ตื่นมาพร้อมความอึดอัด

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศในห้องสตูดิโอส่วนตัวไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างคนทั้งคู่เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนยังคงทิ้งร่องรอยความตึงเครียดไว้กลางอากาศ กันต์ยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว ไหล่บางเกร็งตึงโดยอัตโนมัติขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องอยู่กับแก้วกาแฟที่น้ำวนในแก้วสงบนิ่งสนิท เขากำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะสร้างระยะห่าง—ระยะห่างที่ปลอดภัยพอจะไม่ทำให้หัวใจบ้าๆ ดวงนี้เต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอกทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้ชายอันตรายคนนั้น "ยืนแข็งทื่อเป็นหินปูนแบบนั้น กาแฟมันจะรสชาติดีขึ้นหรือไง" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาคนฟังสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแก้วหลุดมือ กันต์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดลำลองสบายๆ เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย้ายวนอย่างร้ายกาจโดยไม่ต้องพยายาม "ผมแค่กำลังคิดว่า... เราควรทบทวนเรื่องเมื่อคืนกันหน่อยดีไหมครับ... เอ๊ย หมายถึง... ทบทวนเรื่องแผนงานที่จะรับมือกับพวกนั้นต่างหาก" กันต์เผลอหลุดคำพูดน่ารำคาญใจออกไปจนได้เมื่อเห็นสายตานิ่งสนิทที่มองตรงมา ร่างโปร่งรีบเสมองไปทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาคู่คมที่เหมือนมีแรงดึงดูดประหลาด ธามไม่ตอบทันที ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยอย่างเงียบเชียบ ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ระยะห่างที่พยายามสร้างขึ้นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตาเมื่อแผ่นหลังของกันต์ชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ครัว และร่างสูงก็ใช้ท่อนแขนแกร่งกักตัวเขาไว้ตรงกลางอย่างจงใจ "หลบทำไม" น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลเกินความจำเป็น แต่มันกลับทำให้ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ใครหลบ... ผมไม่ได้หลบ แค่ไม่อยากหายใจร่วมกับคน... อื้อ!" คำพูดประชดประชันถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า มันไม่ใช่จูบที่รุนแรงเร่าร้อน แต่เป็นความนุ่มนวลที่จงใจละลายความแข็งกระด้างทั้งหมดในตัวกันต์ให้แหลกเหลว รสชาติหวานเจือขมของกาแฟผสมผสานกับความละมุนที่อีกฝ่ายจงใจมอบให้ ทำให้โปรเพลเยอร์หนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองสูงลิ่วถึงกับสมองขาวโพลน มือเรียวที่ตั้งใจจะผลักอกอีกฝ่ายออกเปลี่ยนเป็นกำเสื้อยืดสีดำของธามแน่นโดยไม่รู้ตัว เนิ่นนานกว่าธามจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้กันต์หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดจนอกบางกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเคืองขัดและเขินอายในเวลาเดียวกัน "คุณนี่มัน..." กันต์เม้มปากแน่น ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาฉวยโอกาสตอนที่ผมเผลอ!" "ไม่ได้เผลอ... ตั้งใจต่างหาก" ธามตอบหน้าตาย นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่กำลังงอหง้ำด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง... ข้อความเมื่อคืนเตือนสติเราแล้วนะกันต์ ว่าเราไม่มีเวลามาเล่นเกมวิ่งไล่จับกันหรอก" ทันทีที่ธามเอ่ยถึงประเด็นนี้ บรรยากาศสีชมพูจางๆ ก็มลายหายไปในพริบตา ความหนาแน่นของความตึงเครียดกลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง กันต์เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น สมองที่เคยปั่นป่วนด้วยเรื่องความสัมพันธ์กลับมาทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้า ภัยมืดที่คืบคลานเข้ามาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น คู่แข่งในวงการสตรีมเมอร์ที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ ร่วมกับกลุ่มทุนปริศนาที่พยายามซื้อตัวพวกเขาไปร่วมสังกัดสีเทa กำลังเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก ข้อความเตือนภัยเมื่อคืนระบุชัดเจนว่าวันนี้พวกมันจะเล่นงานช่องสตรีมของทั้งคู่พร้อมกันในเวลาออกอากาศช่วงบ่าย "พวกมันคงคิดว่าพวกเรากำลังระแวงกันเองจากข่าวฉาวเมื่อสัปดาห์ก่อนสินะครับ" กันต์เปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นโปรเพลเยอร์ผู้เฉียบคม ดวงตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ถึงได้ส่งคนมาป่วนระบบหลังบ้านแถมยังส่งจดหมายขู่แบบนั้น" "หึ... อยากลองของก็ปล่อยให้มันลองไป" ธามเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก รัศมีของเจ้าชายน้ำแข็งแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "แต่ก่อนจะไปถึงตอนบ่าย เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้ชัดเจนก่อน" "เรื่องอะไรอีกเล่า ผมต้องรีบไปเช็คระบบคอมพิวเตอร์..." กันต์ยังพูดไม่ทันจบประโยค มือหนาก็คว้าข้อมือเรียวไว้มั่น ไม่ได้บีบเค้นจนเจ็บแต่เด็ดขาดพอที่จะไม่ยอมให้ขยับหนี ธามโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก "เลิกทำตัวออกห่างได้แล้ว... กันต์" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "เพราะต่อให้เธอพยายามวิ่งหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะตามไปลากเธอกลับมาไว้ข้างตัวอยู่ดี... จำใส่ใจเอาไว้ซะ" คำประกาศิตที่มาพร้อมกับแววตาจริงจังไร้ซึ่งความล้อเล่นทำเอาคนฟังพูดไม่ออก กันต์อ้าปากพะงาบๆ คล้ายจะเถียงแต่ก็หาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่ไล้เบาๆ บนพวงแก้มแดงก่ำยิ่งทำให้สติกระเจิงหนักขึ้นไปอีก ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องสตูดิโอดังขึ้นสามครั้งติดกัน ขัดจังหวะบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกเมื่อครู่อย่างไม่ถูกกาลเทศะ กันต์สะดุ้งสุดตัวรีบผละออกห่างจากอ้อมกอดของธามทันที ขณะที่คิ้วเข้มของสตรีมเมอร์หนุ่มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ในยามวิกฤตที่ศัตรูกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว ใครกันล่ะคือผู้มาเยือนที่กล้าบุกมาเคาะประตูถึงห้องพักส่วนตัวในเวลากระชั้นชิดแบบนี้? กันต์หันไปมองหน้าธามด้วยความสงสัยระคนระแวง ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะเอื้อมไปปลดล็อกกลอนประตูช้าๆ พร้อมกับที่บานประตูค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ด้านนอก... และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ก็ทำให้ลมหายใจของกันต์สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปในทันทีเมื่อตระหนักว่าภัยมืดไม่ได้อยู่แค่ในจอคอมพิวเตอร์อีกต่อไปแล้ว! ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ