กฎการติวข้อที่หนึ่ง ห้ามมโน

"หยุดความคิดสกปรกของคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ ธันวา!" เสียงตบสมุดโน้ตลงบนโต๊ะไม้ในห้องสมุดดังจนคนรอบข้างสะดุ้ง รินรดามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาคาดโทษ แก้มใสขึ้นสีระเรื่อไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความเหลืออดกับคนตรงหน้าที่เอาแต่นั่งเท้าคางจ้องหน้าเธอด้วยสายตา 'วิเคราะห์' มาเกือบสิบนาทีแล้ว ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบแบบฉบับหนุ่มวิศวะเครื่องกลไม่ได้มีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ยัยมินตราดาวคณะนั่นเห็นแล้วต้องละลาย แต่สำหรับรินรดาน่ะเหรอ? เธออยากจะเอาหนังสือเศรษฐศาสตร์เล่มหนาฟาดหัวเขาสักทีสองที "ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะริน แค่มอง... มองในฐานะติวเตอร์ที่กำลังพิจารณา 'เนื้อหา' ที่ควรสอน" ธันวาตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวูบไหวเหมือนมีพายุหมุนข้างใน "หรือคุณคิดไปไกลกว่านั้น?" "ฉันไม่ได้มโนแบบคุณ!" รินรดาชี้หน้าเขาทันที "เอาล่ะ เพื่อให้การติววันนี้ผ่านไปได้โดยไม่เกิดคดีฆาตกรรมกลางห้องสมุด ฉันขอตั้งกฎข้อที่หนึ่ง... ห้ามมโน! ห้ามคิดภาพไปไกล ห้ามหยอด ห้ามเล่นมุกเสี่ยว และห้ามทำสายตาเหมือนจะจับฉันกินเข้าไปแบบเมื่อกี้ เข้าใจไหมคะ?" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขายืดตัวตรงแล้วยกมือขึ้นทำท่าตะเบ๊ะแบบกวนประสาท "รับทราบครับท่านอาจารย์ แต่กฎข้อหนึ่งเนี่ย... มันยากเกินไปหน่อยนะ" "ยากยังไง?" "ก็คนมันหน้าตาดี แถมแฟนเก่าก็ไม่มี แล้วมานั่งติวตัวต่อตัวในที่เงียบๆ แบบนี้ ถ้าให้ผมห้ามมโน... คุณก็สั่งให้หัวใจผมหยุดเต้นไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?" รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอกำปากกาในมือจนแน่น เส้นเลือดที่ขมับแทบเต้นตุบๆ "ธันวา! นี่กฎข้อที่หนึ่งนะ!" "เออๆ รู้แล้วน่า" เขาไหวไหล่พลางก้มลงมองตำรา "แต่ถ้าเผลอทำผิดกฎ... มีบทลงโทษไหมล่ะ? เช่น ให้ติวเตอร์หอมแก้มหนึ่งฟอด หรือเลี้ยงชานมไข่มุกหนึ่งเดือน?" "ถ้าเผลอทำผิดกฎข้อนี้เมื่อไหร่ ฉันจะตัดค่าจ้างคุณครึ่งหนึ่ง!" รินรดาขู่เสียงเข้ม ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดที่ติดตัวเขามา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบเดียวเท่านั้น "ถ้าหักเงิน... ผมขอเปลี่ยนเป็นหักคอแทนได้ไหมครับ จะได้จบๆ กันไปในห้องนอน" "ธันวา!!!" เสียงอุทานดังลั่นจนบรรณารักษ์ต้องทำเสียงจุ๊ๆ เตือน รินรดาแทบอยากจะมุดโต๊ะหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์นี้ เธอกำลังจะเปิดปากด่าต่อ แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นเป็นข้อความจาก 'เกียร์' เพื่อนสนิทของธันวาที่ส่งมาในกลุ่ม *เกียร์: เฮ้ย ธันวา! มินตรากำลังเดินเข้าห้องสมุด มึงเตรียมตัวรับมือด่วน!* ธันวาอ่านข้อความนั้นแล้วชะงัก สีหน้ากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกลายเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ทันที ทว่ามือที่วางอยู่บนโต๊ะกลับเลื่อนมาคว้ามือรินรดาไว้แน่นอย่างรวดเร็ว "อย่าเพิ่งขยับ" เขาพึมพำเสียงต่ำ "อะไรของคุณ... ปล่อยนะ!" "ฟังนะริน... ถ้าคุณอยากให้การติวนี้จบสวยๆ และอยากได้เงินค่าจ้างเต็มจำนวน ตอนนี้มี 'ตัวปัญหา' กำลังเดินมา" ธันวามองไปทางประตูห้องสมุด รินรดาหันไปตามสายตาเขาก็พบกับมินตราที่เดินเชิดหน้าเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อน มินตราหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพบาดตา—ธันวากำลังกุมมือรินรดาไว้ใต้กองหนังสือหนาเตอะบนโต๊ะ "รินรดา... ฉันขอโทษนะที่ต้องดึงเธอมาเอี่ยว แต่ถ้าไม่อยากโดนยัยนั่นตามจองเวร ก็ทำตามน้ำไปก่อน" ธันวากระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความขี้เล่นแม้แต่น้อย กลับมีความอบอุ่นและปกป้องอย่างน่าประหลาด "นี่คุณจะทำอะไร..." ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่โน้มตัวลงไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอ ก่อนจะพิมพ์บางอย่างลงในหน้าจอแชตที่เปิดค้างไว้ แล้วกดยกเลิกข้อความนั้นแทบจะทันที ทว่ารินรดาที่แอบมองเห็นข้อความที่เขากำลังจะส่งก่อนลบ... มันคือข้อความที่ทำให้ใจเธอสั่นระรัว 'ผมว่าผมกำลังตกหลุมรักติวเตอร์ตัวเองเข้าให้แล้ว... ถ้าให้เลิกมโน คงต้องให้คุณมาเป็นแฟนกันจริงๆ มั้ง' มินตราเดินเข้ามาถึงโต๊ะด้วยใบหน้าบึ้งตึง "ธันวา... มาทำอะไรที่นี่คะ? แล้วทำไมต้องนั่งใกล้ผู้หญิงคนนี้ขนาดนี้ด้วย?" ธันวาเงยหน้าขึ้น สายตาเขากลับมาเรียบเฉยและเย็นชาเหมือนเดิม เขายังคงกุมมือรินรดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "เรื่องของผมครับมินตรา และถ้าจะมาขัดจังหวะการเรียนของพวกเรา... รบกวนช่วยออกไปเงียบๆ ด้วย" รินรดาที่นั่งตัวแข็งทื่อพยายามดึงมือออก แต่ธันวากลับบีบมือเธอเบาๆ เป็นสัญญาณว่า 'อย่าเพิ่ง' ท่ามกลางบรรยากาศมาคุที่ก่อตัวขึ้น รินรดารู้สึกเหมือนมีพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดผ่านเข้ามาในชีวิตที่เงียบสงบของเธอ และเธอก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า กฎข้อที่หนึ่งของเธอน่ะ... มันถูกทำลายไปตั้งแต่เขากุมมือเธอ หรือตั้งแต่เขาพิมพ์ข้อความนั้นกันแน่ สายตามินตราจดจ้องมาที่มือของพวกเขาอย่างอาฆาต ก่อนจะแค่นหัวเราะ "ดี... งั้นก็ติวกันให้สนุกนะคะ หวังว่าสอบครั้งนี้จะไม่ตกทั้งคู่" เมื่อมินตราเดินกระแทกเท้าจากไป ธันวาก็ถอนหายใจยาวพลางปล่อยมือรินรดา ทว่าเขากลับไม่ได้ถอยห่างออกไป เขายังคงจ้องหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัยที่อ่านไม่ออก "กฎข้อที่หนึ่ง... ห้ามมโน" ธันวาทวนคำเธอเบาๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "แต่ดูเหมือนว่า... หลังจากนี้ผมคงทำไม่ได้จริงๆ แล้วล่ะริน เพราะข้อความที่ผมเผลอส่งหาคุณ... เมื่อกี้... ผมลบไม่ทัน" รินรดาสะดุ้งเฮือก ก่อนจะก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่เพิ่งมีแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมา—ข้อความที่เขาอ้างว่าลบไม่ทัน 'ผมชอบคุณจริงๆ นะ... ติวเตอร์' ที่คั่นหนังสือสีชมพูหวังว่าคุณจะอ่านตอนต่อไปด้วยใจที่เต้นรัวเหมือนรินรดานะคะ!