เงินก้อนแรกกับวิญญาณรับใช้ตนแรก

"เส้นทางการเงินของกองทุนทรัสต์ตระกูลศรัณย์... ไม่ได้สะอาดอย่างที่พวกมันพยายามสร้างภาพหลอกตาคนทั้งเมืองหรอกครับ คุณลินิน" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานขนาดเล็ก แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากภายนอกสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างอาคารพาณิชย์เก่าๆ กระทบลงบนใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มผู้มีดวงตาสงบนิ่ง ทว่าลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ลินินกำลังรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร่งรีบ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ฉันเจาะเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์สำรองของบริษัทในเครือศรัณย์ตามที่คุณบอกแล้วเรย์... แต่ระบบป้องกันของพวกมันแน่นหนาเกินไป บัญชีลับที่ใช้ฟอกเงินหรือซ่อนสินทรัพย์ถูกเข้ารหัสแบบ Quantum-Lock ฉันพยายามถอดรหัสมาสามชั่วโมงเต็มแล้ว แต่ความเร็วในการประมวลผลของเราเทียบกับเครื่องแม่ข่ายระดับองค์กรของพวกมันไม่ได้เลย ถ้าขืนฝืนต่อไปอีกสิบนาที ไอพีแอดเดรสของเราจะถูกแกะรอยและโดนบล็อกถาวรแน่นอนครับ" ลินินกัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศในห้อง แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวเรย์มากเพียงใด แต่ความจริงทางเทคโนโลยีก็เป็นกำแพงที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ด้วยความตั้งใจเพียงอย่างเดียว เรย์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมปร่าช่วยกระตุ้นประสาทสัมผัสของศาสตร์แห่งความตายที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง ชายหนุ่มวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบเบาๆ ดังก้องกังวานในความเงียบ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เบาๆ "เทคโนโลยีปัจจุบันอาจมีขีดจำกัดครับคุณลินิน... แต่ประวัติศาสตร์และความลับที่ถูกฝังกลบไปพร้อมกับกาลเวลา ไม่มีทางถูกลบเลือนด้วยรหัสผ่านดิจิทัลหรอกครับ" สิ้นคำพูดของเรย์ หน้าต่างสีดำโปร่งใสของ [ระบบอัญเชิญทูตมรณะ] ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศในระดับสายตา มีเพียงเรย์เท่านั้นที่มองเห็นมัน ตัวอักษรสีเลือดเรืองแสงขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนกังวานในโสตประสาท [ตรวจพบความต้องการเข้าถึงข้อมูลที่ถูกซ่อนเร้น] [เงื่อนไขผ่าน: การใช้แต้มวิญญาณระดับกลาง (500 แต้ม)] [ทำการคัดเลือกวิญญาณผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบทางการเงินและการสืบสวนยุคโบราณ...] [การอัญเชิญเสร็จสิ้น: "เซอร์อาร์เธอร์ แวนสไตน์" - อดีตหัวหน้าผู้ตรวจสอบบัญชีหลวงแห่งราชสำนักศตวรรษที่ 19] หมอกควันสีเทาจางๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบกลางห้องทำงาน ไอร้อนระอุถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก ท่ามกลางละอองหมอกนั้น ร่างโปร่งแสงของชายสูงวัยในชุดสูททักซิโดสีดำสนิท สวมแว่นตาขาเดียว (Monocle) และถือไม้เท้าหัวกะโหลกเงิน ปรากฏกายขึ้นอย่างสง่างาม ดวงตาสีฟ้าหม่นของวิญญาณตนนั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยความฉงนสนเท่ห์ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรย์ "โอ้... โลกใบนี้ช่างเปลี่ยนแปลงไปไกลเสียเหลือเกิน ข้าคิดว่าวิญญาณของข้าจะได้พักผ่อนอย่างสงบเสียอีก ผู้ว่าจ้างหนุ่ม... เจ้าคือผู้ที่เรียกข้ามายังดินแดนแห่งคนเป็นเช่นนั้นหรือ" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยออกมา ลมหายใจที่ไร้ซึ่งลมปราณทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתทึบลงชั่วขณะ ลินินสะดุ้งสุดตัว เธอถอยหลังกรูดจนเก้าอี้กระแทกกับผนังห้อง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นร่างโปร่งแสงลอยอยู่กลางอากาศ แม้เธอจะเคยเห็นพลังประหลาดของเรย์มาบ้างแล้วในคืนที่ชีวิตของเธอเกือบพังทลาย แต่การเผชิญหน้ากับวิญญาณชนชั้นสูงจากยุคอดีตโดยตรงเช่นนี้ ก็ยังคงเกินกว่าสามัญสำนึกของมนุษย์ทั่วไปจะรับมือไหว "คุณ... เรย์ นั่นมัน..." ลินินพูดไม่ออก นิ้วเรียวสั่นเทาชี้ไปยังร่างของเซอร์อาร์เธอร์ เรย์หันไปส่งยิ้มบางเบาและอบอุ่นให้หญิงสาว เพื่อส่งผ่านความมั่นใจและลดความหวาดกลัวในใจเธอ "ไม่ต้องกลัวครับคุณลินิน ท่านผู้นี้คือผู้ช่วยพิเศษที่จะมาไขกุญแจสำคัญให้เราในคืนนี้" จากนั้นเรย์จึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับวิญญาณนักสืบโบราณ เขาโค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทของสุภาพบุรุษ "ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ เซอร์อาร์เธอร์ ผมต้องการให้ท่านช่วยตรวจสอบ 'ร่องรอยการเงิน' ที่ถูกซ่อนไว้ในระบบดิจิทัลของตระกูลศรัณย์ สติปัญญาและสัญชาตญาณนักสืบของท่านในอดีต น่าจะมองเห็นสิ่งที่อัลกอริทึมสมัยใหม่พยายามปกปิดเอาไว้" เซอร์อาร์เธอร์ยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก นัยน์ตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์แบบนักสืบมือฉกาจ "หึ... การเงินงั้นหรือ ไม่ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปกี่ร้อยปี ความโลภของมนุษย์ก็ยังมีกลิ่นอายเดิมไม่เคยเปลี่ยน ชายหนุ่ม... พาข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์นั่นซิ ข้าจะแสดงให้ดูว่า 'บัญชีลับ' ที่แท้จริงเขาขุดคุ้ยกันอย่างไร" วิญญาณของอดีตผู้ตรวจสอบบัญชีหลวงเคลื่อนกายผ่านอากาศอย่างไร้น้ำหนัก มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ลินินกำลังจนมุม เซอร์อาร์เธอร์หรี่ตามองชุดโค้ดและตัวเลขที่เรียงรายสลับซับซ้อนบนหน้าจอ นิ้วที่โปร่งแสงราวกับหมอกควันแตะลงบนหน้าจอเบาๆ ทันใดนั้น ตัวเลขที่เคยเข้ารหัสและกระจัดกระจายอย่างไร้ทิศทาง ก็เริ่มขยับเรียงตัวใหม่ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นเข้ามาจัดระเบียบ ลินินอ้าปากค้างด้วยความตะลึงพรเพริด โค้ดที่เธอใช้เวลาถอดรหัสมาครึ่งค่อนคืน กลับถูกคลี่คลายลงอย่างง่ายดายด้วยสัญชาตญาณและความเข้าใจในโครงสร้างทางการเงินระดับลึกของวิญญาณโบราณตนนี้ หน้าจอแสดงผลปรากฏเส้นทางการเงินสีแดงฉาน โอนถ่ายเงินทุนมหาศาลจากบริษัทในเครือศรัณย์ไปยังบัญชีลับนอกชายฝั่ง (Offshore Account) และที่สำคัญที่สุด... มีชื่อผู้ถือครองบัญชีนั้นปรากฏชัดเจนว่าเป็นชื่อของ "ศรัณย์" เอง "เจอตัวแล้วสินะครับ..." เรย์พึมพำเบาๆ ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงสีแดงจากหน้าจอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เงินก้อนแรกที่แกใช้เหยียบย่ำคนอื่น... มันถึงเวลาต้องถูกดึงกลับมาเป็นต้นทุนในการทวงคืนทุกอย่างแล้ว" ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานของเรย์ก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเชิญ—"ศรัณย์" เรย์ปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะกดรับสายและเปิดสపీకర్โฟนเพื่อให้ลินินได้ยินร่วมกัน น้ำเสียงเย่อหยิ่งและคุ้นเคยดังลอดออกมาจากลำโพงทันที "ไอ้เรย์! แกทำบ้าอะไรลงไปวะ! ทำไมระบบการเงินของบริษัทฉันถึงถูกอายัดโดยสำนักงานตรวจสอบพิเศษ แถมบัญชีสำรองทั้งหมดกำลังถูกถอนเกลี้ยงแบบเรียลไทม์... แกทำอะไรกับระบบของฉันรร!" เรย์หยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้งอย่างใจเย็น น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจเอื้อนเอ่ยตอบกลับไป "ผมก็แค่... พาแขกผู้มีเกียรติท่านหนึ่งมาช่วยตรวจสอบบัญชีให้คุณแค่นั้นเองครับ คุณศรัณย์..." ปลายสายเงียบกริบไปชั่วขณะด้วยความช็อกและหวาดผวา ก่อนที่เรย์จะพูดประโยคสุดท้ายตัดบทสนทนาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ "และที่สำคัญ... เงินก้อนแรกที่ผมกำลังจะยึดคืนจากแกในอีกสามวินาทีข้างหน้า... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองครับ" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ติดตามผลงานและเป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ