หุบเขาแห่งกระจก

"อย่าหันหลังกลับเด็ดขาด... ต่อให้สิ่งที่เห็นมันจะทำให้หัวใจของนายแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ก็ตาม" เสียงของคีย์แหบพร่าและสั่นเครือ ความเย็นเยียบของบรรยากาศใน 'หุบเขาแห่งกระจก' ไม่ได้มาจากอุณหภูมิ แต่มันมาจากไอสังหารที่สะท้อนออกมาจากผลึกแก้วมหาศาลนับพันชิ้นที่ปักอยู่โดยรอบ เรย์กำด้ามดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า มันไม่ใช่ภาพของเขาในโลกเสมือน แต่เป็นภาพห้องแล็บมืดมิดที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง—ห้องที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ไร้ซึ่งความผูกพัน และไร้ซึ่ง 'คีย์' "อัลกอริทึมนี้ไม่ได้กำลังสแกนค่าสเตตัสของเรา แต่มันกำลังสแกน 'ตัวตน' ของเรา" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้คงที่ที่สุด "คีย์ นายเห็นอะไรในกระจกนั่น?" คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง เขายืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่ดูเหมือนระยะห่างนั้นกำลังถูกขยายออกด้วยมวลพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น "ฉันเห็นทุ่งหญ้าสีเลือด... และเห็นตัวเองในชุดเกราะที่คุ้นตา แต่มือคู่นี้... มันกำลังถือดาบที่อาบไปด้วยเลือดของคนที่ฉันพยายามจะปกป้อง" เรย์กัดฟันกรอด ระบบของเกมนี้ไม่ได้เล่นงานร่างกาย แต่มันใช้จุดอ่อนที่ลึกที่สุดในจิตใจมาเป็นอาวุธ กระจกแต่ละบานในหุบเขาแห่งนี้ไม่ใช่แค่กระจกเงา แต่มันคือ 'บันทึกความจำที่บิดเบี้ยว' ของ AI ที่คอยทำหน้าที่ตัดสินว่าผู้เล่นคนใดมีคุณสมบัติพอที่จะครอบครองความลับของเจ้าชายไร้บัลลังก์ "อย่าหลงเชื่อมัน" เรย์เตือน แม้ในใจเขาเองกำลังสั่นคลอนเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกอีกบานที่กำลังทำลายโปรเจกต์สำคัญ เพียงเพราะความกลัวที่จะถูกทรยศ "มันคือการจำลองผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดจากข้อมูลในอดีต มันไม่ใช่ความจริง แต่มันคือการทดสอบว่าเราจะก้าวข้ามผ่านความล้มเหลวของตัวเองได้หรือไม่" ทันใดนั้น เงาสะท้อนในกระจกของเรย์ก็ขยับตัว มันไม่ได้ทำท่าทางเลียนแบบเขา แต่มันกลับก้าวออกมาจากพื้นผิวผลึกแก้วอย่างช้าๆ ร่างเงาสีดำสนิทที่มีใบหน้าเหมือนเรย์ทุกประการยกยิ้มที่เย็นชา "ทำไมต้องพยายามปกป้องคนที่ไม่เคยจำตัวตนที่แท้จริงของตัวเองได้ด้วยล่ะ เรย์? นายกำลังแบกภาระของคนที่ลืมแม้กระทั่งอดีตของตัวเองไปทำไม?" คีย์ชักดาบออกมาทันที ประกายไฟแลบออกจากตัวดาบเมื่อปะทะกับรังสีความมืด "อย่าไปฟังมัน! อดีตคือสิ่งที่ฉันลืม แต่ปัจจุบันคือสิ่งที่ฉันเลือก... และฉันเลือกที่จะยืนอยู่ข้างนาย" การต่อสู้ที่ไร้เสียงปะทุขึ้นในมิติจำลอง เรย์เคลื่อนไหวด้วยกลยุทธ์ที่วางแผนไว้ในเสี้ยววินาที เขารู้ดีว่าหากสู้ด้วยกำลังกาย เขาไม่มีทางชนะร่างเงาที่สร้างจากข้อมูลดิบของตัวเองได้ เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด แทนที่จะโจมตีร่างเงา เรย์กลับหันปลายดาบเข้าหาตัวเองแล้วปักลงบนผืนดินที่แปรสภาพเป็นกระจก "นายทำอะไรน่ะ เรย์!" คีย์ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "การจะพังกระจก ไม่ได้เริ่มจากการทำลายเงา... แต่ต้องทำลายจุดกำเนิดของมัน" เรย์กล่าวพร้อมกับส่งพลังเวทมนตร์ระดับสูงที่เขาเก็บกักไว้ผ่านทางระบบเชื่อมต่อเข้าสู่ใจกลางหุบเขา ผืนดินที่เป็นกระจกเริ่มแตกร้าว รอยแยกขนาดใหญ่ลามไปทั่วหุบเขาเหมือนใยแมงมุม ร่างเงาสีดำกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงจนน่าขนลุก ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงิน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าความสงบนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าเดิม กระจกบานใหญ่ที่สุดตรงหน้าพวกเขาค่อยๆ หมุนกลับด้าน เผยให้เห็นห้องโถงที่หรูหราผิดกับสภาพหุบเขาที่ปรักหักพัง ในนั้นมีบัลลังก์ว่างเปล่าตั้งตระหง่านอยู่ และบนบัลลังก์นั้นมีกล่องเหล็กขนาดเล็กวางอยู่เพียงลำพัง "นั่นคือข้อมูลที่เราตามหาใช่ไหม?" คีย์ถามพลางเช็ดคราบเหงื่อบนใบหน้า เรย์เดินเข้าไปใกล้บัลลังก์ แต่ในจังหวะที่มือของเขาเกือบจะสัมผัสกับกล่องเหล็ก เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและผิดปกติ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป แต่มันคือเสียงกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนที่สามในมิติจำลอง... ความทรงจำของ 'คีย์' ไม่ได้สูญหาย แต่ถูกล็อคด้วยอัลกอริทึมระดับสูงสุด] [คำเตือน: ผู้ที่ล็อคความทรงจำนี้... กำลังปรากฏตัวขึ้น] เงาสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหลังบัลลังก์ ร่างนั้นงดงามจนน่าอึดอัดและมีกลิ่นอายของความเป็นเทพเจ้าที่ไม่อาจโต้แย้งได้ คีย์ชะงักไปทันที แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับกลไกบางอย่างในสมองถูกกระชากให้ทำงาน "เจ้าชาย..." คีย์พึมพำออกมาเป็นครั้งแรก น้ำเสียงนั้นไม่ได้มาจากความจำ แต่มาจากจิตวิญญาณที่ถูกจองจำ ร่างสีขาวนั้นก้าวลงมาจากบัลลังก์ ใบหน้าของเขาคือใบหน้าเดียวกันกับเรย์... แต่เป็นเรย์ที่ดูแก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลแห่งกาลเวลา เขาจ้องมองมาที่เรย์และคีย์ด้วยแววตาที่เวทนา "พวกเจ้าพยายามจะปลดล็อคความจริงที่ควรถูกฝังไว้ตลอดกาลสินะ... ช่างน่าเสียดายที่ 'ความทรงจำ' ของคีย์ ไม่ใช่แค่เรื่องราวธรรมดา แต่มันคือกุญแจที่จะลบโลกใบนี้ให้หายไปจากระบบ" ปลายดาบของคนตรงหน้าชี้มาที่ลำคอของเรย์ ในขณะที่คีย์ก้าวข้ามมาบังหน้าเรย์ไว้ด้วยสัญชาตญาณ—ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองเรย์ด้วยสายตาที่เย็นชาผิดปกติ และในวินาทีนั้นเอง ดาบของคีย์ก็ไม่ได้เล็งไปที่ร่างตรงหน้า แต่กลับแทงทะลุหน้าอกของเรย์จนเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นกระจก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบครั้งสำคัญของมิตรภาพในครั้งนี้นะครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ