การฝึกฝนสุดโหดของลินิน

"ถ้าสมองนายยังทำงานได้ไม่ดีพอ ก็จงใช้สัญชาตญาณที่เหลืออยู่กระเสือกกระสนเอาตัวรอดซะ เรย์!" เสียงตวาดก้องของลินินดังขึ้นพร้อมกับแรงปะทะมหาศาลที่ซัดเข้ากลางอกของผม แรงอัดอากาศจากการสะบัดพัดเหล็กกล้าไม่ได้เพียงแค่ทำให้ผมกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินของห้องใต้ดินตระกูลเวทมนตร์ แต่มันยังฉีกกระชากไอเวทที่ผมพยายามรวบรวมไว้จนแตกกระจายเหมือนแก้วที่โดนค้อนทุบ ผมไอออกมาเป็นเลือดพลางยันกายขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วกระดูก แต่สิ่งที่น่าเจ็บใจกว่าคือรอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่ได้ดูสะใจ แต่เธอกำลังมองผมด้วยสายตาที่ 'คาดหวัง' ซึ่งมันน่ารำคาญยิ่งกว่าการโดนด่าเสียอีก "คุณหนูครับ... นี่เรากำลังฝึก หรือคุณหนูจะฆ่าผมปิดปากเรื่องที่ผมไปเห็นความลับนั่นกันแน่ครับ?" ผมถามพลางเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาเนตรครามของผมยังคงจดจ้องความเคลื่อนไหวของเธอไม่วางตา แม้ร่างกายจะร้าวระบม ลินินลดพัดลง แววตาคมกริบของเธอดูผ่อนคลายลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาดุดันอีกครั้ง "ในโลกของพวกเรา คำว่า 'ความลับ' มีไว้สำหรับคนที่มีพลังพอจะรักษาชีวิตตัวเองได้เท่านั้น นายบอกว่านายมองเห็นวิญญาณได้ นายมองเห็นอักขระไสยเวทได้ แต่นายใช้มันได้เหมือนคนตาบอดคลำช้าง! พลังเวทไม่ใช่แค่การหยิบยืมมาใช้ แต่มันคือการโน้มน้าวให้ธรรมชาติยอมก้มหัวให้... เข้าใจไหม?" เธอพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ การเคลื่อนไหวของลินินไร้ร่องรอย เธอไม่ได้ใช้เพียงพลังเวท แต่เธอใช้ 'จังหวะ' ของอากาศรอบตัวในการขับเคลื่อนร่าง ผมรวบรวมสมาธิ เนตรครามหมุนวนจนเห็นเส้นใยสีเงินจางๆ ที่เรียกว่า 'กระแสเวท' ลอยอยู่รอบตัวเธอ คราวนี้ผมไม่หลบ แต่ผมเลือกที่จะ 'แทรกแซง' ผมสะบัดนิ้วออกไปห้าจุดกลางอากาศ อักขระที่ผมเรียนรู้จากการสังเกตเธอเพียงไม่กี่วันถูกวาดขึ้นอย่างเร่งรีบ แม้มันจะบิดเบี้ยวและไม่สมบูรณ์ แต่มันก็เพียงพอที่จะสร้างแรงต้านทานลวงตา ลินินชะงักไปชั่วครู่ พัดในมือเธอหวดผ่านอากาศที่ว่างเปล่าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจากจมูกผม "หือ... เริ่มฉลาดขึ้นนี่" ลินินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาของเธอเป็นประกายด้วยความท้าทาย "ถ้าจะสอน ก็ช่วยสอนแบบผู้ดีหน่อยนะครับ อย่าเอาแต่ใช้ความรุนแรงแบบนี้ ผมไม่ใช่กระสอบทรายของคุณหนูนะครับ" ผมยิ้มกวนๆ พลางรวบรวมไอเวทไว้ที่ปลายนิ้ว รอบนี้ผมไม่ปล่อยให้มันกระจายตัวเหมือนก่อนหน้า แต่บีบอัดมันจนกลายเป็นเข็มเล่มเล็กๆ ลินินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูอบอุ่นแต่ก็น่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน "ความซื่อบื้อของนายมันน่าปวดหัวก็จริง แต่การประยุกต์ใช้เวทมนตร์ของนาย... มันมีพรสวรรค์ที่น่ารังเกียจจริงๆ เรย์" การฝึกซ้อมดำเนินไปอย่างดุเดือด ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไป หยดเหงื่ออาบชโลมกายเราทั้งคู่ ลินินไม่ได้เพียงแค่สอนทฤษฎี แต่เธอสอน 'วิธีคิด' การร่ายเวทที่รวดเร็ว การลบกลิ่นอายตัวเอง และการดึงพลังงานจากสิ่งแวดล้อมมาใช้โดยไม่ต้องผ่านวงจรเวทมนตร์ปกติที่ซ้ำซาก "จำไว้... การเป็นนักปราบวิญญาณที่ดี ไม่ใช่การกำจัดศัตรูให้หายไป แต่คือการทำความเข้าใจว่าทำไมเขาถึงยังอยู่ที่นั่น" ลินินพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอเวทที่นิ่งสงบจากตัวเธอ "นายมีเนตรที่มองเห็นความจริง แต่นายยังไม่มี 'ใจ' ที่จะยอมรับความจริงนั้น" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของผม มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนผมรู้สึกได้ถึงขนลุกชันที่ต้นคอ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบไอเวทที่ไม่รู้จักในพื้นที่ปิดล้อม... ระดับพลังงาน: เทพเจ้าชั้นต่ำ... สถานะ: ตื่นจากการหลับใหล] ผมชะงักกึกทันที ลินินเองก็หน้าเปลี่ยนสี เธอหันขวับไปทางกำแพงหินด้านทิศเหนือที่เริ่มมีรอยร้าวสีดำทมิฬปรากฏขึ้น "เรย์... ถอยไปข้างหลังฉันเดี๋ยวนี้!" ลินินตะโกน แต่เสียงของเธอกลับเบาหวิวเมื่อเทียบกับแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาจากรอยร้าวนั้น กำแพงหินที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลสั่นสะเทือน ก่อนที่เศษหินจะระเบิดออก ร่างสีดำทมิฬที่ไม่มีรูปร่างชัดเจนค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งเปิดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดนั้น และเป้าหมายของมันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นผม "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ฉันพยายามจะซ่อนไว้จากการฝึกของนาย จะตัดสินใจออกมาทักทายพวกเราเองแล้วนะ" ลินินกำพัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พื้นดินใต้เท้าเริ่มแยกตัวออก ความเย็นเยือกกัดกินไปถึงกระดูก นี่ไม่ใช่ผีร้ายธรรมดา แต่นี่คือสิ่งที่ลินินพยายามจะเตือนผมมาตลอด—ความลับที่น่าสะพรึงกลัวกว่าการปราบวิญญาณทั่วไปหลายเท่านัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของเรย์และลินินไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ