รอยเลือดบนหิมะขาว

กระบี่บินเล่มหนึ่งแหวกลมหนาวด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด เสียงหวีดหวิวของคมกระบี่กรีดแทงโสตประสาทจนปวดหนึบ ทว่าท่ามกลางความตายที่คืบคลานเข้ามาประชิด ฉินมู่เฉินกลับไม่แม้แต่จะชายตามองกระบี่เล่มนั้น สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมกริบประดุจพญาอินทรีคือร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังยืนแข็งทื่ออยู่เบื้องหลัง "หลบไป!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆังทองคำสะท้อนหุบเขา ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ฉินมู่เฉินไม่เลือกที่จะใช้ค่ายกลปกป้องตนเอง เขาพลิกตัวตวัดฝ่ามือวาดอักขระโลหิตกลางอากาศ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นดั่งดวงอาทิตย์ยามอัสดง ค่ายกลดาราพิทักษ์นภาถูกกางออกอย่างเร่งรีบ ทว่าคู่ต่อสู้ในเงาหุบเขานี้มิใช่ผู้ฝึกตนทั่วไป หากแต่เป็นยอดฝีมือระดับครึ่งเซียนที่ซุ่มโจมตีด้วยกระบี่มารกลืนวิญญาณ ตูม! เสียงระเบิดกัมปนาทสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะของพลังปราณกระบี่มารฉีกกระชากค่ายกลอักขระจนแหลกสลายเป็นผุยผง เศษเสี้ยวของคมกระบี่ที่เหลือจากการต้านทานพุ่งทะลวงผ่านม่านพลังเข้าปักเข้าที่กลางแผ่นหลังของฉินมู่เฉินอย่างจัง! ฉึก! โลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งออกจากปากของชายหนุ่มสาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ประดุจดอกเหมยอัสดงที่ผ่งบานท่ามกลางเหมันตฤดู ความเจ็บปวดเสียดแทงลึกถึงกระดูกดำ ทว่าฉินมู่เฉินมิได้ส่งเสียงร้องคร่ำครวญแม้แต่ครึ่งคำ เขากลับใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่กำบัง โอบกอดร่างของไป๋หลินฮวาเอาไว้แนบอก เพื่อไม่ให้ละอองกระบี่มารแม้แต่สายเดียวระคายเคืองผิวกายของนาง "มู่เฉิน..." ดวงตาคู่งามที่มักจะเยือกเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีของไป๋หลินฮวาบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางมองรอยเลือดสีแดงสดที่ซึมผ่านอาภรณ์สีเทาเข้มของบุรุษผู้ยืนหยัดเบื้องหน้านาง ร่างกายของเซียนสาวสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่นางไม่เคยสัมผัสตลอดหลายร้อยปีแห่งการบำเพ็ญเพียร พลุ่งพล่านขึ้นมาจนจุกแน่นในอก "เจ้า... เหตุใดจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้?" เสียงของไป๋หลินฮวาสั่นเครือ ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองเช่นเคยมี นางรีบส่งกระแสจิตและถ่าย ทอดพลังปราณบริสุทธิ์เข้าสู่แผ่นหลังของเขาเพื่อสกัดกั้นพิษมารที่กำลังลุกลาม ฉินมู่เฉินฝืนยมุมปากแย้มรอยยิ้มจางๆ ความเย่อหยิ่งทะนงตนในวิถีกระบี่ฉายชัดอยู่ในแววตา ถึงแม้ใบหน้าจะซีดเผือดไร้สีเลือด "ข้าเป็นบุรุษ... จะยอมให้สตรีในดวงใจต้องมีรอยขีดข่วนได้อย่างไร แม้แต่ฟ้าดินก็ไม่มีสิทธิ์พรากเจ้าไปจากสายตาของข้า" ถ้อยคำราบเรียบแต่ทรงพลังดั่งมหาสมุทร สะท้อนสัจธรรมแห่งความผูกพันที่เหนือกว่าความเป็นความตาย ไป๋หลินฮวานิ่งงัน หัวใจดวงน้อยที่ปิดตายมาเนอกจากอดีตอันหนาวเหน็บ บัดนี้กลับถูกหลอมละลายด้วยความเด็ดเดี่ยวและจริงใจของบุรุษผู้นี้ นางกำกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อขาวโพลน รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างของนางจนหิมะรอบกายระเหยกลายเป็นไอ "พวกมัน... ต้องตาย" น้ำเสียงของนางเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาวในแดนสนธยา ไป๋หลินฮวาก้าวออกมายืนเคียงข้างฉินมู่เฉิน ดวงตางามกวาดมองไปยังความมืดเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาร่างของผู้อาวุโสสำนักมารสามคนกำลังปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน "ฮ่าๆๆ ฉินมู่เฉิน เจ้าอัจฉริยะแห่งค่ายกล ถึงคราวเคราะห์ของเจ้าแล้ว แม้เจ้าจะมีปัญญาเหนือฟ้า แต่ร่างกายที่ไร้พลังป้องกันเช่นนี้ จะรับมือกระบี่โลหิตทลายฟ้าของพวกเราได้อย่างไร!" ฉินมู่เฉินปาดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เขารู้ดีว่าพลังปราณของตนเองเสียหายหนักจากการรับการโจมตีเมื่อครู่ หากสู้กันด้วยกำลังย่อมมีแต่ความตายเป็นแน่แท้ ทว่า... ในสมองของเขากลับกำลังคำนวณตำแหน่งของศิลาอักขระที่เขาแอบฝังไว้ทั่วหุบเขานี้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามา "หลินฮวา..." ฉินมู่เฉินกระซิบเบาๆ ข้างหูของนาง "ดึงพวกมันเข้าไปในจุดศูนย์กลางค่ายกลเก้าสวรรค์ที่ข้าเตรียมไว้ ข้าจะให้พวกมันได้รู้ซึ้งว่า การท้าทายผู้ใช้ค่ายกลที่บาดเจ็บนั้น... มีจุดจบเช่นไร" ไป๋หลินฮวาพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ไม่มีความลังเล ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเชื่อมั่นอันไร้ขีดจำกัดที่มีต่อบุรุษข้างกาย นางสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง กระบี่เยือกแข็งพุ่งทะยานออกไปดั่งมังกรวารีคำรามก้อง ท่ามกลางหิมะโปรยปรายที่ย้อมเป็นสีแดงฉาน การต่อสู้ครั้งใหม่ที่เดิมพันด้วยชีวิตและจิตวิญญาณกำลังจะระเบิดขึ้นอีกครั้งอย่างดุเดือดตระการตา ทว่า ในวินาทีที่ฉินมู่เฉินกำลังจะดีดนิ้วเพื่อปลดผนึกอักขระสุดท้าย เงาร่างลึกลับสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบเบื้องหลังเขา พร้อมกับปลายกระบี่ที่จ่อตรงเข้าที่จุดชีพจรหัวใจของเขาโดยไม่มีใครทันตั้งตัว... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ