เริ่มโปรเจกต์คู่หูจอมขมังเวท

"เธอแน่ใจนะว่านี่คือแผนที่นำทาง ไม่ใช่แผนที่สมบัติของโจรสลัดตาบอด?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละออง เรย์โน้มตัวลงมองแผ่นหนังอายุกว่าร้อยปีบนโต๊ะไม้สัก ดวงตาคู่คมกริบสะท้อนแสงสีครามจางๆ ยามที่เขาเพ่งมองเส้นสายอักขระไสยเวทที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิตอยู่จริงบนผืนหนัง เสียงทุ้มต่ำจากลำโพงในห้องโถงที่เพิ่งก้องกังวานเมื่อครู่ยังคงทิ้งความระทึกไว้ในความรู้สึก *“พ่อรอวันที่ลูกจะถอดรหัสนี้มานานเหลือเกิน”* ประโยคปริศนาจากอดีตผู้นำตระกูลผู้ล่วงลับไม่ได้ทำให้เรย์หวาดหวั่น ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายความท้าทายในแววตาของเด็กหนุ่มผู้ชื่นชอบการปั่นประสาทความจริงให้บิดเบี้ยวเล่นเสียมากกว่า "อย่ามาทำเป็นพูดมากน่า เรย์!" ลินินกระแทกแฟ้มเอกสารภารกิจลงบนโต๊ะจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ใบหน้าสวยเฉี่ยวบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ากวนประสาทที่สุดในสามโลก "นี่คือพิกัดล่าสุดที่สมาคมผู้ใช้ไสยเวทตรวจพบความผิดปกติระดับ A ป่ารกร้างเขตอาถรรพ์ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้ในรอบสิบปีเพราะอาคมเขตแดนโบราณ และที่สำคัญ... มันเชื่อมโยงกับรหัสลับในบ้านหลังเก่าของเธอนั่นแหละ เจ้าชายแห่งความกวนประสาท" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใช้ความคิด หลังจากเหตุการณ์ถอดรหัสลับในห้องใต้ดินของตระกูล ระบบปฏิบัติการเนตรวิญญาณภายในตัวเขาก็เกิดการอัปเกรดครั้งใหญ่ ค่าพลังเวทและขีดจำกัดการมองเห็นทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด ราวกับว่าประตูบานแรกที่พ่อของเขาทิ้งไว้ได้เปิดทางให้ก้าวเข้าสู่สนามแข่งขันที่แท้จริง และภารกิจแรกในฐานะ "คู่หูจอมขมังเวท" อย่างเป็นทางการ ก็ถูกโยนลงมาตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี ป่าลี้ลับ "อัคนีสูรย์กลืนวิญญาณ" พื้นที่เขตอาคมที่ไร้ซึ่งเสียงของสรรพสัตว์ มีเพียงเสียงร่ำไห้ของดวงวิญญาณเร่ร่อนและค่ายกลไสยเวทโบราณที่รอการชำระล้าง "ถ้าคุณหนูตระกูลลินินประกาศิตมาซะขนาดนี้ ผมจะปฏิเสธได้อย่างไรล่ะครับ" เรย์แย้มยิ้มบางๆ ดวงตาสีครามพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน "เพียงแต่ว่า... การไปสำรวจป่าอาถรรพ์ระดับ A เราคงไม่ได้พกแค่ยันต์กระดาษกับความมั่นใจเต็มร้อยไปเดินเล่นหรอกจริงไหมครับ?" ลินินแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ แต่ก็ยอมหยิบกระเป๋าใส่อุปกรณ์ไสยเวททรงพลังขึ้นมาสะพายไหล่ "ฉันเตรียมกระสุนอาคมปราบมาร คมดาบอัคคีทลายอาคม และศิลาผนึกวิญญาณระดับสูงไว้ครบมือแล้ว นายต่างหากล่ะ... เตรียมตัวตายหรือยัง เรย์" "คำก็ตาย สองคำก็ตาย... พูดจาไม่เป็นมงคลเอาเสียเลยนะคุณหนู" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะคว้าเสื้อโค้ทตัวเก่งมาสวมทับ ขยับเนตรสีครามสำรวจมิติรอบตัวชั่วครู่ "ไปกันเถอะครับ ก่อนที่วิญญาณเจ้าบ้านเขาจะเบื่อเสียก่อนที่เราจะไปถึง" ... เบื้องหน้าคือผืนป่าทึบที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบสีเทาเข้ม บรรยากาศรอบตัววังเวงจนน่าขนลุก ต้นไม้ใบหญ้าต่างบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับพวกมันถูกหล่อเลี้ยงด้วยความโกรธแค้นและพลังงานลบที่สะสมมานานนับศตวรรษ ทันทีที่ก้าวผ่านเขตแนวชายป่า ความกดอากาศมหาศาลก็กดทับลงบนบ่า ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนับร้อยพยายามดึงรั้งข้อเท้าของพวกเขาไว้ไม่ให้เดินหน้า เรย์ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุด ลินินชักกระบี่สั้นอาคมออกจากฝักทันที ปลายดาบเรืองแสงสีทองอร่ามขับไล่ไอหมอกสีดำที่พยายามเลื้อยเข้ามาใกล้ [ติ๊ง! ระบบตรวจพบเขตอาคมโบราณ: "ค่ายกลพันธนาการโลหิตระดับ A"] [คำเตือน: พลังงานวิญญาณรอบตัวมีความหนาแน่นสูงเกินขีดจำกัด 300%] [เงื่อนไขภารกิจคู่: สำรวจใจMกลางป่าอาถรรพ์และถอดรหัสอักขระผนึกภายในเวลา 2 ชั่วโมง] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ดวงตาคู่คมกวาดมองอักขระเรืองแสงจางๆ ที่ซ่อนอยู่ตามเปลือกไม้และพื้นดิน มันไม่ใช่แค่กับดักวิญญาณธรรมดา แต่มันคือโครงข่ายไสยเวทที่ถูกออกแบบมาเพื่อ "ปิดผนึก" บางสิ่งบางอย่าง... หรือบางที... อาจจะเป็น "บางคน" "ระวังตัวด้วย ลินิน" เรย์เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงที่มักจะติดตลกในยามปกติแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและสุขุมเยือกเย็น "อักขระพวกนี้กำลังตอบสนองต่อชีพจรของเรา มันไม่ได้ต้อนรับผู้บุกรุก... แต่มันกำลังรอให้ใครบางคนมาปลดปล่อยต่างหาก" ลินินหันมามองคู่หูหนุ่มแวบหนึ่ง เธอสัมผัสได้ถึงไอพลังงานสีครามเข้มข้นที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวเรย์ รัศมีพลังของเด็กหนุ่มคนนี้เติบโตขึ้นอย่างรวดเรวเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะจินตนาการได้ ความเก่งกาจและไหวพริบที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำให้เ5ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด แม้ปากจะชอบบ่นว่าเขาชอบกวนประสาทเธอก็ตาม "นายรู้ใช่ไหมว่าเรากำลังเดินเข้า 5 กรงของใครอยู่?" ลินินถามเสียงเครียด ขณะที่กวาดสายตามองความมืดมิดเบื้องหน้า "ครับ... รู้สิครับ" เรย์ยกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีครามทอประกายลึกล้ำราวกับมองทะลุความมืดมิดไปถึงใจกลางป่า "เพราะคนที่สร้างค่ายกลนี้ขึ้นมา... ก็คือเจ้าของเสียงในห้องโถงคนนั้น และตอนนี้ เขากำลังยืนรอต้อนรับลูกชายคนนี้ด้วยตัวเอง... ที่ใจกลางป่านี้" สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไอหมอกสีดำทะลุตู้มพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินกลายเป็นร่างเงาสีดำทมิฬนับร้อยที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วผืนป่า ขณะเดียวกัน อักขระสีแดงฉานนับพันบนต้นไม้ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันราวกับดวงตาที่กำลังลืมตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน! ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และลินินในเส้นทางสายไสยเวทอันลึกล้ำนี้นะครับ