คำสารภาพของโปรแกรมเมอร์

“ถ้านายคิดว่าโค้ดที่เขียนขึ้นด้วยความเกลียดชังจะสร้างโลกที่สมบูรณ์แบบได้ นายก็แค่กำลังสร้างกรงขังที่สวยหรูให้กับตัวเองเท่านั้นแหละ คีย์” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ภายในพื้นที่ส่วนตัวของกิลด์ที่ถูกออกแบบด้วยเรนเดอร์ระดับสูง เงาของคีย์ทอดตัวยาวไปกับพื้นไม้เสมือนจริง เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งการต่อสู้ยามนี้กลับหม่นแสงลงราวกับมองทะลุผ่านตัวเรย์ไปถึงอดีตที่เขาจำไม่ได้ คีย์วางแก้วชาที่กลั่นจากน้ำค้างในป่าดงดิบลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก เสียงกระทบเบาๆ ของมันดังชัดเจนในความเงียบที่กดดัน “ทำไมนายถึงรู้เรื่องโครงสร้างชั้นในของอัลกอริทึมเกมนี้ดีนัก... เรย์? นายไม่ใช่แค่ผู้เล่นที่มีกลยุทธ์เหนือชั้น แต่นายรู้วิธีการทำงานของมัน ราวกับว่านายเป็นคนสลักมันขึ้นมากับมือ” เรย์ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยฉายความมั่นใจของ ‘กลยุทธ์เมเกอร์’ ปรากฏรอยร้าว เขาเอื้อมมือไปปลดล็อกระบบนิรภัยของแถบสถานะส่วนตัว ทันใดนั้น หน้าต่างโฮโลแกรมสีน้ำเงินเข้มที่ไม่ได้แสดงค่าพลังโจมตีหรือเลเวล แต่มันคือเส้นกราฟความซับซ้อนของ Source Code ที่ไหลวนอย่างบ้าคลั่งก็ปรากฏขึ้นกลางโต๊ะ “เพราะฉันคือหนึ่งในทีมพัฒนาอัลฟ่า... โปรเจกต์ที่ถูกสั่งให้ยุบตัวลงเมื่อสามปีก่อน” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าใจหาย “ฉันคือคนที่เขียนระบบจัดการหน่วยความจำที่ทำให้นายสูญเสียความทรงจำไปในตอนที่เซิร์ฟเวอร์หลักเกิดการ Overload ฉันไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทีมของนายคีย์ แต่ฉันคือคนทำลายตัวตนของนายเพื่อรักษาระบบนี้ไว้” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่นั้นอย่างหนักหน่วง คีย์ขยับตัวราวกับถูกกระชากวิญญาณ เขาจ้องมองเส้นรหัสเหล่านั้นที่ดูเหมือนหยดเลือดที่ไหลวนอยู่ในอากาศ ความโกรธแค้นวาบผ่านดวงตา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ลึกซึ้ง “นั่นคือเหตุผลที่นายเข้ามาหาฉันในเกมนี้เหรอ? เพื่อเฝ้ามอง ‘ผลงานชิ้นเอก’ ที่ไร้ความทรงจำ?” คีย์ถาม เสียงของเขาสั่นเครือ “เปล่าเลย...” เรย์ขัดจังหวะทันที เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของคีย์ชัดเจน “ฉันเข้ามาเพื่อแก้ไขความผิดพลาด ฉันไม่ได้เข้ามาในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่เย็นชาอีกต่อไป แต่ฉันเข้ามาในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่รับผิดชอบต่อชีวิตที่พังทลายของนาย ฉันไม่ได้แค่เฝ้ามองคีย์ แต่ฉันกำลังพยายามสร้างเส้นทางให้เราสองคนหลุดพ้นจากลูปนรกที่บริษัทกำลังจะรีเซ็ตในอีกไม่กี่วันข้างหน้า” คีย์เงียบไปเนิ่นนาน เขามองมือตัวเองที่เคยร่ายรำดาบได้อย่างพริ้วไหว สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงโปรแกรมหรือตัวตนที่แท้จริงกันแน่? ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือของเรย์ก็สั่นรัว แสงสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่การแจ้งเตือนเควสต์ธรรมดา แต่มันคือสัญญาณจาก Server Admin ที่บ่งบอกว่า ‘บางอย่าง’ กำลังบุกรุกเข้ามา “เรย์... มีคนล็อกอินเข้ามาในระบบโดยไม่ผ่านจุดตรวจ!” คีย์อุทาน พร้อมกับคว้าด้ามดาบที่พิงอยู่ข้างตัวโดยสัญชาตญาณ เรย์หน้าซีดเผือด เขาตระหนักได้ทันทีว่าความลับที่เขาเปิดเผยเมื่อครู่ มันกำลังดึงดูด ‘บางสิ่ง’ ที่เขากลัวที่สุดให้ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรม ปรากฏชื่อไอดีที่หายสาบสูญไปนานกว่าสามปี... ชื่อไอดีที่เป็นหัวหน้าทีมพัฒนาของเขา คนที่ตายไปแล้วในโลกแห่งความจริง แต่น่าจะยังมีชีวิตอยู่ในรหัสซอร์สโค้ดนี้ “นั่นไม่ใช่โปรแกรมเมอร์คนอื่นแล้ว...” เรย์กระซิบ เสียงของเขาสั่นด้วยความหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “นั่นคือรหัสที่ฉันเขียนขึ้นเพื่อกักขังวิญญาณของเขาไว้ในฐานะ AI ผู้ดูแล... และเขากำลังกลับมาทวงคืนสิ่งที่เสียไป... ทวงคืนบัลลังก์ที่นายเคยครอง” ประตูห้องสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เรย์คว้ามือคีย์เอาไว้แน่น สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเพื่อนเพียงคนเดียวที่เขามี “คีย์... ฟังนะ ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครจะพูดอะไรหรือนายจะเห็นอะไรในบันทึกความทรงจำที่จะปลดล็อกหลังจากนี้... อย่าปล่อยมือฉัน” ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกด้วยพลังงานที่รุนแรงจนโฮโลแกรมรอบตัวแตกกระจาย เผยให้เห็นร่างเงาสีดำทมิฬที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังแสงไฟที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ล้อมรอบทั้งสองคนไว้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบครั้งสำคัญของมิตรภาพในครั้งนี้นะครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ