การเสียสละของสหายร่วมรบ

“นาย… นายจริงๆ เหรอ?” เสียงของเรย์สั่นพร่า มือที่ถือยันต์อัคคีสั่นเทาจนแสงสีส้มหม่นวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ ตรงหน้าเขาคือชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบตระกูลสาขาสามที่เคยถูกบันทึกว่า ‘สูญหาย’ ในภารกิจกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน ทว่านัยน์ตาคู่นั้นกลับกลวงโบ๋ ไร้ซึ่งแววชีวิต มีเพียงไอสีดำสนิทที่พวยพุ่งออกมาจากเบ้าตาเหมือนน้ำหมึกที่กำลังหยดลงในแก้วน้ำใส เงาร่างนั้นไม่ตอบ แต่มุมปากกลับค่อยๆ ฉีกกว้างขึ้นจนน่าเกลียด—ฉีกจนถึงใบหู “เรย์! ถอยออกมา!” เสียงตะโกนของลินินดังแทรกความเงียบงัน พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่พุ่งเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ แผ่นหลังบางของเธอที่เคยดูบอบบางในสายตาเขา บัดนี้กลับกลายเป็นปราการด่านสุดท้ายที่แข็งแกร่งที่สุดในความรู้สึกของเรย์ ดาบอาคมในมือลินินเปล่งแสงสีฟ้าคราม สกัดกั้นไอทมิฬที่กำลังพุ่งเข้าใส่ ทว่า ร่างของ 'เพื่อนเก่า' คนนั้นกลับเคลื่อนที่เร็วกว่าที่ตาเห็น มันไม่ใช่การเดิน แต่มันคือการบิดเบี้ยวของมิติ ร่างนั้นหายวับไปแล้วปรากฏตัวขึ้นข้างหลังลินินในเสี้ยววินาที *ฉัวะ!* เสียงของมีคมตัดผ่านเนื้อหนังดังชัดเจนในความเงียบ ลินินชะงักกึก เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะใบหน้าของเรย์ที่ยืนตัวแข็งทื่อ “ลินิน!” เรย์คำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง เนตรสีครามของเขาเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก เส้นพลังวิญญาณรอบตัวระเบิดออกอย่างบ้าคลั่งจนพื้นดินรอบข้างแตกร้าว “อย่า… เรย์… ออกไป… ภารกิจยัง… ไม่จบ…” ลินินทรุดฮวบลงกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดจนชุ่มโชกไปทั้งชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตา สถานการณ์ตรงหน้าบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เรย์รู้ดีว่าหากเขาสติแตกตอนนี้ ทุกอย่างจะจบลงที่ความตาย แต่ความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในอกมันเหนือการควบคุม เขามองดูร่างลินินที่ค่อยๆ หมดสติไปทีละน้อย พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังมาจากความมืดมิดรอบตัว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวเรย์ ราวกับเป็นเสียงนรกที่ตอกย้ำความล้มเหลว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบค่าความเสียหายวิกฤตของผู้ร่วมทีมระดับ A - ‘ลินิน’ สถานะ: อาการโคม่า พลังงานวิญญาณไหลออกอย่างรวดเร็ว] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ‘ปกป้องวิญญาณสุดท้าย’ เงื่อนไข: กำจัดผู้บงการเงาและยื้อชีวิตเป้าหมายภายใน 300 วินาที] [รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกเนตรสีครามขั้นที่สอง ‘มิติกระจกสะท้อน’] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบสถานะตัวละคร ‘ลินิน’ ออกจากระบบถาวร] เรย์สูดหายใจเข้าลึก กดความเจ็บปวดในใจให้จมลงไปในส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณ เขาไม่ใช่นักรบที่ใช้เพียงอารมณ์ เขาสืบสวนไสยเวทมามากพอที่จะรู้ว่า... ศัตรูตรงหน้าไม่ได้มาเพื่อฆ่า แต่มาเพื่อ ‘ล่อ’ ให้เขาหลุดจากการควบคุม “แกไม่ใช่เขา...” เรย์พึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว เขาค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งหยิบขวดแก้วบรรจุเลือดอาคมขึ้นมาสลักอักขระลงบนอากาศอย่างรวดเร็วและแม่นยำ “เพื่อนของฉันตายไปสิบปีแล้ว และไอ้ตัวปลอมที่ใช้รูปลักษณ์ของเขามาทำร้ายผู้หญิง... ก็สมควรต้องแหลกสลายไปพร้อมกับเศษซากที่แกยืมมาใช้นั่นแหละ” เนตรสีครามของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ลวดลายอักขระบนใบหน้าเริ่มปรากฏชัดขึ้นเหมือนรอยสักที่กำลังร่ายรำ เรย์ไม่ได้พุ่งตัวออกไป แต่เขาสร้าง 'อาณาเขต' ขึ้นมาครอบคลุมรัศมีสิบลี้ พื้นดินที่เคยเป็นซากปรักหักพังเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระจกเงาบานยักษ์ที่สะท้อนทุกสิ่ง ร่างจำลองนั้นหยุดชะงัก มันเงยหน้าขึ้นมองเรย์ด้วยความฉงนงงงวย ไอสีดำที่เคยพวยพุ่งเริ่มหดหายไปเมื่อเจอกับแสงสีม่วงที่สะท้อนมาจากพื้นกระจก “แกคิดว่าแกจะปั่นหัวฉันได้งั้นเหรอ?” เรย์ยิ้ม ยิ้มที่ไม่ได้มาจากความโกรธ แต่ยิ้มแบบที่นักสืบใช้เมื่อเขารู้ ‘ความจริง’ ทั้งหมดของคดี “เงาที่ไร้ร่าง ไม่มีทางข้ามมิติมาได้ถ้าไม่มี ‘ภาชนะ’... และไอ้ศพที่แกสิงอยู่นี่น่ะ... มันคือ ‘กุญแจ’ ที่ทำให้ฉันหาตัวจริงของแกเจอต่างหาก” เรย์ดีดนิ้วเพียงหนึ่งครั้ง กระจกทุกบานรอบข้างก็สะท้อนร่างเงาของศัตรูออกมาเป็นพันๆ ร่าง แต่ละร่างเริ่มหดตัวเล็กลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงจุดแสงสีดำเล็กๆ ที่พยายามดิ้นรนอยู่ในความว่างเปล่า ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะปิดฉากการต่อสู้นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง... เสียงฝีเท้าที่เรย์จำได้แม่นยิ่งกว่าเสียงของตัวเอง “ทำได้ดีมาก เรย์... แต่เสียดายที่นายยังหาไม่เจอว่า ‘กุญแจ’ ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในศพนั้น... แต่มันอยู่ในตัวของคนข้างๆ นายต่างหาก” เรย์ชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง เขาหันกลับไปมองลินินที่นอนหายใจรวยริน แต่ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง เขากลับเห็นเข็มสีดำเล่มเล็กๆ หลายสิบเล่มกำลังผุดขึ้นมาจากผิวหนังของลินิน ราวกับว่าตัวเธอเองนั่นแหละที่เป็นผู้เปิดประตูมิติให้เงาร้ายเข้ามาตั้งแต่แรก! ลินินที่สลบอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่นัยน์ตาของเธอไม่ใช่สีน้ำตาลที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไป มันเป็นสีดำสนิท ไร้ก้นบึ้ง และเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน “ขอบคุณที่ช่วยขจัดขยะให้ฉันนะ... คู่หู” หวังว่าเนื้อหานี้จะถูกใจและทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ ด้วยความเคารพในฐานะนักเขียน - เข็มทิศมองวิญญาณครับ