หน้าต่างสีดำที่เปลี่ยนทุกอย่าง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาประหยัดที่หน้าจอเริ่มมีรอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุม สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาในความมืดมิดของห้องเช่าขนาดเล็ก กลิ่นอับชื้นของกระดาษลังและฝุ่นผงจากกองอุปกรณ์คอมพิวเตอร์เก่าๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าในวินาทีนี้ ไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาของเรย์ได้เท่ากับข้อความประหลาดที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจออีกแล้ว มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหาคู่ราคาถูก หรือข้อความทวงหนี้จากธนาคารที่เขาคุ้นชิน แต่มันคือหน้าต่างสีดำสนิท ไร้ซึ่งปุ่มปิด มีเพียงอักษรเรืองแสงสีเลือดที่ค่อยๆ สลักตัวเองทีละตัวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับอุณหภูมิในห้องเก็บบายศรี *“ตรวจพบจิตวิญญาณแห่งความมืดที่หลับใหล... ระบบเนโครแมนเซอร์ต่างมิติ ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%”* เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการเคาะแป้นพิมพ์มานับไม่ถ้วนหยุดชะงักกลางอากาศ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นของชายผู้ผ่านจุดต่ำสุดของชีวิตมาแล้ว และไม่มีอะไรให้ต้องสูญเสียอีกต่อไป "ท่านเรย์ครับ..." เสียงทุ้มต่ำผ่านหูฟังไร้สายดังขึ้น พร้อมกับภาพจำลองหน้าต่างโค้ดโปรแกรมในอีกจอหนึ่งที่กำลังรันอย่างบ้าคลั่ง "ระบบรักษาความปลอดภัยของเครือข่ายตระกูลศรัณย์ถูกเจาะทะลวงผ่านแบ็คดอร์ที่ท่านทิ้งไว้เรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้ฐานข้อมูลหลักของพวกมันกำลังสั่นคลอนราวกับแผ่นดินไหว" ลินิน... หญิงสาวผู้เป็นทั้งโปรแกรมเมอร์มือฉกาจและคู่คิดคนสำคัญ น้ำเสียงของเماแฝงไปด้วยความตื่นเต้นระคนโล่งอก แม้เธอจะอยู่ห่างออกไปคนละฟากเมือง แต่ความผูกพันที่ผ่านความยากลำบากมาด้วยกันทำให้เธอกล้าเดิมพันทุกอย่างกับชายหนุ่มตรงหน้า "ใจเย็นๆ ครับลินิน" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ปลาตัวใหญ่กำลังจะติดเบ็ด เราต้องค่อยๆ ดึงสายเอ็น ไม่เช่นนั้นคันเบ็ดอาจจะหักคามือ" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างสีดำดังขึ้นตัดบทสนทนา *“[เควสแรกเริ่ม: เสียงกระซิบจากหลุมศพ]”* *“คำอธิบาย: ศรัณย์กำลังหัวเสียอย่างหนักกับการสูญหายของข้อมูลลับในบริษัท จงส่ง ‘ของขวัญ’ ชิ้นแรกไปทักทายเขา เพื่อเตือนให้รู้ว่าเงาที่เขาเคยเหยียบย่ำ กำลังจะลุกขึ้นมาเอาคืน”* *“เป้าหมาย: อัญเชิญวิญญาณระดับต่ำ ‘เงาอาฆาต’ ไปปรากฏกายยังห้องทำงานส่วนตัวของศรัณย์ภายใน 10 นาที”* *“รางวัล: สิทธิ์การควบคุมวิญญาณระดับกลาง + แต้มวิญญาณ 500 แต้ม”* *“บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำ 1 สัปดาห์”* เรย์อ่านเงื่อนไขทั้งหมดด้วยแววตานิ่งสงบ ศาสตร์แห่งความตายที่เขาเคยศึกษาเป็นเพียงตัวอักษรบนกระดาษโบราณและเกมวางแผนกลยุทธ์ในยามว่าง แต่บัดนี้ ระบบนี้กำลังเปลี่ยนทฤษฎีให้กลายเป็นอำนาจจริงที่สั่นคลอนความเป็นความตายได้ "น่าสนใจดีนี่ครับ..." เรย์พึมพำเบาๆ ที่ห้องทำงานหรูหราใจกลางเมืองหลวง แสงไฟจากโคมไฟคริสตัลส่องกระทบโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ศรัณย์ ทายาทมหาเศรษฐีผู้หยิ่งผยอง กำลังทุบโต๊ะด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโมโหเมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์ของบริษัทแสดงข้อความเตือนภัยที่เขาไม่อาจควบคุมได้ "ไอ้สารเลวคนไหนมันกล้าเจาะระบบฉัน!" ศรัณย์คำรามลั่นห้อง ดวงตาเบิกโพงด้วยความเคียดแค้น "ตรวจสอบไอพีเดี๋ยวนี้นะ! ฉันจะไล่ออกให้หมดถ้าพวกแกหาตัวมันไม่เจอ!" ลูกน้องและทีมไอทีนับสิบคนในห้องประชุมเครียดจัด เหงื่อกาฬไหลท่วมหลัง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศกดดันปกคลุมไปทั่ว จนกระทั่ง... อุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวของศรัณย์ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ลมหนาวประหลาดพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิท เปลวไฟจากเทียนหอมบนโต๊ะดับลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมห้องราวกับหมึกสีดำที่หยดลงในน้ำใส "อะ...อะไรวะเนี่ย?" ศรัณย์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ถอยหลังกรูดจนชนชั้นวางหนังสือ ใบเริ่มซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เงาสสีดำทึบรูปร่างคล้ายมนุษย์ ค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากพื้นพรมราคาแพง ดวงตาสสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองตรงมาที่เขา พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของศรัณย์โดยตรง—เสียงที่เขาไม่มีวันลืม เพราะมันคือเสียงของคนที่เขาเคยเหยียบย่ำและหัวเยาะเย้ยในอดีต *“จำฉันได้ไหมครับ... คุณศรัณย์”* ศรัณย์หวีดร้องสุดเสียง ข้าวของบนโต๊ะกระจัดกระจายด้วยความตื่นตระหนก เขาล้มลุกคลานคลุกอยู่กับพื้น พยายามวิ่งไปที่ประตูเพื่อหนีตาย แต่มือที่ไร้ตัวตนคู่หนึ่งกลับคว้าข้อเท้าของเขาไว้แน่น ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความตาย ตัดกลับมาที่ห้องพักของเรย์ หน้าต่างสีดำแสดงสถานะ *[เควสสำเร็จ]* ตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขึ้นพร้อมเสียงดนตรีชัยชนะที่แผ่วเบา เรย์หลับตาลงรับพลังงานความมืดที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย ความรู้สึกอบอุ่นและทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่วปลายนิ้ว "ท่านเรย์ครับ..." เสียงของลินินดังขึ้นอีกครั้งผ่านหูฟัง น้ำเสียงของเธอดูตื่นเต้นปนหวาดหวั่นเล็กน้อย "ระบบของตระกูลศรัณย์โกลาหลกันหมดแล้วครับ ตำรวจและหน่วยรักษาความปลอดภัยกำลังวิ่งวุ่น... แต่มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวเข้าหาเราครับ" เรย์ลืมตาขึ้น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสุภาพและสง่างามราวกับสุภาพบุรุษผู้เตรียมตัวต้อนรับแขกคนสำคัญ "ใครกันครับ ลินิน?" เรย์ถามด้วยรอยยิ้ม "เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว... กำลังลงจอดบนดาดฟ้าตึกนี้ครับ และคนที่ก้าวลงมา... คือคนที่คุณคาดไม่ถึงที่สุดครับ" *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดครั้งนี้ด้วยกันนะครับ