ความเย็นชาที่ละลายลง

โลหิตสีแดงฉานหยดลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์ทีละหยด... ทีละหยด... เสียงหยดเลือดกระทบผืนน้ำแข็งดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายในหุบเขาไร้เสียง ฉินมู่เฉินไม่ได้ขยับเขยื้อนกายแม้แต่น้อย ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือขวายังคงชี้ลงพื้น ปราณกระบี่เย็นเยียบแผ่ซ่านออกมารอบรัศมีสามเชียะ บดขยี้เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาให้กลายเป็นไอหมอกสีขาวโพลน บาดแผลลึกที่หัวไหล่เกิดจากการฝืนรับกระบวนท่าลับของผู้อาวุโสสำนักมารโลหิตเมื่อคราวก่อน แม้จะเป็นเพียงบาดแผลทางกาย แต่สำหรับผู้ที่ทะนงตนในวิถีกระบี่เช่นเขา มันคือรอยด่างพร้อยที่ต้องชำระด้วยโลหิตของผู้ลงทัณฑ์เท่านั้น ทว่า ในความเงียบงันอันหนาบึ้งและกดดันถึงขีดสุดนี้ เบื้องหน้าของเขากลับปรากฏร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับภาพวาดเซียน ไป๋หลินฮวา ยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางลมหนาว นางเซียนผู้คุมหอตำราเยือกแข็งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและยึดมั่นในกฎเกณฑ์สำนักอย่างเคร่งครัด บัดนี้แววตาคู่คมกลับสั่นไหวระริก ดวงพักตร์งดงามล้ำเลิศที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี กลับปรากฏร่องรอยของความตื่นตระหนกที่นางพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง สายตาของนางไม่ได้มองไปยังรอยเลือดบนพื้นหิมะ แต่มันจับจ้องอยู่ที่บาดแผลของบุรุษผู้ยืนหยัดทระนงตรงหน้า "เจ้าบ้า..." สุ้มเสียงของไป๋หลินฮวาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ต่างจากความเยือกเย็นที่นางเคยใช้พิพากษาเหล่าศิษย์ผู้ทำผิดกฎสำนักในอดีตอย่างสิ้นเชิง ฉินมู่เฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวสะท้อนเงาร่างของนาง ความเย็นชาที่เคยฉายชัดในแววตาของเขาพลันอ่อนแสงลงชั่วขณะ มุมปากหยักยกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ไม่ได้เปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยมหรือการคำนวณค่ายกลใดๆ หากแต่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ "หากข้าไม่ยอมรับกระบวนท่าแทนเจ้าเมื่อครู่... เกรงว่าดวงจิตกระบี่ของเจ้าคงแตกซ่านไปแล้วกระมัง หลินฮวา" ฉินมู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ามั่นคง "ตัวข้า... แม้จะถูกสำนักธรรมะทรยศหักหลังจนกลายเป็นคนไร้บ้าน แต่หัวใจดวงนี้ หาใช่ก้อนศิลาไม่" ไป๋หลินฮวาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว นางรู้ดีว่าวิถีเซียนที่นางร่ำเรียนมาตลอดชีวิตสอนให้ตัดขาดจากโลกีย์ ตัดสิ้นซึ่งความรักใคร่และเยื่อใย แต่วินาทีนี้ เมื่อเห็นบุรุษผู้ใช้สมองและค่ายกลพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ยอมเอาเลือดเนื้อของตนเองมารับทัณฑ์แทน นางกลับรู้สึกราวกับหัวใจที่ถูกแช่แข็งมานานนับร้อยปี กำลังถูกเปลวเพลิงอันร้อนรุ่มแผดเผาจนเจ็บปวดร้าวราน "เจ้าไม่ควรทำเช่นนี้..." นางหลบสายตา ทว่ามือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เจ้าก็รู้ว่ากฎของหอตำราเยือกแข็งและสำนัก... ไม่อาจยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างเราได้ หากผู้อาวุโสล่วงรู้... พวกเราจะต้องกลายเป็นเป้าหมายในการกวาดล้าง" "กฎเกณฑ์ของพวกมัน สร้างขึ้นเพื่อพันธนาการคนอ่อนแอ หาใช่ยอดฝีมือเช่นข้าไม่" ฉินมู่เฉินก้าวเข้าไปประชิดตัวนางทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัวความหนาวเหน็บ ปราณอุ่นร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้าปะทะกับไอเย็นรอบตัวนาง กลิ่นอายบุรุษเข้มข้นผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของโลหิตและสนหิมะลอยเข้าจมูกของไป๋หลินฮวา นางถอยหลังไม่ได้อีกแล้ว เพราะด้านหลังคือกำแพงศิลาแห่งหอตำรา ชายหนุ่มไม่ได้ใช้กำลังบังคับ เขาเพียงแต่ยื่นมือข้างที่ไม่ได้ถือกระบี่ออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนกลีบดอกเหมยสีแดงสดที่ร่วงหล่นลงมาเกาะอยู่บนบ่าของนางอย่างทะนุถนอม พลังปราณอัคคีทิพย์ที่ถูกควบคุมอย่างพิถีพิถันถูกถ่ายทอดลงบนกลีบดอกไม้ดอกนั้น ภายในเสี้ยวลมหายใจ อักขระโบราณนับร้อยตัวก็ปรากฏขึ้นทีละเส้นบนกลีบเหมยด้วยแสงสีทองเรืองรอง มันคือ 'ยันต์สลักจิตนิรันดร์' ยันต์อักขระขั้นสูงที่ต้องใช้พลังจิตและโลหิตแท้จริงในการหลอมรวม ซึ่งฉินมู่เฉินไม่เคยถ่ายทอดให้ผู้ใดในใต้หล้ามาก่อน อخصระแต่ละตัวบนกลีบดอกไม้หาได้ไร้ความหมาย แต่มันคือถ้อยคำจากห้วงสมุทรลึกในใจของเขาที่ร้อยเรียงขึ้นเป็นบทกวีแห่งวิถีเซียน— *‘หิมะโปรยโปรดปรานเพียงหล้า ทว่าใจข้า... โปรดปรานเพียงเจ้า’* เมื่ออักขระตัวสุดท้ายเปล่งประกายเจิดจ้า กลีบดอกเหมยนั้นก็ลอยวนขึ้นไปกลางอากาศ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองอบอุ่น ซึมซาบเข้าสู่หน้าอกด้านซ้ายของไป๋หลินฮวาโดยตรง ร่างระหงสะท้านเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง นางสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ขยายไปทั่วร่าง ชำระล้างความเหน็บหนาวและร่องรอยของปราณมารที่ตกค้างในเส้นลมปราณของนางจนหมดสิ้น ราวกับว่าดวงจิตของนางได้รับการปกป้องจากค่ายกลไร้ลักษณ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี ความเย็นชาที่เคยห่อหุ้มจิตใจของนางมาตลอดชีวิต บัดนี้... ได้ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาคู่สวย "เจ้า..." ไป๋หลินฮวาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบแก้มขาวเนียน ฉินมู่เฉินยื่นมือไปเช็ดหยดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาคมกริบทอประกายลุ่มลึกและจริงจัง "ข้าไม่สนว่าฟ้าดินจะลิขิตให้เราเป็นเช่นไร หากฟ้าดินไม่ยอมให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้า ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้และค่ายกลทั้งร้อยแปด สับเปลี่ยนฟ้าดินเสียใหม่ให้จงได้" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความทะนงตนและความรักอันลึกซึ้งนี้ ทำ1ให้หัวใจของนางเซียนผู้สูงส่งหลอมละลายจนไม่เหลือเค้าเดิม ไป๋หลินฮวาหลับตาลง ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่เก็บงำไว้ในใจมาเนิ่นนาน นางเอื้อมมือไปโอบกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น ใบแนบซบลงกับอกเสื้อที่เปื้อนคราบโลหิตของเขาอย่างลืมตัว ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันและความหวานล้ำแผ่ซ่านปกคลุมคนทั้งสอง บรรยากาศรอบกายกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิมในพริบตา! *ครืนนน—!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากยอดเขาเบื้องบน พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากค่ายกลสะท้านฟ้าที่กดทับลงมาจนพื้นดินสั่นสะเทือน เงาร่างสีดำนับสิบสายพุ่งทะยานแหวกม่านหิมะลงมาปิดล้อมหอตำราเยือกแข็งไว้ทุกด้าน ผู้อำนวยการสำนักมารโลหิตพร้อมด้วยผู้วิเศษแห่งสำนักตรวจสอบปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน นัยน์ตาน่ากลัวคู่นั้นจ้องมองมาที่คนทั้งสองด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ฉินมู่เฉิน... เจ้าสุนัขจนตรอก คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะแอบมาซ่อนตัวอยู่กับหญิงชู้รักสำนักเดียวกัน ฮ่าๆๆๆ วันนี้ต่อให้เจ้ามีค่ายกลวิเศษปานใด ก็หนีไม่พ้นความตาย!" ไป๋หลินฮวาสดุ้งตื่นจากภวังค์ นางผละออกจากอ้อมอกของเขา พลังปราณน้ำแข็งระเบิดออกรอบตัวพร้อมชักกระบี่ประจำกายทันที แต่ฉินมู่เฉินกลับคว้าข้อมือนางไว้เบาๆ ชายหนุ่มปรายตามองไปยังเหล่าศัตรูที่ปิดล้อม มุมปากแย้มยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบเปล่งประกายวาววโรจน์ราวกับล่วงรู้ทุกสิ่งล่วงหน้า "พวกมันคิดว่าพวกมันเป็นผู้ล่า..." ฉินมู่เฉินกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ "แต่หารู้ไม่ว่า... ใต้ฝ่าเท้านี้ ข้าได้ฝังค่ายกลเพลิงอสนีบาตเก้าสวรรค์ไว้รอต้อนรับพวกมันตั้งแต่ก้าวแรกแล้ว..." นิ้วมือของฉินมู่เฉินดีดออกไปกลางอากาศเบื้องหน้า เสียงแปรเปลี่ยนของอักขระดังขึ้นพร้อมกับแสงสีทองที่สว่างวาบขึ้นใต้พื้นหิมะทั่วบริเวณ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ