หลบมุมพักใจในพื้นที่ส่วนตัว

ประโยคท้าทายระคนทدโจทย์กวนประสาทนั้นยังแขวนลอยอยู่ในมวลอากาศระหว่างเรา สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างไม่ได้รับอนุญาต กันต์เม้มริมฝีปากแน่น เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อดวงตาสีนิลคมกริบของคนตรงหน้าเคลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากเขาชั่วเสี้ยววินาที—วินาทีเดียวที่ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบ ให้ตายเถอะ... ธามในโหมดเอาจริงนี่มันอันตรายต่อสุขภาพจิตเป็นบ้า “เลือกไม่ถูกเหรอครับ หรืออยากได้ทั้งสองอย่างพร้อมกันดีล่ะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู รุกไล่จนร่างโปร่งต้องก้าวถอยหลังสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องสตูดิโอส่วนตัวที่เพิ่งปิดล็อกกลอนไปหมาดๆ หนีไม่พ้นแล้วค่ะ... สถานการณ์ตอนนี้บีบให้กันต์ต้องเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยความเย็นจากเครื่องปรับอากาศและกลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ยิ่งทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วแทบหลุดลอย “พูดเพ้อเจ้ออะไรของนายวะธาม ถอยไปเลยนะเว้ย พื้นที่ส่วนตัวฉันแคบ อย่ามาเบียด” กันต์แสร้งทำเป็นโวยวาย กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยการยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ แต่แทนที่ร่างสูงจะถอย กลับยิ่งทิ้งน้ำหนักเข้าหาจนแผ่นอกแนบชิด ฝ่ามือใหญ่ฉวยโอกาสรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ความเงียบสงบภายในสตูดิโอเก็บเสียงระดับโปรดักชัน ทำให้เสียงหัวใจเต้นโครมครามของตัวเองดังชัดเจนจนน่าอาย ธามไม่1พูดอะไรต่อ เขามองสำรวจใบหน้าเนียนที่พยายามเชิดขึ้นอวดดีด้วยสายตาที่ลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเดา ความนิ่งเงียบแบบฉบับเจ้าชายน้ำแข็งในยามปกติถูกแทนที่ด้วยประกายความร้อนรุ่มบางอย่างที่จงใจเปิดเปลือยให้เห็น “ปากเก่งจังนะครับ... แต่ตัวจริงสั่นเป็นลูกนกเลยนี่” ธามเอ่ยเสียงพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากนิดๆ ชนิดที่เรียกว่าดาเมจรุนแรงต่อหัวใจคนมองเป็นที่สุด กันต์กัดฟันกรอด อยากจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักร้อยคำ แต่สมองกลับประมวลผลช้าลงทุกทีเมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดปลายจมูก ความทรงจำเก่าๆ เมื่อครั้งยังใช้เวลาร่วมกันแวบเข้ามาในหัว ราวกับภาพสะท้อนของอดีตและปัจจุบันกำลังซ้อนทับกันอย่างเย้ายวน แต่ก่อนที่ระยะห่างจะเหลือเพียงศูนย์... ประตูสตูดิโอส่วนตัวที่ควรจะล็อกสนิทจากด้านใน กลับถูกกระชากเปิดผงะออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงโวยวายคุ้นหูที่ดังทะลุเข้ามา “เฮ้ย ธาม! ไอ้กันต์! พวกแกอยู่ในนี้--- อุ ศาสนาพุทธช่วยด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” ร่างของโปรดิวเซอร์หนุ่มประจำค่ายเบรกเอייהตัวโก่ง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพสตรีมเมอร์อันดับหนึ่งกำลังคร่อมทับโปรเพลเยอร์ปากแจ๋วในระยะประชิดติดริมฝีปาก ธามชะงัก ดวงตาสีนิลตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นเยียบที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ส่วนกันต์อาศัยจังหวะชุลมุนนั้นออกแรงฮึดสุดท้าย ผลอกคนตัวสูงกว่าออกเต็มแรง ใบหน้าร้อนผ่าวราcotโดนไฟลวก รีบยกหลังมือขึ้นเช็ดปากตัวเองแก้เก้อ “วะ… ว่าไงนะ มีอะไร!” กันต์ละล่ำละลักตะโกนถามกลบเกลื่อนความเคอะเขิน โปรดิวเซอร์หนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวแกรกๆ หลบสายตาน่ากลัวของธามเป็นพัลวัน ก่อนจะละล่ำละลักเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา “คือ... ทางสปอนเซอร์ใหญ่เขาเปลี่ยนแผนกะทันหันน่ะสิ พวกนายต้องลงแข่งแมตช์พิเศษคู่กันในอีกสิบนาทีนี้แล้ว!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนความกวนประสาทของทั้งคู่เสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!