ศึกสายเลือดในเกมระดับโปร

เสียงกดแป้นพิมพ์และคลิกเมาส์ระรัวราวกับเสียงฝนตกกระหน่ำบนหลังคาสังกะสี ในห้องแข่งขันอารีน่าขนาดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันจากผู้ชมหลายพันคน อากาศรอบตัวพวกเราแทบจะลุกเป็นไฟด้วยไอความร้อนจากคอมพิวเตอร์สเปกแรงและการปะทะกันทางอารมณ์ที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก กันต์กวาดสายตาคมกริบมองหน้าจอเกมในรอบเซมิฟินอลนี้ หัวใจของเขาเต้นโครมครามด้วยความตื่นตัวและอะดรีนาลีนที่สูบฉีดพล่านจนปลายนิ้วชาหนึบ คู่ต่อฝั่งตรงข้ามไม่ใช่ใครอื่น—ทีม "Phantom" ที่ครองบัลลังก์แชมป์มาสามสมัยซ้อน และขึ้นชื่อเรื่องความไร้ปรานีในการชิงจังหวะไฟต์ "ระวังเลนขวา! มันกำลังจะซ้อนแผน!" เสียงของมิล เพื่อนร่วมทีมตะโกนลั่นผ่านเฮดเซ็ต กันต์ไม่ตอบรับด้วยคำพูด แต่ปลายนิ้วเรียวสวยกดสกิลเพลย์หลบการโจมตีแบบเฉียดฉิวอย่างเลือดเย็น ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้สมาธิขั้นสุด ความเครียดและความกดดันในเกมระดับโปรนี้ทำให้ใครหลายคนสติแตกได้ง่ายๆ แต่สำหรับกันต์ มันคือสนามประลองที่เขาโปรดปรานที่สุด... ยกเว้นเสียแต่ว่าหางตาของเขาดันเหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า ที่บูธฝั่งตรงข้าม—ธาม สตรีมเมอร์หนุ่มผู้ได้ฉายาเจ้าชายน้ำแข็งกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทไร้ความกังวล ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้มองแค่หน้าจอเกมของตัวเอง แต่กำลังทอดมองไปยัง "ผู้มาใหม่" ที่ยืนอยู่ข้างเวทีด้วยรอยยิ้มจางๆ... รอยยิ้มที่อ่อนโยนและเจือความหมายลึกซึ้ง ซึ่งกันต์รู้ดีว่าตลอดเวลาที่คบกันมาจนถึงวันที่เลิกรา ธามไม่เคยส่งยิ้มแบบนั้นให้เขาเลยแม้แต่นิดเดียว *ไอ้หน้าตายเอ๊ย...* กันต์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ความหงุดหงิดพุ่งจี๊ดขึ้นมาในอกจนเกือบทำลายสมาธิการแข่งขัน "กันต์! ถอยเว้ย! เลือดมึงเหลือสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!" เสียงมิลร้องเตือนอย่างตกใจ แต่สายเกินไปแล้ว หมัดฮุกดิจิทัลจากแชมป์เก่าพุ่งเข้ามาชนตัวละครของกันต์เต็มแรง หน้าจอเกมตัดเป็นสีเทาพร้อมข้อความ "You Died" ตัวโตเด่นชัดกลางจอ ความพ่ายแพ้ในยกแรกกระแทกเข้าหน้าอย่างจัง ท่าเสียงฮือฮาจากอัฒจันทร์ดังระเบิดขึ้น กันต์ถอดเฮดเซ็ตออกแรงๆ จนผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาหอบหายใจเบาๆ พยายามสะบัดภาพรอยยิ้มจางๆ ของธามออกไปจากหัว ทว่ามันกลับฝังรากลึกและกวนใจยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองฝั่งตรงข้ามด้วยความขุ่นเคือง ทว่าสิ่งที่พบกลับทำให้ลมหายใจสะดุด ธามไม่ได้มองจอเกมแล้ว... ร่างสูงโปรดปรานในชุดฮู้ดสีดำสนิทกำลังหันมามองเขาพอดี ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่กันต์ นิ่งสนิทแต่วิบวับด้วยประกายความท้าทายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเยาะเย้ย คล้ายจะปลอบโยน และคล้ายจะทวงถามสิทธิ์บางอย่างที่ยังค้างคา "มองอะไรวะ..." กันต์พึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ และลึกๆ แล้ว... ทั้งโหยหา "พักเบรกหนาทีก่อนเริ่มยกสองครับทุกคน ตั้งสติกันใหม่นะ" โค้ชประจำทีมตบไหล่กันต์เบาๆ เพื่อดึงสติ แต่กันต์แทบไม่ได้ยินคำพูดนั้นเลย สมองของเขาประมวลผลได้เพียงภาพรอยยิ้มของธามเมื่อครู่ ผู้มาใหม่คนนั้นคือใคร? ทำไมธามถึงต้องยิ้มแบบนั้นให้? และที่สำคัญที่สุด... ทำไมเขาถึงต้องมานั่งใจเต้นแรงกับท่าทีของแฟนเก่าในเวลาแบบนี้ด้วย? เวลาพักเบรกผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับโกหก เสียงประกาศจากพิธีกรดังสนั่นฮอลล์เพื่อเริ่มเกมตัดสินในยกที่สอง กันต์สูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงความเย็นชาและอีโก้ทั้งหมดกลับคืนมา ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความดุดันไม่ยอมแพ้ใคร นิ้วเรียววางทาบลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะเล่นเกมประสาทใส่เขาก่อน... กันต์ก็จะสอนให้รู้ว่าโปรเพลย์เยอร์ระดับท็อปที่กำลังของขึ้นน่ะ น่ากลัวขนาดไหน! การแข่งขันเริ่มขึ้นทันที เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังระเบิดราวกับสนามรบ กันต์พุ่งทะยานตัวละครเข้าใส่แนวหลังของทีม Phantom อย่างไม่เกรงกลัวความตาย สกิลคอมโบถูกปล่อยออกไปอย่างแม่นยำและรวดเร็วไร้ที่ติ ความดุดันและบ้าบิ่นของเขาทำให้ทีมคู่แข่งเริ่มปั่นป่วนจนต้องถอยร่น ธามที่รับบทเป็นซัพพอร์ตเตอร์ตัวหลักของฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสไตล์การเล่นที่เปลี่ยนไปของกันต์ แววตาคมกริบฉายประกายทึ่งปนเอ็นดูระคนกัน ความเงียบขรึมและมาดเจ้าชายน้ำแข็งเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นอดีตคนรักกำลังแผดเผาทุกอย่างตรงหน้าให้เป็นจุล "ดุเป็นบ้าเลยนะ..." ธามพึมพำกับไมค์โครโฟนในทีมเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด เกมดำเนินมาถึงวินาทีตัดสิน เลือดของบอสใหญ่ฝั่งตรงข้ามเหลือเพียงขีดเดียว กันต์และธามต่างยืนประจันหน้ากันอยู่กลางแผนที่แบบตัวต่อตัว ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มจนหูอื้อตาลาย ไม่มีใครยอมถอยให้ใครอีกต่อไป ทว่า... ในจังหวะที่กันต์กำลังจะกดสกิลปิดฉากการแข่งขัน ประตูห้องพักนักกีฬาฝั่งข้างเวทีก็เปิดผางออก พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อที่ทำให้ทั้งฮอลล์แทบเงียบกริบ— "พี่ธาม! ทางนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ กลับกันเถอะ!" กันต์ชะงักกึก นิ้วที่กำลังจะกดคีย์บอร์ดค้างเติ่งกลางอากาศ เมื่อหันไปมองตามเสียง... เขาพบกับร่างโปร่งของนายแบบหนุ่มชื่อดังที่กำลังเดินเข้ามาหาธามพร้อมกับยื่นขวดน้ำให้ด้วยความสนิทสนมเกินเบอร์ และที่เลวร้ายที่สุดคือ... ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถอดเฮดเซ็ตออก แล้วเดินเลี่ยงผ่านหน้าจอเกมของตัวเอง ตรงเข้าไปรับขวดน้ำจากคนคนนั้นต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้กันต์นั่งแข็งค้างอยู่หน้าจอที่กำลังขึ้นข้อความ "Defeat" พ่ายแพ้ราบคาบทั้งในเกมและในความรู้สึก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระอุของเกมรักสนามเดือดนี้ด้วยกันนะคะ