กระบี่กับหัวใจ

"ที่แท้... เจ้าก็คือสุนัขรับใช้ตัวจริงที่หลบอยู่หลังฉากสินะ..." สุ้มเสียงของฉินมู่เฉินราบเรียบทว่าเย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือของเขามิได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ทว่ากลับเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้าสะท้อนเงาใบหน้าของผู้อาวุโสแห่งสำนักกระบี่เมฆาผู้ยืนขวางทางอยู่เบื้องหน้า ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานหินอัคคีชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมปราณรอบกายที่แปรเปลี่ยนเป็นเกลียวคลื่นความกดดันมหาศาล ผู้อาวุโสท่านนั้นหัวร่อด้วยความขุ่นเคือง รอยย่นบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและอำนาจมืดที่ถูกเปิดโปง "ฉินมู่เฉิน... เจ้าเด็กสามหาว! ต่อให้เจ้าจะบรรลุค่ายกลดาราประหารสวรรค์ได้ แต่วันนี้ หอตำราเยือกแข็งแห่งนี้จะต้องกลายเป็นสถานที่ฝังร่างอันไร้ค่าของเจ้า!" ฉับพลันนั้น พลังปราณกระบี่สายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรคลั่ง วิชากระบี่เมฆาเก้าสวรรค์ถูกแผดเผาจนเกิดเสียงหวีดหิวบาดแก้วหู แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณกดทับลงมาจนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ทว่าฉินมู่เฉินกลับเพียงแค่ปรายตามองด้วยแววตาสสมเพชร มือขวาควงกระบี่วาดเป็นวงอักษรโบราณกลางอากาศ อักขระปราณสีทองนับพันสายพลันปรากฏขึ้นราวกับดวงดาวนับร้อยบนผืนฟ้า "วิชากระบี่ของสำนักเจ้า ช่างเปราะบางดั่งกระจกที่ต้องลมหนาว... จงพังทลายเสียเถอะ" สิ้นคำพูด ประกายกระบี่ไร้ลักษณ์ก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด ทะลวงผ่านม่านพลังปราณของผู้อาวุโสผู้นั้นอย่างไร้ร่องรอย เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ร่างของผู้อาวุโสกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว กระอักโลหิตสีแดงฉานออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อพบว่าเส้นชีพจรปราณของตนถูกผนึกไว้ด้วยยันต์อักขระเพียงแผ่นเดียวที่ฉินมู่เฉินดีดใส่เมื่อใดก็ไม่ ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตน แสงกระบี่สีเงินยวงอีกสายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็วดุจภูตผี มันปักลงตรงกึ่งกลางระหว่างคนทั้งสอง ขัดขวางวิถีกระบี่ของฉินมู่เฉินเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว ฉินมู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย หันไปมองผู้ที่เพิ่งปรากฏตัว ณ เบื้องหน้าของซากปรักหักพัง ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวดอกเหมืองกลางหิมะโปรยปรายกำลังยืนตระหง่าน เรือนผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลมปราณ ไป๋หลินฮวา นางเซียนผู้คุมหอตำราเยือกแข็งผู้สง่างามและเย็นชา บัดนี้แววตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยความสั่นไหวและความขัดแย้งอย่างถึงที่สุด ปลายกระบี่ในมือของนางสั่นน้อยๆ เมื่อมันชี้ตรงมายังบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า "หลินฮวา..." ฉินมู่เฉินเอ่ยเสียงแผ่วเบา ร่องรอยความเยือกเย็นในแววตาพลันอ่อนลงวูบหนึ่ง ไป๋หลินฮวากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากกฎเหล็กของสำนักกระบี่เมฆาและภาระหน้าที่อันหนักอึ้งบนบ่ากำลังบีบคั้นหัวใจของนางให้แหลกสลาย นางคือนางเซียนผู้ไร้ความรู้สึกในสายตาของศิษย์ร่วมสำนัก แต่มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ดีว่า หัวใจดวงนี้ได้มอบให้แก่บุรุษผู้นี้ไปนานแล้ว "มู่เฉิน... พอได้แล้ว" น้ำเสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือ แตกต่างจากความเย็นชาที่นางใช้ปะทะกับคนทั้งยุทธภพโดยสิ้นเชิง "เจ้าจงหนีไปเสีย... หากเจ้ายังก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางนี้ เจ้าจะต้องกลายเป็นศัตรูกับคนทั้งยุทธภพ... และข้า... ข้าจะไม่มีวันปกป้องเจ้าได้อีก" "ปกป้องข้าอย่างนั้นหรือ?" ฉินมู่เฉินยิ้มหยันให้กับโชคชะตา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "เจ้าคิดว่าตัวข้า... ฉินมู่เฉินผู้นี้ ต้องการให้ผู้ใดมาปกป้องหรือ? หรือว่าเจ้าเอง... ก็ยังหวาดกลัวกฎเกณฑ์จอมปลอมของสำนักพวกนั้นอยู่?" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตใจของไป๋หลินฮวาราวกับคมกระบี่ นางย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่เขากล่าวคือความจริง สำนักกระบี่เมฆาที่นางสังกัดอยู่ หาใช่สำนักคุณธรรมอันบริสุทธิ์ไม่ หากแต่เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยความเน่าเฟะ การแก่งแย่งชิงดี และการใช้ชื่อเสียงแห่งความถูกต้องมาบดบังความโลภ แต่นางคือผู้ที่ถูกเลี้ยงดูและเติบโตมาด้วยคัมภีร์และกฎระเบียบของที่นั่น หน้ากากแห่งความเย็นชาถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตนเองจากความโหดร้ายของโลกยุทธภพ หน้าที่ของนางคือการรักษาหอตำราเยือกแข็งและปกป้องสำนัก แต่วันนี้ หน้าที่นั้นกำลังขัดแย้งกับเสียงเรียกที่แท้จริงจากก้นบึ้งของหัวใจ "เจ้าไม่เข้าใจ..." ไป๋หลินฮวาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของร่างกาย "หน้าที่ของข้าคือการรักษาความสงบของสำนัก หากเจ้าทำลายที่นี่ เจ้าก็กำลังบังคับให้ข้าต้องชักกระบี่ใส่เจ้า... เจ้าอยากเห็นข้าลงมือกับเจ้าจริง ๆ หรือ?" บรรยากาศรอบกายพลันหนาวเหน็บลงอีกหลายส่วน เกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก อาณาเขตปราณเยือกแข็งของไป๋หลินฮวาแผ่ขยายออกไปรอบทิศทางเพื่อสะกดข่มพลังปราณของฉินมู่เฉิน นี่คือกระบวนท่าสูงสุดแห่งหอตำราเยือกแข็ง 'เหมันต์นิรันดร์ตัดขาดเยื่อใย' แต่นางไม่ได้ปล่อยพลังนั้นใส่เขา นางใช้มันเพื่อกักขังตัวเองและเขาให้อยู่ในมิติอันโดดเดี่ยว ห่างไกลจากสายตาของผู้อาวุโสและศิษย์คนอื่นๆ ที่กำลังมุ่งหน้ามา ฉินมู่เฉินมองการกระทำนั้นด้วยความลึกซึ้ง เขารู้ว่านางกำลังทำอะไร นางไม่ได้ต้องการขัดขวางเขา นางกำลังซื้อเวลาให้เขาหนีต่างหาก ทว่า... สำนักกระบี่เมฆาแห่งนี้ ได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักไปหมดแล้ว การก้าวถอยหลังไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของฉินมู่เฉิน เขาก้าวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวทีละก้าวอย่างมั่นคง แม้ว่าเกล็ดหิมะคมกริบจะกรีดกรายเข้าใส่เสื้อผ้าจนเกิดรอยขาดวิ่น แม้ว่าปราณเยือกแข็งจะแช่แข็งโลหิตในกายของเขาจนเจ็บปวดเสียดกระดูก แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "หลินฮวา..." ฉินมู่เฉินหยุดยืนอยู่ห่างจากนางเพียงแค่เอื้อมมือ มือข้างที่ถือกระบี่ไร้ลักษณ์ทิ้งลงแนบลำตัว เขาค่อยๆ ยกมืออีกข้างขึ้นสัมผัสลงบนแก้มอันเย็นเฉียบของนางอย่างอ่อนโยน สัมผัสนั้นอบอุ่นจนไป๋หลินฮวารู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผา นางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้หยาดน้ำตาที่กลั้นมานานไหลรินอาบแก้ม "หากหน้าที่ของเจ้าคือการปกป้องสำนัก..." ฉินมู่เฉินเอמהกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลทว่าหนักแน่นดั่งประกาศิตแห่งสวรรค์ "เช่นนั้น หน้าที่ของข้า... คือการพาเจ้าออกไปจากสถานที่อัปลักษณ์แห่งนี้... ไม่ว่าผู้ใดขวาง ข้าก็จะสังหารมันให้สิ้นซาก" สิ้นเสียงของฉินมู่เฉิน ท้องนภาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท สายฟ้าสีครามสายใหญ่ผ่าลงมากลางลานหินอัคคีอย่างไร้สัญญาณเตือน พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่พุ่งทะยานลงมาจากยอดเขาหลัก ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เมฆาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระบี่โบราณที่แผ่พุ่งไอสังหารรุนแรงจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว ไป๋หลินฮวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นผู้มาใหม่ นางรีบผลักร่างของฉินมู่เฉินออกไปเบาๆ พร้อมกับสะบัดกระบี่ในมือหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน ทว่า ในวินาทีที่นางตัดสินใจก้าวออกไปยืนบังหน้าฉินมู่เฉินเพื่อปกป้องเขาจากกระบี่ของผู้อาวุโสสูงสุด นางกลับต้องชะงักงันเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่พุ่งทะลวงทะลุผ่านแผ่นหลังของนางมาอย่างรวดเร็วดุจแสงเงา! โลหิตสีแดงฉานหยดลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์ทีละหยด... ทีละหยด... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ