ชัยชนะกับความใกล้ชิดที่เกินเลย

เสียงปรบมือและเสียงเฮจากผู้ชมในสตูดิโอไลฟ์สดดังระเบิดขึ้นจนแก้วหูแทบแตก ป้ายไฟเชียร์กราฟิกสีนีออนสว่างวาบสะท้อนกับม่านตากันต์ ขณะที่หน้าจออินเตอร์เฟซขนาดมหึมาตรงกลางเวทีปรากฏคำว่า *VICTORY* สีทองอร่ามเด่นชัด พวกเขากวาดชัยชนะในแมตช์ประเดิมสนามของปาร์ตี้รูมซีซั่นใหม่นี้มาได้แบบเฉียดฉิว และแน่นอนว่าคนแบกทีมตัวจริงเสียงจริงก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... นอกเสียจากโปรเพลเยอร์ปากแจ๋วอย่างกันต์ที่ตอนนี้กำลังหอบหายใจเบาๆ เม็ดเหงื่อผุดพรายซึมตามกรอบหน้าคมคาย ทว่า ความยินดีที่ควรจะหอมหวานกลับสะดุดกึกทันที เมื่อประโยคประกาศิตจากผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามดังแทรกขึ้นมากลางอากาศ *“แต่ดูเหมือนว่า... ความลับที่พวกนายพยายามซ่อนมาตลอดห้าปี จะถูกเปิดเผยหมดเปลือกในไลฟ์นี้แล้วล่ะมั้ง”* กันต์ตวัดสายตากลับไปมองทันควัน รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไปจากมุมปาก ร่างโปร่งในชุดแจ็กเก็ตทีมอีสปอร์ตขยับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเพื่อบังรุ่นน้องในทีมเอาไว้ครึ่งตัว แม้ภายนอกเขาจะตีสีหน้านิ่งเรียบและเชิดคางขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แต่หัวใจข้างในกลับกระตุกวูบอย่างแรง ให้ตายสิ... หมอนี่มันจงใจเล่นนอกเกมชัดๆ “คุณธามหมายความว่ายังไงคะ/ครับ... เอ้ย หมายถึง พูดบ้าอะไรของคุณน่ะ!” กันต์เกือบเผลอหลุดปากใช้คำพูดเคยชิน แต่ก็เบรกตัวเองไว้ได้ทันอย่างหวุดหวิด เกือบไปแล้วไหมล่ะ เกือบหลุดมาดโปรเพลเยอร์ตัวท็อปต่อหน้าผู้ชมหลายแสนคนในสตรีมแล้วเชียว ธาม... หรือที่ใครๆ ต่างขนานนามว่า 'เจ้าชายน้ำแข็ง' แห่งวงการสตรีมเมอร์ แค่นยิ้มมุมปากน้อยๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบนั้นเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีดำสนิทก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดพื้นที่ส่วนตัวของกันต์อย่างไร้มารยาท กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังเจือจางปะปนกับกลิ่นไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในสตูดิโอ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ กันต์” ธามจงใจเน้นเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายต่ำทุ้ม จงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ท่าทางคุกคามแบบเนียนๆ นี้ทำเอาแชทในไลฟ์สดฝั่งผู้ชมระเบิดข้อความรัวเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน *‘เห้ยยย ทำไมใกล้ชิดกันเกินเบอร์วะ!’* *‘เรือผีปะทะเรือหลวง สตรีมเมอร์น้ำแข็งกับโปรปากแจ๋วคืออะไรเนี่ย’* *‘สายตานั่นมันหมายความว่าไง มองแฟนเก่าแบบนี้ฉันตายได้นะ!’* กันต์เหลือบมองแสงไฟกระพริบจากกล้องถ่ายทอดสดที่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร สติสัมปชัญญะเตือนภัยดังลั่นในหัว เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา “ถ้าอยากรู้เรื่องของผมมากนัก ก็เชิญไปเสิร์ชหาในวิกิพีเดียเถอะครับ” กันต์สวนกลับเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ “แต่ถ้าไม่มีอะไรทำแล้ว กรุณาถอยหลังไปสh,xครับ เกะกะลูกตา” ธามไม่ถอย... หนَาซ้ำ เจ้าตัวยังขยับเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิมจนแผ่นหลังของกันต์แทบจะแนบติดกับขอบโต๊ะควบคุมการแข่งขัน มือเรียวยาวของสตรีมเมอร์หนุ่มชื่อดังยื่นออกไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนกันต์ไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว นิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่บริเวณปกเสื้อแจ็กเก็ตของกันต์ซึ่งพับผิดรูปเพราะแรงเหวี่ยงจากการดีใจเมื่อครู่ “เสื้อนาย... เบี้ยว” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบາ ราวกับกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าจังหวะการเคลื่อนไหวของธามนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนจนน่าประหลาด นิ้วมืออุ่นจัดที่ปัดป่ายอยู่ตรงช่วงคอระหงทำเอาขนอ่อนทั่วร่างของกันต์ลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย กันต์ชะงักค้าง ลืมหายใจไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลกลยุทธ์ในเกมได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลนราวกับถูกรีเซ็ต ภาพเงาของอดีตเมื่อห้าปีก่อนซ้อนทับขึ้นมาในเสี้ยววินาที... ภาพที่ธามเคยใจดีแบบนี้ ภาพที่อีกฝ่ายเคยใช้นิ้วมือคู่เดียวกันนี้เกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาบังตาให้เขาด้วยความทะนุถนอม บ้าเอ๊ย... ทำไมต้องมาใจอ่อนกับไอ้คนใจร้ายนี่ด้วยเล่า! กันต์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระคนสั่นไหวจนดังสะท้อนก้องอยู่ในหู ความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่าสถานะ 'คนเคยรู้จัก' กำลังกัดกินพื้นที่ความมั่นใจของเขาไปทีละน้อย รังสีความเย่อหยิ่งที่เคยมีมลายหาย Wปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกปั่นป่วนในท้องที่ยากจะควบคุม “ไม่ต้องมายุ่ง...” เสียงของกันต์เบาราวกับเสียงกระซิบ กลับไม่มีน้ำหนักความดุดันเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันฟังดูคล้ายคนกำลังออดอ้อนเสียมากกว่าในความรับรู้ของธาม ธามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อตรงพวงแก้ม แม้ว่าอีกฝ่ายจะพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา แต่ประกายไหวระริกในดวงตากลมคู่นั้นก็ฟ้องชัดเจนว่ากันต์กำลัง ‘หวั่นไหว’ แค่ไหน มุมปากรูปกระจับของสตรีมเมอร์หนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ แววตาที่เคยนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในฤดูหนาวบัดนี้กลับไหววับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ มือที่กำลังจัดปกเสื้อให้ค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมาแตะที่ลาดไหล่กว้าง แสร้งทำเป็นปัดฝุ่นละอองที่ไม่มีอยู่จริง เพื่อยื้อเวลาให้ตัวเองได้ดื่มด่ำกับกลิ่นกายหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้า “ปากบอกว่าไม่ต้องยุ่ง...” ธามโน้มใบหน้ากระซิบชิดใบหูเนียน จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ เรียกอาการสะấuเบาๆ จากคนตัวเล็ก “แต่ทำไม... หน้าแดงถึงหูขนาดนี้ล่ะ หือ กันต์” กันต์สะดุ้งสุดตัว มือเรียวฟาดเข้าที่ต้นแขนแกร่งของอีกฝ่ายเต็มแรงโดยไม่สนว่ากล้องจะจับภาพอยู่หรือไม่ แต่ธามกลับรับไว้ได้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียวแถมยังกระชับข้อมือของเขาไว้แน่น รั้งร่างโปร่งให้เข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิมจนหน้าอกแทบจะชนกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงเชียร์จากผู้ชม เสียงพิธีกรบนเวที หรือเสียงบี๊บของระบบ ทุกอย่างรอบตัวเลือนหายกลายเป็นความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกันในอก กันต์เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่ด้วยความโมโหปนเขินอาย “นายมัน... เล่นสกปรกธาม!” “ฉันแค่ทวงสิทธิ์ของฉันคืนต่างหาก” ธามตอบเสียงนุ่ม แววตาคมกริบทอดมองลงมาด้วยความลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา “ห้าปีที่แล้วนายหนีฉันไปดื้อๆ คิดเหรอว่าแค่นี้ฉันจะปล่อยให้นายลอยนวลไปได้ง่ายๆ” ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของกันต์กำลังเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก และระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว— *แกร๊ก!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องพักนักกีฬาถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและน้ำเสียงคุ้นเคยของเมเนเจอร์ประจำทีมที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “กันต์! แย่แล้ว! ทีมสปอนเซอร์หลักประกาศถอนตัวกะทันหันแถมโปรแกรมแข่งรอบหน้า...” เสียงของเมเนเจอร์ขาดหายไปทันทีเมื่อก้าวเข้ามาเห็นภาพเบื้องหน้า ภาพที่โปรเพลเยอร์ตัวท็อปของทีมกำลังถูกสตรีมเมอร์ชื่อดังระดับประเทศกักตัวไว้ในอ้อมแขน แถมใบหน้ายังอยู่ใกล้กันจนแทบจะจูบอยู่รอมร่อ ธามค่อยๆ ผละตัวออกช้าๆ อย่างเสียดาย ทว่าสายตาคมกริบยังคงจ้องมองกันต์ไม่วางตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้งก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปสบตากับเมเนเจอร์ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตู “ดูเหมือนว่า...” ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้ขนลุกซู่ “ความลับที่ฉันพูดถึง... จะไม่ใช่แค่เรื่องในอดีตซะแล้วล่ะมั้งครับ” กันต์เบิกตากว้าง หายใจติดขัดขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... งานเข้าของจริงแล้วสิ! --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งดุเดือดและเร้าใจนี้นะคะ*