใหล เคมีที่ฟุ้งกระจายอยู่ระหว่างคนทั้งคู่เข้มข้นจนแทบจะหยดเป็นหยาดน้ำได้อยู่แล้ว ธามโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ความอดทนที่สะสมมาตลอดหลายเดือนขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากของคนตรงหน้าด้วยความกระหายที่ปิดไม่มิด กันต์หลับตาลงเตรียมรับสัมผัสที่รู้ดีว่าจะต้องทำให้ตัวเองพ่ายแพ้ราบคาบ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความเงียบงันและรสชาติของแอลกอฮอล์พาให้สติสัมปชัญญะล่องลอยไปไกล *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนลอดเข้ามาจากด้านนอก "เฮ้ย กันต์! อยู่ข้างในหรือเปล่า? ผู้จัดการทีมตามหาตัวให้ไปเคลียร์เรื่องสัญญารอบดึกว่ะ เปิดประตูหน่อย!" ร่างของธามชะงักกึกทันที นัยน์ตาดุดันฉายแววหงุดหงิดวาบขึ้นมาอย่างชัดเจนจนน่ากลัว ในขณะที่กันต์สะดุ้งสุดตัวราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ความฝันอันตราย รีบใช้สองมือผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างแรง พร้อมกับหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ทว่าก่อนที่กันต์จะทันได้ขยับตัวไปเปิดประตู... ประตูห้องพักกลับถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของคนข้างนอกที่ถือวิสาสะบิดกลอนเข้ามาเอง! แสงไฟสว่างจ้าจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนแทบจะรวมร่างกันอยู่บนโซฟาตัวยาว... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ