คำเตือนจากระบบระดับ S

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ยังคงติดอยู่บนปลายจมูกไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้สักเก่าครึ่งจังหวะอย่างใช้ความคิด ขณะที่สายตาคู่คมกริบกวาดมองข้อความสีแดงฉานที่กำลังลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ—หน้าต่างสถานะของระบบที่เพิ่งอัปเดตเสร็จสิ้น "คุณหนูครับ... ถ้าคุณยังเอาดาบไม้ซ้อมฟันโต๊ะทำงานผมอีกครั้ง ผมคงต้องคิดค่าเสียหายเป็นเบี้ยหวัดรายเดือนของคุณแล้วนะ" เรย์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่กำลังยืนหอบหายใจโยนดาบไม้ลงกับพื้นเสียงดัง *ตุบ* ลินินสะดุ้งเล็กน้อย ใบพักตร์หวานคมตวัดมองเขาด้วยความไม่สบอารมณ์ ดวงตาคู่สวยฉายแววค้อนควับอย่างน่าเอ็นดู "ก็นายเอาแต่ทำหน้าเจ้าเล่ห์แบบนั้นนี่เรย์! คดีคฤหาสน์ตระกูลจางเพิ่งจะสะสางไปหมาด ๆ วิญญาณอาฆาตตนนั้นก็ถูกผนึกเรียบร้อยแล้ว แต่นายกลับนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหิน... มีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?" ลินินก้าวเท้าเข้ามาชิด โน้มตัวลงใช้มือค้ำโต๊ะทำงานของเขา ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ แววตาดุดันแบบคุณหนูตระกูลใหญ่จ้องเขม็งเพื่อคาดคั้นความจริง เรย์เพียงแค่คลี่ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่มักจะทำให้คู่สนทนารู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแก้มสักที เขายื่นมือไปเคาะหน้าผากมนเบา ๆ หนึ่งทีอย่างถือวิสาสะจนลินินร้อง "โอ๊ย!" ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ "ระวังตัวหน่อยครับคุณหนู การเข้ามาใกล้เขตอาคมส่วนตัวของผมในยามที่ระบบกำลังประเมินผล อาจทำให้วิญญาณของคุณกระเด็นหลุดออกจากร่างก่อนวัยอันควรได้นะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความนัย ดวงตาภายใต้กรอบเนตรสีครามของเรย์สะท้อนแสงเรืองรองของหน้าต่างระบบที่คนธรรมดามันไม่มีวันมองเห็น *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของพลังงานไสยเวทระดับภัยพิบัติ]* *[ระดับความอันตราย: S]* *[คำเตือน: รอยแยกแห่งมิติที่ท่านเพิ่งปิดไปในคฤหาสน์ตระกูลจาง เป็นเพียง "เงาสะท้อน" ของประตูผนึกจริงที่ถูกเปิดออก สิ่งที่กำลังรอคอยอยู่นั้นไม่ใช่แค่วิญญาณอาฆาตทั่วไป แต่คือ "ราชันย์ทวารหก" ผู้หลับใหลมานานกว่าสามร้อยปี]* เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความสุขุมลุ่มลึก ข้อมูลที่ระบบป้อนเข้ามาในหัวไม่ได้ทำให้เขากลัว แต่มันกลับจุดประกายความน่าสนใจบางอย่างขึ้นมาในอก คดีที่พวกเขาเพิ่งผ่านพ้นมาได้ด้วยความยากลำบาก แท้จริงแล้วเป็นแค่การ "เคาะประตูเรียก" เท่านั้น "เรย์... หน้าพรรค์นั้นหมายความว่ายังไง" ลินินที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาบ้าง เธอรู้จักเรย์ดีพอที่จะรู้ว่ารอยยิ้มแบบไหนของเขาที่แปลว่า "งานเข้าชิ้นใหญ่" "หมายความว่า... รองเท้าบู๊ทคู่โปรดที่คุณหนูเพิ่งซื้อมา น่าจะได้ใช้งานเร็วกว่าที่คิดล่ะครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาหยิบเสื้อคลุมสีเข้มขึ้นมาสวมทับอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปหยิบกระบี่อาคมประจำตัวขึ้นมาถือไว้ บรรยากาศในห้องทำงานเริ่มเปลี่ยนไป อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิทเข้ามาวูบหนึ่ง กลิ่นอายของธูปเก่าและกลิ่นอายความตายลอยคละคลุ้งจนน่าขนลุก ระบบแจ้งเตือนตรงหน้าของเรย์เริ่มกระพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉานเตือนภัยขั้นวิกฤต *[คำเตือนจากระบบระดับ S: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของเป้าหมายในรัศมี 3 กิโลเมตร เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังสำนักงานของท่าน... ภายในเวลา นับถอยหลัง... 3... 2...]* เรย์หันไปสบตากับลินินที่ชักดาบออกจากฝักในเสี้ยววินาทีเดียวกัน สัญชาตญาณของทายาทนักปราบผีและเนตรสีครามประสานกันอย่างไร้รอยต่อ ทว่า... ก่อนที่ตัวเลขศูนย์บนหน้าจอระบบจะปรากฏขึ้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นราวกับค้อนทั่งตีเหล็ก และเสียงกระซิบแหบพร่าที่คุ้นเคยจากในอดีตก็ลอดผ่านช่องประตูเข้ามา... ทำให้ลมหายใจของเรย์สะดุดไปชั่วขณะ *ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในคดีนี้นะครับ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ*