เมื่อคนใจเย็นกลายเป็นคนคลั่ง

เศษซากอิฐปูนร่วงหล่นกราวลงมาจากเพดานอุโมงค์ใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ กำลังฉีกกระชากโครงสร้างโบราณที่ฝังตัวอยู่ใต้คฤหาสน์ตระกูลหลินมานานนับร้อยปีให้พังทลาย ความเย็นเยือกไม่ได้มาจากกระแสลมธรรมชาติ แต่มันคือไอวิญญาณระดับภัยพิบัติที่แช่แข็งแม้กระทั่งออกซิเจนในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก "เรย์! ถอยออกไป!" เสียงตะโกนของลินินดังแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของพื้นดินที่กำลังแยกตัว ร่างเพรียวในชุดต่อสู้ทะมัดทะแมงพยายามยันยันต์อาคมแผ่นสุดท้ายไว้สุดกำลัง แขนเรียวสั่นเทาจนเห็นเส้นเลือดปูดโปーン เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของเธอ ความกดดันระดับนี้เกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว ทว่าเบื้องหน้าของเธอกลับไม่ใช่ภูตผีธรรมดา แต่เป็นเงาทมิฬมหึมาที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่จ้องมองมาด้วยความกระหาย ผมเหลือบมองภาพนั้นด้วยหางตา ปกติแล้วผมเป็นคนใจเย็น... ใครๆ ก็รู้ว่าเรย์คนนี้ชอบแก้ปัญหาด้วยรอยยิ้มและการปั่นประสาทศัตรูให้หัวเสียเล่น การใช้อารมณ์โกรธเป็นสิ่งสิ้นเปลืองพลังงาน และการคำนวณความคุ้มค่าคือสิ่งที่ผมยึดถือมาตลอดตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วิถีไสยเวท ทว่า... ในวินาทีที่เห็นรอยร้าวบนหัวไหล่ของลินิน และหยาดเลือดที่หยãดลงกระทบพื้นคอนกรีต รอยยิ้มประชดประชันที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ "คุณหนูครับ..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงที่ใช้หยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นโทนเสียงต่ำลึกที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "ผมเคยบอกคุณไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าผมไม่ชอบให้ใครมาทำให้ของสะสมของผมเสียหาย..." ลินินเบิกตากว้างเล็กน้อยยามที่หันมามอง ผมรู้ว่าเธอตกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา ที่เธอไม่ได้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับในดวงตาสีครามคู่นี้ มีเพียงความว่างเปล่าที่มืดมิด... และเปลวเพลิงสีครามเข้มที่กำลังลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง *[ระบบแจ้งเตือนสภาวะฉุกเฉินระดับสูงสุดกำลังทำงาน...]* *[ตรวจพบการปลดล็อกข้อจำกัดทางจิตวิญญาณ: สัญชาตญาณผู้พاف (Guardian Instinct) พุ่งทะยานเกิน 300%]* *[คำเตือน: ร่างกายมนุษย์อาจไม่รองรับพลังงานมหาศาลนี้ โปรดระมัดระวัง...]* หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นมาขวางAสายตานับสิบบาน แต่ผมไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย นิ้วมือเรียวยาวสะบัดออกเบาๆ หน้าต่างเหล่านั้นก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า ตูม! พื้นดินใต้เท้าผมระเบิดออกเป็นวงกว้าง แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปเป็นรูปวงกลม ผลักดันไอวิญญาณสีดำที่กำลังโถมใส่ลินินให้กระเด็นถอยหลังไปในพริบตา อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดคลื่นความร้อนระอุสวนทางกับความหนาวเหน็บ เงาทมิฬมหึมาส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว—มันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าความตาย "เรย์... นาย...?" ลินินพยายามพยุงร่างตัวเองขึ้นมา ดวงตากลมโตฉายแววพรั่นพรึงอย่างปิดไม่มิด เธอกำลังมองเห็นสัตว์ประหลาดที่สวมร่างเป็นเด็กหนุ่มผู้เคยเอาแต่ยิ้มระรื่นข้างกายเธอ ผมหันไปสบตาเธอนิ่งๆ แพขนตายาวขยับช้าๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา... รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นและไม่ได้กวนประสาท แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "ยืนดูเฉยๆ นะครับคุณหนู" ผมกระซิบเสียงแผ่วเบา แต่ดังก้องกังวานในโสตประสาทของเธอ "การแสดงตลกจบลงแล้ว... ต่อไปนี้คือตาผมบ้าง" พริบตาเดียว ร่างของผมก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ ทิ้งไว้เพียงรอยแตกของพื้นคอนกรีตเป็นรูปใยแมงมุม ความเร็วระดับที่ฉีกกระชากกฎฟิสิกส์ เนตรสีครามสว่างวาบในความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดิน ผมพุ่งทะยานเข้าประชิดร่างของเงาทมิฬมหึมาในเสี้ยววินาที หมัดขวาที่ห่อหุ้มด้วยอัคคีสีครามบริสุทธิ์ถูกง้างออกสุดแรงเกิด นี่ไม่ใช่การปราบวิญญาณเพื่อส่งไปสู่สุคติ... นี่คือการทำลายล้างให้สิ้นซาก เปรี้ยง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าใจกลางมหาสมุทร คลื่นกระแทกพัดพาเอาซากปรักหักพังทั้งหมดปลิวหายไปในอากาศ ชั่วพริบตานั้นเอง แสงสว่างวาบเจิดจ้าก็สาดส่องไปทั่วบริเวณ จนลินินต้องยกแขนขึ้นมาบังตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่แสงสีครามกำลังแผดเผาความมืดมิดจนหมดสิ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ก็ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน *[ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS แทรกแซงมิติ...]* *[คำเตือน: เป้าหมายที่ท่านกำลังทำลาย ไม่ใช่ต้นตอที่แท้จริง แต่เป็น...]* เสียงแจ้งเตือนถูกตัดขาดลงอย่างดื้อๆ พร้อมกับความมืดมิดระลอกใหม่ที่ดูดกลืนทุกสิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา [โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ