คำสารภาพหลังจอ

เสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับผิวแก้ม คือสิ่งแรกที่ดึงสติกันต์ให้หลุดออกจากภวังค์ ความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวยามวิกาลราวกับถูกแช่แข็งด้วยอุณหภูมิที่ต่ำลงอย่างกะทันหัน เมื่อร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูยังคงยืนนิ่งค้าง เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับภาพตรงหน้า—ภาพที่โปรเพลเยอร์ปากแจ๋วอย่างเขากำลังถูกพันธนาการไว้ใต้ร่างของสตรีมเมอร์เจ้าชายน้ำแข็งบนโซฟาตัวยาว “พ… พี่กรณ์?” กันต์หลุดปากอุทานออกมาเบาหวิว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาออกแรงผลักแผงอกของคนที่คร่อมทับอยู่ทันที แต่ธามกลับไวกว่า ร่างสูง مجردไหวตัวเล็กน้อยก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งยันพนักโซฟาไว้ ปิดกั้นทางหนีทุกองศา ปล่อยให้ความชิดใกล้ดำเนินต่อไปราวกับจงใจท้าทายสายตาของบุคคลที่สามซึ่งยืนอยู่หน้าห้อง กรณ์กะพริบตาปริบๆ สมองของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้ควบคุมโปรเจกต์สตรีมมิ่งชื่อดังดูเหมือนจะประมวลผลไม่ทันกับภาพที่เห็น เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อ ใบหน้าคมคายฉายแววกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด “เอ่อ… คือว่า… พี่ไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะอะไรหรอกนะ แค่จะเอาเอกสารตารางงานสัปดาห์หน้ามาให้เซ็น… แต่ดูเหมือนพวกนายสองคนจะมี ‘ธุระสำคัญ’ กว่าสินะ งั้นพี่วางไว้ตรงโต๊ะทำงานตรงนี้นะ!” พูดจบกรณ์ก็รีบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะข้างประตูอย่างลวกๆ หมุนตัวกลับหลังหันแบบไม่คิดชีวิต แล้วปิดประตู “ปัง” เสียงดังสนั่นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าเขาไม่ได้เห็นอะไรทั้งสิ้น และไม่ได้ตั้งใจจะมารับรู้โมเมนต์ชวนใจเต้นแรงเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย ความเงียบกลับมาเยือนห้องอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบแบบปกติ หากแต่เป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยมวลอากาศร้อนระอุและกลิ่นอายความอึดอัดที่ชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ กันต์เม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตากลมโตตวัดมองคนด้านบนด้วยความหงุดหงิดปนเขินอายที่ถูกพอกพูนจนหน้าแดงก่ำ “นายตั้งใจสินะ… ทำไมไม่ลุกขึ้นไปดีๆ เล่า! ปล่อยให้พี่กรณ์เข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย” ธามไม่1ขยับเขยื้อน นัยน์ตาสีเข้มคู่สวยก้มลงมองคนใต้ร่างนิ่งนาน แพขนตาดกหนาทอดเงาลึกลงบนโหนกแก้ม สันจมูกโด่งคมเฉียบอยู่ห่างจากปลายจมูกของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวของสตรีมเมอร์หนุ่มเวลานี้ช่างน่ากลัว… มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบที่เจ้าตัวชอบแสดงออกหน้ากล้อง แต่มันคือความนิ่งสงบของนักล่าที่กำลังจดจ่ออยู่กับเหยื่อในกำมือ “เข้าใจผิดตรงไหนล่ะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนกันต์รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน “สิ่งที่พี่กรณ์เห็น… มันก็เรื่องจริงไม่ใช่หรือไง” “วะ… ว่าไงนะ?” กันต์สำลักน้ำลายตัวเอง หน้าเห่อร้อนขึ้นจนลามไปถึงใบหู เขาพยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น แต่ปลายนิ้วเรียวของธามกลับเอื้อมมาแตะที่ปลายคาง บังคับให้เขากลับมาสบตาตรงๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ “ฉันบอกว่า… ที่พี่กรณ์เห็นเมื่อกี้ มันคือความจริง” ธามทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ ราวกับสลักลงบนหินผา “นายคิดว่าฉันล้อเล่นมาตลอดเหรอ, กันต์? คิดว่าที่ฉันยอมตามใจ ยอมให้กวนประสาท ยอมมานั่งจัดสตรีมคู่ด้วยบ่อยๆ เพราะว่างมากนักหรือไง” หัวใจของโปรเพลเยอร์หนุ่มกระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่ากลัว ฝ่ามือที่เคยกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ความมั่นใจที่เคยมีล้นเหลือพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังเกินต้านทาน “ธาม… นาย…” กันต์อ้าปากพะงาบๆ สมองตื้อตันไปหมด คำพูดจิกกัด แขกระราน หรือบทสนทนาคมคายที่เตรียมไว้ใช้รับมือกับอีกฝ่ายหายเกลี้ยงอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความสั่นไหวในอกที่ยากจะควบคุม “ฉันไม่เคยชอบการแข่งขันหรอกนะ… ยกเว้นเรื่องของนาย” ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากชนกันแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนริมฝีปาก “และฉันก็ไม่เคยยอมแพ้ให้ใคร… โดยเฉพาะกับการไม่ได้หัวใจของนายมาครอบครอง” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น กันต์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงสมุทรลึกที่ไร้ก้นบึง สัมผัสจากปลายนิ้วที่ยังคงประคองคางของเขาไว้ช่างอุ่นจัดและสั่นระริกเล็กน้อย—เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าคนนิ่งเงียบอย่างธามก็ไม่ได้สงบอย่างที่พยายามแสดงออกเลยแม้แต่น้อย มือบางยกขึ้นหมายจะดันแผงอกของอีกฝ่ายให้ออกห่างเพื่อเรียกสติ แต่ปลายนิ้วกลับถูกธามคว้าเอาไว้และกดทาบลงตรงตำแหน่งหัวใจข้างซ้ายของเจ้าตัว *ตึก… ตึก… ตึก…* จังหวะการเต้นรัวเร็วและหนักหน่วงส่งผ่านฝ่ามือมาจนกันต์สัมผัสได้ชัดเจน มันเต้นแรงเสียจนน่าตกใจ… แรงเสียจนคนฟังรู้สึกได้ถึงความคลั่งไคล้ที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์มาเนิ่นนาน “เห็นไหม… มันเต้นเพราะนายคนเดียวเลยนะ, ตัวแสบ” ธามกระซิบชิดริมฝีปาก รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นทำเอาโลกทั้งใบของกันต์เอียงวูบ ความรู้สึกหวานล้ำที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกทำให้เขาเผลอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกในจังหวะที่ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักที่เหมือนเวลาหยุดเดิน ทว่า… ในวินาทีที่กันต์กำลังจะอ้าปากเอื้อนเอยคำตอบบางอย่างออกไปเพื่อทำลายกำแพงความเงียบนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนยับเยิน *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับชื่อผู้ติดต่อที่ปรากฏหรู่หร่าบนหน้าจอ—**‘พี่ใหญ่’ (โปรดิวเซอร์ใหญ่แห่งค่าย)** พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามาทำลายล้างทุกอย่างในพริบตา: *[พรุ่งนี้เช้า… เตรียมตัวเคลียร์คิวเรื่องข่าวฉาวคู่จิ้นให้ดี พวกนายสองคนต้องไปออกรายการสดเคลียร์ใจด่วนที่สุด!]* ธามชะงัก นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ขณะที่กันต์เบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ—ความหวานล้ำเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศราวกับควันไฟ เมื่อภัยมืดลูกใหญ่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า! .................................................................................. ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้เสมอนะคะ