ลมพายุแห่งความขัดแย้ง

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ กระทบลงบนพื้นหินผาจนเกิดเสียงดังกังวานราวกับเสียงถอนหายใจของปฐพี ฉินมู่เฉินยืนหยัดนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาหมื่นอสูร ร่างกายของเขาย้อมไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและความเยือกเย็นของลมปราณที่แปรปรวน ทว่าแผ่นหลังนั้นยังคงเหยียดตรงดั่งกระบี่เหล็กกล้าที่ผ่านการตีซ้ำนับร้อยครา รอบกายของเขาเต็มไปด้วยค่ายกลลวงตาและอักขระโบราณที่เรืองแสงสีทองรางเลือน มันคือแนวป้องกันสุดท้ายที่สกัดกั้นยอดฝีมือจากเจ็ดสำนักใหญ่และสามนิกายมารไม่ให้ก้าวล้ำเข้ามาได้เกินสามก้าว "ฉินมู่เฉิน เจ้าหนีไม่พ้นแล้ว!" เสียงคำรามกึกก้องดั่งอสนีบาตฟาดย้อยลงมาจากฟากฟ้า เงาร่างนับร้อยสายพรั่งพรูลงมาปิดล้อมหุบเขาแห่งนี้ไว้จนมิดชิด พลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณนับสิบสายแผ่ขยายกดทับลงมาจนอากาศรอบบริเวณแทบแข็งตัว ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งสำนักกระบี่เทวะ ถือครองกระบี่เบิกนภา ก้าวออกมาจากกลุ่มหมอกด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโลภและจิตสังหารอันรุนแรง ฉินมู่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน เขาเพียงแค่หันกลับไปมองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหลังเงาหิน นางเซียนไป๋หลินฮวาผู้สง่างามและสูงส่ง บัดนี้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดจางๆ ลมปราณในร่างปั่นป่วนจากการถูกพิษสลายวิญญาณ ทว่าดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึกคู่นั้น กลับทอดมองมาที่เขาด้วยความอาทรและห่วงหาอย่างสุดซึ้ง "เจ้าไม่ควรพาตัวเข้ามาพัวพันกับความตายของข้าเลย... หลินฮวา" น้ำเสียงของฉินมู่เฉินราบเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย ไป๋หลินฮวาส่ายศีรษะเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนซีดเซียว นางพยุงกายลุกขึ้นยืนโดยใช้กระบี่คู่กายยันพื้นไว้ แม้ลมหายใจจะโรยรแรงแต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นดั่งหินผา "ที่ใดมีท่าน ที่นั่นคือวิถีแห่งข้า... ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับทั่วหล้า ต่อให้ต้องพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน หากข้าไป๋หลินฮวาต้องตาย ข้าก็จะขอเคียงข้างกระบี่ของท่านไปจนถึงปรภพ" คำกล่าวนั้นเรียบง่าย แต่มันคือคำปฏิญาณแห่งจิตวิญญาณที่สั่นสะเทือนหัวใจของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตน ฉินมู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แววตาที่เคยเยือกเย็นฉายประกายอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง ร่างกายที่บาดเจ็บกลับถูกกระตุ้นด้วยเจตจำนงแห่งการปกป้อง พลังปราณไร้ลักษณ์ในตันtianระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง อักขระนับพันบนพื้นดินสั่นสะเทือนพร้อมกัน "ดี..." ฉินมู่เฉินแค่นnเสียงเยาะหยัน "ในเมื่อพวกมันอยากเห็นความพินาศนัก ข้าจะแสดงให้เห็นว่า... ต่อให้เป็นเซียนหรือมาร หากขวางทางข้า ผืนปฐพีนี้ก็คือหลุมศพของพวกมัน!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของฉินมู่เฉินก็พุ่งทะยานออกไปดั่งดาวตก ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงระเบิดของค่ายกลที่ถูกกระตุ้นพร้อมกันทั่วทุกสารทิศ แสงสีทองเจิดจ้ากลืนกินทุกสรรพสิ่งในหุบเขาหมื่นอสูร การต่อสู้ครั้งประวัติศาสตร์ที่เดิมพันด้วยชีวิตและความรักได้อุบัติขึ้นแล้วอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ทว่า... ในวินาทีที่กระบี่ไร้ลักษณ์กำลังจะปะทะเข้ากับกระบี่เบิกนภาของศัตรูผู้นำทัพ ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันมืดสนิทลงอย่างไร้สาเหตุ สายลมที่เคยพัดโชยหยุดนิ่งสนิทราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เงาร่างลึกลับร่างหนึ่ง ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบตรงกึ่งกลางระหว่างคนทั้งสอง โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่าเขามา Co-exist อยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อใด มือเรียวยาวดั่งหยกขาวโบกสะบัดเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังมหาศาลก็กดทับยอดฝีมือทุกสำนักให้คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกันในคราเดียว! "พอได้แล้ว... เล่นสนุกกันแค่นี้พอ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้หัวใจของฉินมู่เฉินกระตุกวูบ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้นะครับ