ถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะในวันที่ฟ้าถล่ม

“นี่คือผลงานวิจัยห้าปีของฉัน ศรัณย์... นายไม่มีสิทธิ์เอาชื่อนายไปแปะไว้บนนั้น” เสียงของผมราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนด้วยความอดทนที่ใกล้จะถึงขีดจำกัด ผมจ้องมองแฟลชไดรฟ์สีเงินในมือของชายตรงหน้า—ศรัณย์ ทายาทตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เขากำลังหมุนมันเล่นราวกับเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งที่ไร้ค่า ศรัณย์หัวเราะหึในลำคอ สายตาที่เขามองผมนั้นไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมงาน แต่มันคือสายตาของเจ้าของที่มองดูสุนัขรับใช้ที่กำลังเห่าหอน “เรย์ นายก็น่าจะรู้ดีนะว่า ในโลกของธุรกิจ... ใครที่มีทุน ใครที่มีอำนาจตัดสินใจ คนนั้นแหละคือเจ้าของ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าคลื่นไส้ “งานวิจัยอัลกอริทึมการเชื่อมต่อวิญญาณดิจิทัลนี่มันยอดเยี่ยมมาก แต่น่าเสียดายที่นายมันก็แค่พนักงานตัวเล็กๆ ที่โชคดีได้ทำหน้าที่รันระบบให้ตระกูลฉันเท่านั้น” “ฉันเป็นคนเขียนโค้ดบรรทัดแรกจนบรรทัดสุดท้าย!” ผมกัดฟันแน่น กำหมัดจนสั่น “นั่นก็ถือว่านายทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบแล้วไงล่ะ” ศรัณย์หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก แล้วโยนลงบนโต๊ะจนมันไถลมาหยุดตรงหน้าผม “นี่คือหนังสือเลิกจ้าง และการสละสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญา... เซ็นซะ แล้วนายจะเดินออกไปจากที่นี่พร้อมเงินชดเชยที่พอจะให้ครอบครัวนายอยู่รอดไปได้อีกเดือนสองเดือน แต่ถ้าไม่... นายก็รู้ว่าตระกูลฉันทำอะไรได้บ้าง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานหรูหราใจกลางกรุง ผมมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่—ใบหน้าที่เหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนเขียนโค้ดนับพันชั่วโมง แต่นัยน์ตาคู่นั้นยังคงมีความเด็ดขาดซ่อนอยู่ ลินิน... เด็กสาวอัจฉริยะที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมมาตลอดกาลเวลายืนรออยู่หน้าประตู เธอขยับแว่นสายตาด้วยมือที่สั่นเทาเมื่อเห็นสถานการณ์ผ่านกระจกใส แววตาของเธอเจ็บปวดแทนผม แต่มันก็มีความโกรธแค้นที่พร้อมจะระเบิดออกมา “คนอย่างแก... มันก็เป็นได้แค่ปรสิตที่ดูดเลือดคนอื่นไปวันๆ ศรัณย์” ผมหยิบปากกาขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อเซ็นชื่อลงในเอกสารทรยศนั่น แต่เพื่อกรีดลงบนกระดาษจนขาดวิ่น “ผลงานชิ้นนี้ ฉันไม่ได้แค่เขียนมันขึ้นมาด้วยสมอง แต่ฉันใส่ ‘กุญแจ’ ที่ไม่มีใครในโลกนี้จะปลดล็อกได้นอกจากฉัน... นายเอาขยะไปแล้ว นายก็นอนรอรับความพินาศได้เลย” ศรัณย์หุบยิ้มทันที ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “แกกล้าขู่ฉันเหรอ? รปภ.! ลากคอคนสติแตกนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!” การ์ดร่างยักษ์สองคนพุ่งเข้ามาล็อกแขนผม พวกเขาเหวี่ยงผมออกไปนอกห้องอย่างไม่ไยดี เสียงโครมครามที่เกิดขึ้นดึงดูดสายตาพนักงานทั้งออฟฟิศให้หันมามอง ผมล้มลงกับพื้นเย็นเยียบกลางโถงทางเดิน ศรัณย์เดินตามออกมา ยืนค้ำหัวผมพร้อมกับเหยียบลงบนไฟล์งานสำรองของผมที่ตกอยู่บนพื้นจนมันแตกละเอียด “นี่คือโลกความเป็นจริง เรย์” ศรัณย์ก้มลงมากระซิบข้างหู “แกมันก็แค่ขยะที่โชคชะตาเล่นตลกให้เกิดมาเป็นคนดวงซวย อนาคตของแกจบลงตั้งแต่วินาทีที่แกก้าวเท้าออกจากตึกนี้แล้ว” ลินินรีบวิ่งเข้ามาประคองผม สายตาของเธอมองศรัณย์ด้วยความรังเกียจก่อนจะหันมาพยุงผมลุกขึ้น “ไปกันเถอะเรย์... เราไม่จำเป็นต้องอยู่กับหมาบ้าที่มองไม่ออกว่าอะไรคือเพชร อะไรคือกรวดทราย” เราสองคนเดินฝ่าสายตาดูแคลนออกมาจนถึงหน้าอาคาร ท้องฟ้าข้างนอกมืดครึ้ม ราวกับรอจังหวะที่จะถล่มลงมาตอกย้ำความล้มเหลวของชีวิตผม ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเท้าพ้นเขตบริษัท เสียงแจ้งเตือนลึกลับก็ดังขึ้นในหัว... ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากมือถือ แต่มันเป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในมโนภาพ [ระบบ: ตรวจพบความอาฆาตมาดร้ายถึงขีดสุด... เงื่อนไขการปลดล็อก ‘เนโครแมนเซอร์แห่งโลกดิจิทัล’ ครบถ้วน] [คุณได้รับ: สิทธิ์ในการเรียกขาน ‘ทูตมรณะแห่งรหัสผ่าน’] หน้าจอโฮโลแกรมสีดำทมิฬปรากฏขึ้นตรงหน้าผมเพียงคนเดียว ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา ผมแสยะยิ้มให้กับฟ้าฝนที่กำลังถล่มลงมา ลินินหยุดเดินแล้วหันมามองผมด้วยความตกใจ “เรย์... ตานาย... มันมีอักขระแปลกๆ...” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากท้องฟ้าเบื้องบน เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทไร้โลโก้ตระกูลใดๆ บินลงมาจอดนิ่งสนิทขวางหน้าเราทั้งคู่ ประตูกลเปิดออกพร้อมกับชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวลงมาโค้งคำนับผมอย่างนอบน้อมราวกับผมคือราชาผู้กลับคืนบัลลังก์ “ท่านเรย์ครับ... ของเล่นที่ท่านทิ้งไว้ในฐานข้อมูลของพวกมัน กำลังจะเริ่มต้นการละเล่นที่สนุกที่สุดในชีวิตของศรัณย์แล้วครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ไปด้วยกันนะครับ!