ความลับใต้ฐานทัพปราบผี

"คุณหนูครับ ถ้าเรายังยืนเถียงกันเรื่องรสชาติกาแฟกระป๋องตรงนี้ต่ออีกสามนาที ผมเกรงว่าซากโครงกระดูกไสยเวทรุ่นบุกเบิกในห้องใต้ดินตรงหน้า คงจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นตุบๆ ของคุณจนตื่นขึ้นมาทวงค่าลิขสิทธิ์เสียก่อนนะครับ" เรย์เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนกรอบประตูเหล็กกล้าหนาเตอะที่เพิ่งถูกระเบิดพลังอาคมเปิดออก ลมหายใจของเขาสะดุดลงชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อกลิ่นอายความตายอันคุ้นเคยโชยเข้าจมูก มันไม่ใช่กลิ่นสาบสางของวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่เป็นกลิ่นอายที่ถูกปรุงแต่งอย่างประณีตด้วย "ระบบไสยเวทรหัสผ่าน" ที่มีเพียงองค์กรระดับสูงเท่านั้นที่ใช้งาน ลินินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาตวัดมองค้อนชายหนุ่มทันที เธอยกกระบองอาคมในมือขึ้นกระชับแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว "หุบปากไปเลยนะเรย์ นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฐานลับใต้ดินของสมาคมปราบผีสาขาหลักถูกทิ้งร้างมาเป็นสิบปี แล้วทำไมระบบป้องกันระดับเกรด A ถึงเพิ่งถูกปลุกให้ทำงานเมื่อสิบวินาทีที่แล้วล่ะ!" "นั่นสินะครับ..." เรย์หรี่ตาสีครามคู่คมลง กวาดสายตามองผ่านความมืดเบื้องหน้าด้วยเนตรวิญญาณ ภาพที่ปรากฏสะท้อนผ่านม่านตาของเขาคือเส้นใยพลังงานสีดำสนิทนับพันเส้นที่กำลังถักทอเป็นโครงข่ายใต้พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก เส้นใยเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่มันถูกควบคุมด้วย "รหัสคำสั่ง" ที่เชื่อมโยงตรงไปยังศูนย์วิจัยลับที่เขาตามหามาตลอดครึ่งชีวิต เสียงเคาะประตูก่อนหน้านี้... แท้จริงแล้วไม่ใช่การท้าทาย แต่มันคือสัญญาณต้อนรับ "แขกผู้มาเยือน" ต่างหาก ทั้งสองก้าวเข้าสู่ความมืดของฐานลับใต้ดิน กลิ่นอายความอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นสารเคมีประหลาดลอยคละคลุ้ง เบื้องหน้าคือโถงทางเดินกว้างใหญ่ที่ผนังสองข้างเต็มไปด้วยตู้กระจกนิรภัยหนาพิเศษ ภายในตู้เหล่านั้นว่างเปล่า ทว่าบนกระจกกลับมีรอยขูดขีดเป็นสัญลักษณ์ประหลาด—วงกลมซ้อนทับด้วยรูปดวงตาที่มีรอยร้าวตรงกลาง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เรย์เคยพบในแฟ้มคดีลับของพ่อแม่ผู้ล่วงลับ "ระวังตัวด้วยครับคุณหนู แรงดันวิญญาณแถบนี้สูงเกินมาตรฐานความปลอดภัยถึงเจ็ดเท่า ถ้าไม่อยากให้วิญญาณหลุดออกจากร่างก่อนจะได้กินข้าวเย็น ผมแนะนำให้เกาะชายเสื้อผมไว้ดีที่สุดนะครับ" เรย์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังคงประดับด้วยรอยยิ้มสบายๆ แต่สมาธิของเขากลับจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์รูปแบบการไหลเวียนของอาคมรอบตัว ลินินเม้มริมฝีปากแน่น แม้เธอจะอยากเถียงกลับว่าเธอนั้นแข็งแกร่งพอจะไม่ต้องให้ใครมาปกป้อง แต่สัญชาตญาณนักปราบผีรุ่นเยาว์ก็บอกเธอชัดเจนว่า บรรยากาศในชั้นใต้ดินระดับลึกนี้มีความผิดปกติบางอย่างที่เกินกว่าตำราเรียนจะบันทึกไว้ สัญชาตญาณของเธอร้องเตือนภัยสีแดงฉาน ร่างเพรียวบางจึงขยับเข้ามาใกล้แผ่นหลังของเด็กหนุ่มโดยอัตโนมัติ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับชายเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มของเขาไว้หลวมๆ "ฉันไม่ได้กลัวหรอกนะ..." เสียงของเธอลดระดับลงกระซิบเบาๆ "แค่... ไม่อยากให้ใครมาตายในเขตรับผิดชอบของฉันต่างหาก" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ครับๆ ไว้ค่อยไปเคลียร์กันเรื่องความรับผิดชอบทีหลังนะครับ ตอนนี้... ดูเหมือนว่าเจ้าบ้านเขาจะเตรียมการต้อนรับเราไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว" สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นห้องโถงเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หลอดไฟฉุกเฉินสีแดงเพลิงบนเพดานสว่างวาบขึ้นพร้อมกันเป็นทิวแถว เผยให้เห็นร่างเงาดำนับสิบที่ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างเหล่านั้นไม่ใช่ภูตผีปีศาจธรรมดา แต่เป็น "ตุ๊กตาหุ่นเชิดไสยเวท" ที่สวมชุดยูนิฟอร์มของเจ้าหน้าที่สมาคมปราบผีรุ่นเก่า ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับว่างเปล่าและถูกแทนที่ด้วยผลึกแก้วสีดำสนิทที่กำลังเปล่งแสงเรืองรอง และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ร่างของหุ่นเชิดทุกตัวกำลังปล่อยคลื่นพลังงานที่สะท้อนถึง "ตัวตน" ของผู้อยู่เบื้องหลัง เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเนตรสีครามของเขาสามารถทะลุทะลวงผ่านภาพลวงตา และมองเห็น "แกนกลาง" ของหุ่นเชิดเหล่านั้นกำลังสลักชื่อของใครบางคนเอาไว้—ชื่อที่เขาไม่อาจคาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่แห่งนี้ *[ระบบเนตรวิญญาณ ทำการวิเคราะห์เป้าหมายสำเร็จ]* *[ตรวจพบร่องรอยพลังงานระดับ SSS: "โครงการชุบชีวิตวิญญาณเทียม" — องค์กรเงา: 'สภาคณาจารย์เงา'][* *[คำเตือน: เป้าหมายกำลังเข้าใกล้จุดเชื่อมต่อหลัก คุณกำลังถูกจับตามองจากเบื้องบน]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในจิตสำนึกดังขึ้นถี่รัว พร้อมกับที่จอภาพขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ผนังเบื้องหลังหุ่นเชิด ค่อยๆ สว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพเงาสลัวของชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยก ใบหน้าของเขาถูกความมืดอำพรางไว้ครึ่งหนึ่ง แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้น... ช่างคุ้นตาเสียจนเรย์ต้องสูดหายใจเข้าลึก "ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังเก่าของเธอนะ... เรย์" เสียงทุ้มต่ำดังสะท้อนผ่านลำโพงทั่วห้องโถง "พ่อรอวันที่ลูกจะถอดรหัสนี้มานานเหลือเกิน" ________________________________________ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเผชิญหน้ากับความมืดไปกับผมนะครับ