วิกฤตกลางดึก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าเฟะของซากอินทรีย์ที่ถูกหมักหมมไว้ในความมืด อบอวลอยู่จนแน่นขนัดในโพรงจมูกจนแทบสำลัก เรย์หรี่เนตรสีครามของตนลงจนเหลือเพียงเรียวตาคมกริบ ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากอุณหภูมิรอบกายที่ลดต่ำลง แต่มันมาจากจิตสังหารอันบิดเบี้ยวที่กำลังคืบคลานเข้ามาตามผนังปูนเปลือยของห้องใต้ดิน "คุณหนูครับ... ดูเหมือนว่าสิ่งที่เรากำลังจะเจอ จะไม่ใช่แค่ผีเร่ร่อนธรรมดาที่หลงเข้ามาในเขตก่อสร้างแล้วล่ะครับ" เรย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาสีครามกวาดมองผ่านความมืดสนิทด้วยทัศนวิสัยเหนือมนุษย์ ระบบแจ้งเตือนไสยเวทรอบตัวกำลังส่งเสียงสั่นถี่รัวเป็นจังหวะหัวใจที่เต้นระทึก เส้นด้ายพลังงานสีดำทมิฬนับร้อยเส้นโยงใยยุ่งเหยิงอยู่เบื้องหน้า ราวกับใยแมงมุมที่ถักทอขึ้นจากความสิ้นหวังของผู้คน ลินินขยับตัวเข้ามาชิดด้านหลังของเด็กหนุ่มอย่างเงียบเชียบ ทายาทตระกูลปราบผีสาวสวยกำด้ามกระบี่อาคมในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว สัญชาตญาณนักล่าของเธอร่ำร้องเตือนภัยระดับวิกฤต บรรยากาศรอบตัวกดทับลงมาจนลมหายใจสะดุด แม้ปากจะชอบบ่นว่าเรย์ชอบทำตัวลึกลับและกวนประสาทอยู่บ่อยครั้ง แต่ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เธอกลับรู้ดีว่าการเชื่อใจสายตาคู่นั้นคือหนทางรอดเดียวที่มี "มันไม่ใช่แค่หลุดมา..." เสียงของลินินลอดผ่านไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "พลังงานแบบนี้... มันถูกจงใจเพาะเลี้ยงในห้องทดลองใต้ดินของพวกสมาคมนอกรีตต่างหาก เรย์ นายเห็นโครงสร้างไสยเวทนั่นไหม มันกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของคนงานรอบไซต์งานเพื่อหล่อเลี้ยงตัวเอง" กึก... กึก... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงลากยาวไปกับพื้นคอนกรีตดังขึ้นสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดเบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงกระดูกที่บิดลั่นและเนื้อหนังที่เสียดสีกันอย่างสยดสยอง เงาร่างบิดเบี้ยวขนาดใหญ่เท่าตู้เสื้อผ้าปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟกะพริบติดๆ ดับๆ ของหลอดไฟนีออนดวงสุดท้าย ร่างนั้นไร้ซึ่งรูปทรงที่แน่นอน ก้อนเนื้อสีดำทะมฬพองโตและยุบตัวลงสลับกันไป มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ฝังอยู่ทั่วร่าง กวาดมองหาเหยื่อด้วยความกระหายเลือด ผีร้ายระดับต่ำที่เกิดจากการทดลองฝืนธรรมชาติ—นี่คือผลผลิตจากความโลภของมนุษย์ที่ไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ เรย์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามที่เขาเจอเรื่องสนุกหรือปัญหาชวนปวดหัว ดวงตาสีครามสะท้อนภาพอสูรกายตรงหน้าอย่างไร้ความหวาดกลัว "น่าสนใจเสียจริงครับ... วิธีการสร้างพลังงานสายมืดแบบนี้ ต่อให้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านไสยเวทก็ยังมองออกเลยว่ามันคือการเอาวิญญาณคนบริสุทธิ์มาอัดรวมกันจนเกิดภาวะวิกฤตทางจิตวิญญาณ ดูท่าทางเราคงต้องช่วย 'สงเคราะห์' มันให้กลับไปสู่วัฏสงสัยเร็วกว่ากำหนดเสียแล้วกระมังครับ" "อย่าประมาทนะเรย์!" ลินินตวาดเตือนพร้อมกับพุ่งทะยานออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด กระบี่อาคมในมือเปล่งแสงสีทองสว่างวาบผ่าความมืดออกเป็นสองทิศทาง คมดาบตวัดเข้าใส่ร่างของอสูรกายไร้ทรงอย่างแม่นยำ เปรี้ยง! ประกายไฟสีทองแตกกระจายเมื่อกระทบเข้ากับผิวหนังที่หนาเตอะราวกับเกราะเหล็กของผีร้าย แรงสะท้อนทำให้ลินินต้องถอยหลังไปสามก้าวเพื่อตั้งหลัก ร่างอสูรกายคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ดวงตาสีแดงฉานทุกคู่หันขวับมาจ้องมองเธอเป็นตาเดียว มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมนับร้อยที่น้ำลายเหนียวหนืดหยดติ๋งลงสู่พื้น พร้อมที่จะพุ่งเข้าขย้ำร่างของผู้บุกรุกให้แหลกเป็นจุล "คุณหนูครับ! ซ้ายมือสามสิบองศา จุดรวมพลังงานของมันไม่ได้อยู่ที่หัว แต่มันอยู่ตรงก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ ใต้ซี่โครงขวาต่างหาก!" เสียงของเรย์ตะโกนแทรกขึ้นมาทันท่วงที พร้อมกับดีดตัวพุ่งเข้ามาประชิดร่างของหญิงสาว ลินินไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เธออาศัยความเชื่อใจที่มีต่อเด็กหนุ่มฝากชีวิตไว้ในกำมือ ร่างบางพลิกตัวกลางอากาศ หมุนตัวเหวี่ยงกระบี่อาคมสุดแรงเกิด พุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนที่เรย์ชี้เป้าให้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง ฉวะ! เสียงเนื้อหนังถูกเฉือนขาดออกจากกันดังสนั่น ก้อนพลังงานสีดำทะมฬพ่นของเหลวข้นคลักระเบิดออกมาทั่วบริเวณ กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแทบอาเจียนกระจายไปทั่วห้องใต้ดิน อสูรกายกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดยิ่งยวด ร่างมหึมาเริ่มสั่นสะเทือนและพยายามจะตะเกียกตะกายถอยหนีเข้าสู่ความมืดมิด ทว่า เรย์กลับไม่ปล่อยให้มันหนีไปได้ง่ายๆ เด็กหนุ่มสะบัดข้อมือเบาๆ ยันต์อาคมสีครามสามแผ่นพุ่งออกจากปลายนิ้วราวกับกระสุนปืน ปักตรึงเข้ากับผนังรอบตัวอสูรกายทั้งสามด้านอย่างแม่นยำ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความรู้สึกสนุกสนาน "หนีตอนนี้ เกรงว่าจะเสียมารยาทไปหน่อยนะครับ... อยู่คุยกันให้จบก่อนสิครับว่าใครเป็นคนส่งพวกคุณมาที่นี่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวล แต่แววตาสีครามกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ข้อมูลในระบบหน้าจอโฮโลแกรมล่องหนกำลังประมวลผลตัวเลขและชื่อขององค์กรปริศนาที่เชื่อมโยงกับผีร้ายตัวนี้อย่างรวดเร็ว แต่แล้ว... ในวินาทีที่ยันต์อาคมกำลังจะทำงานและผนึกร่างของอสูรกายให้สงบลง เสียงฝีเท้าปริศนากลับดังขึ้นที่ทางเข้าห้องใต้ดิน—ไม่ใช่หนึ่ง ไม่ใช่สอง แต่เป็นเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังก้าวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เงาร่างในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนก้าวพ้นความมืดเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของชายแปลกหน้าผู้สวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ซึ่งยืนอยู่แถวหน้าสุด "ทำได้ดีมากเด็กน้อย... ขอบคุณที่ช่วยเรา 'ทดสอบ' สมรรถนะของอาวุธชิ้นใหม่นะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย้ยหยัน ระบบแจ้งเตือนไสยเวทรอบตัวเรย์และลินินเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ทันที [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS - 'ผู้นำองค์การเงาโลหิต' ปรากฏตัวในระยะประชิด] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ความลับเบื้องหลังคดีนี้กำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับกับดักมรณะที่ถูกวางไว้ล่วงหน้า] เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่ลึกซึ้งกว่าเดิม มือขวากำยันต์อาคมในมือแน่นขึ้น ขณะที่ลินินขยับมายืนเคียงข้างพร้อมสู้ตาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในคดีนี้นะครับ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ