เดิมพันด้วยหัวใจ

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! เปลี่ยนแผนกะทันหันแบบนี้สปอนเซอร์คิดอะไรอยู่!” กันต์กระแทกหูฟังลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนทีมงานรอบข้างสะดุ้งโหยง เขาหมุนเก้าอี้เกมมิ่งหันไปเผชิญหน้ากับ ‘ต้นเหตุ’ ของความวุ่นวายที่ยืนพิงผนังห้องซ้อมด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ธามในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ข้อมือ สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองมาที่กันต์โดยตรง แต่กลับจับจ้องไปที่หน้าจอมอนิเตอร์อย่างไม่สะทกสะท้าน “นายจะโวยวายไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอก กันต์” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของธามนั่นแหละที่ทำให้เส้นประสาทของกันต์กระตุกยิกๆ “ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงที่สั่งสมมาพังพินาศในสิบนาทีนี้ ก็เตรียมตัวให้พร้อมดีกว่า” “หึ เจ้าชายน้ำแข็งอย่างนายคงชอบใจสินะที่ได้มาจับคู่กับฉันอีกครั้ง” กันต์เหยียดยิ้ม พยายามซ่อนหัวใจที่เต้นรัวจังหวะผิดปกติเอาไว้ใต้คำพูดประชดประชัน “กลัวคนเขาไม่รู้หรือไงว่าเรา ‘เคย’ เป็นอะไรกันมาก่อน?” ธามหันขวับมามองทันที ดวงตาคู่นั้นเย็นชาทว่าแฝงประกายบางอย่างที่กันต์อ่านไม่ออก ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดในระยะที่กันต์ได้กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์หอมจางๆ จากตัวอีกฝ่าย มันเป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคย... กลิ่นที่เคยทำให้เขารู้สึกปลอดภัยและร้อนรุ่มในคราวเดียวกันเมื่อหลายปีก่อน “ฉันไม่สนใจอดีต” ธามโน้มตัวลงมา กักขังกันต์ไว้ในอ้อมแขนที่พาดกับพนักเก้าอี้ “ฉันสนใจแค่ว่าแมตช์นี้... นายจะเล่นให้สมกับที่ฉันรอคอยหรือเปล่า” กันต์ชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของธามเป่ารดข้างแก้มจนเขารู้สึกเหมือนผิวหนังจะไหม้เกรียม ความมั่นใจที่เคยมีลอยหายไปเหมือนควันไฟ ในใจของเขากำลังกู่ร้องว่า ‘นี่มันผิดปกติ’ เขาเริ่มมองหาธาม... ไม่ใช่ในฐานะคู่แข่งที่น่ารำคาญ แต่เป็น ‘ธามคนนั้น’ ที่เขายังลืมไม่ลง “ถอยไป” กันต์เค้นเสียง แต่ไร้ซึ่งความดุดัน “ฉันจะวอร์มนิ้ว อย่ามาเกะกะ” “ปากแข็งจังนะ” ธามกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของกันต์ออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับทิ้งรอยแผลเป็นทางอารมณ์ไว้ลึกซึ้ง “ดี... เก็บความปากเก่งของนายไว้ใช้ในเกมเถอะ ฉันจะคอยดูว่านายจะแบกฉัน หรือฉันจะลากนายไปสู่ชัยชนะกันแน่” สัญญาณเตือนก่อนเริ่มการแข่งขันดังขึ้น กันต์รีบใส่หูฟังเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก แต่เสียงหัวใจของเขากลับดังชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงเอฟเฟกต์ในเกม มือที่วางบนคีย์บอร์ดสั่นเล็กน้อยจนต้องกำแน่น เขาสังเกตเห็นธามนั่งลงในเก้าอี้ข้างๆ ผ่านหางตา อีกฝ่ายไม่ได้มองเขาแล้ว แต่ความนิ่งเงียบของธามกลับแผ่ซ่านความกดดันที่น่าหลงใหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ *ทำไมต้องเป็นนาย... ทำไมทุกครั้งที่ต้องใกล้กัน ความรู้สึกพังๆ พวกนี้ถึงได้ย้อนกลับมาเหมือนคนโง่คนเดิม* เกมเริ่มขึ้นด้วยความดุเดือด กันต์สวมวิญญาณนักฆ่าไร้ความปราณี เขาพุ่งทะยานเข้าใส่ศัตรูด้วยความเร็วที่เหนือชั้น แต่ในจังหวะวิกฤตที่เขาเกือบจะพลาด ธามกลับปรากฏตัวขึ้นข้างกายราวกับเงา คอยซัพพอร์ตและกางโล่ปกป้องเขาไว้อย่างแม่นยำ ทุกการกระทำประสานกันอย่างไร้รอยต่อจนน่าตกใจ เหมือนกับว่าหัวใจของพวกเขายังคงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากถาม เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะที่ขาดลอย ผู้ชมในสตรีมต่างพิมพ์แชทกันแทบไม่ทัน เสียงเฮลั่นจากสตูดิโอทำเอาหูอื้อไปหมด กันต์ถอดหูฟังออกด้วยอาการหอบหายใจเล็กน้อย เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา สายตาของเขาเอาแต่จับจ้องที่หน้าจอของธาม... เขารอคอยที่จะเห็นชื่อของคนข้างๆ โชว์ขึ้นมาบนหน้าจอของเขาเสมอ เขาหันไปตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่างกับธาม แต่ทว่า... “ทำได้ดีนี่” ธามพูดขึ้นก่อน พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้าข้อมือของกันต์ไว้แน่นในจังหวะที่กันต์กำลังจะลุกหนี “แต่เรายังคุยกันไม่จบนะ กันต์... เรื่องที่นายบอกว่าฉันเป็นแฟนเก่าของนายน่ะ” กันต์ตัวแข็งทื่อ แรงบีบที่ข้อมือส่งผ่านความร้อนมาถึงหัวใจ ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากโต้กลับ ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งในชุดสูทเนี้ยบที่ดูคุ้นตาจนกันต์แทบลืมหายใจ “ธาม... ผมไม่คิดเลยนะว่าคุณจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับผมเร็วขนาดนี้” เสียงเย็นเยียบของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ ธาม ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเร่าร้อนกลายเป็นความอึดอัดที่หนาวเหน็บถึงกระดูก กันต์เบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของธามที่มองไปยังผู้มาใหม่—รอยยิ้มที่ไม่เคยมีให้เขาเลยแม้แต่นิดเดียวในวันนี้ หวังว่ารี้ดเดอร์จะยังคงหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะไปพร้อมกับกันต์นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าความลับที่ธามซ่อนไว้คืออะไรในตอนถัดไปค่ะ รักและขอบคุณที่ติดตามงานเขียนของแบล็กเวลเวตเสมอมานะคะ