พลังแฝงที่ตื่นขึ้น

"ถ้าคุณหนูยังก้าวพลาดไปอีกสามนิ้ว... เราคงได้ไปนั่งจิบชาคุยกับยมบาลในสภาพวิญญาณเร่ร่อนจริงๆ นะครับ" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบและติดจะยียวนเสียจนคนฟังอยากจะหันมาฟาดสักที แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ลินินไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับมาค้อนใส่ ทายาทตระกูลปราบผีสาวกัดริมฝีปากแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าคมคาย มือเรียวที่กำยันต์ปราบมารสั่นระริกเล็กน้อยจากแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งมาจากใจกลางโกดังร้างแห่งนี้ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ "เขตอาคมเงาโลหิต" ระดับเจ็ด ที่บิดเบี้ยวอากาศจนกลายเป็นคลื่นความร้อนระอุ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายความอาฆาตมาดร้ายของวิญญาณโบราณนับร้อยที่ถูกผนึกไว้ ไอพลังสีดำทมิฬกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของอสูรกายไร้หน้า มันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอราวกับเสียงฟ้าคำรามสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันทางวิญญาณนี้รุนแรงเสียจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ "นายยังจะมีอารมณ์มาแซวอีกเหรอ เรย์!" ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ยันต์ในมือเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำจากไออาคมที่กัดกิน "พลังของมันเกินระดับที่เรารับมือไหว... ค่ายกลนี้กำลังจะแตกแล้ว!" เรย์ไม่ตอบทันที เนตรสีครามภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนภาพเส้นสายพลังงานสีแดงฉานที่กำลังพุ่งพล่านราวกับงูพิษนับพันตัว เขาสุขุมและเย็นชาผิดกับสถานการณ์รอบตัว สมองส่วนลึกกำลังประมวลผลรูปแบบการไหลเวียนของอาคมอย่างรวดเร็ว ในสายตาของเขา โลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงความมืดมิด แต่เต็มไปด้วยรหัสและจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ "คุณหนูจำตอนที่เรากินชาบูด้วยกันเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหมครับ?" เรย์เอ่ยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงจริงจังจนน่าประหลาด "ฮะ... อะไรนะ? ตอนนี้เนี่ยนะเรื่องชาบู!" ลินินเกือบจะสำลักลมหายใจด้วยความเหลือเชื่อ "ใช่ครับ ตอนที่คุณหนูคีบเนื้อริบอายแล้วลืมจิ้มไข่ดิบ... ความรู้สึกตอนที่ความร้อนมันพอดีคำแตะลงบนลิ้น นั่นแหละครับคือจังหวะเวลาที่ผมกำลังจะบอกว่า..." เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "หลบซ้ายสององศา เดี๋ยวนี้ครับ!" *ฟรึ่บ!* สัญชาตญาณนักปราบผีสายเลือดตระกูลใหญ่ทำให้ลินินทิ้งตัวลงตามสัญชาตญาณทันทีโดยไม่ต้องคิด โซ่ตรวนวิญญาณสีดำสนิทพุ่งผ่านศีรษะเธอไปอย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการโจมตีทำเอาเส้นผมสีดำขลับปลิวสยาย และเมื่อหันกลับไปมองด้านหลัง กำแพคอนกรีตหนาสองเมตรก็ถูกตัดขาดเป็นสองท่อนราวกับเนย นิ่งสนิทไร้ร่องรอยการต่อต้าน แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง ในจังหวะที่ลินินหลบ เรย์ไม่ได้ถอยหนี เขาก้าวสวนสนามเข้าหาความตายด้วยฝีเท้าที่มั่นคง มือเรียวคว้าจับเข้าที่จุดอับสายตาของเขตอาคม ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางการเชื่อมต่อพลังงานทั้งหมด ดวงตาเนตรสีครามเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นจนเกือบเป็นสีขาวโพลน พลังงานลึกลับที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งของจิตวิญญาณเริ่มส่งเสียงกรีดร้อง ประหนึ่งคลื่นใต้น้ำที่กำลังจะทะลักขึ้นสู่ผิวน้ำ [ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตถึงขีดสุด: อัตราการรอดชีวิตต่ำกว่า 0.01%] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: เจตจำนงแห่งผู้มองเห็นทะลุปรุโปร่ง] [ระบบกำลังทำการประเมินสถานการณ์ใหม่...] เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเรย์ แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนแบบเดิม ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงสุริยัน ไอพลังงานสีครามบริสุทธิ์ระเบิดออกมาจากร่างจนเกิดเป็นม่านพลังโปร่งใสคุ้ม [แจ้งเตือนด่วน! ระบบกำลังทำการอัปเดตขั้นเด็ดขาด...] [อัปเดตสำเร็จ: ระบบยกระดับสู่ "ระดับ SSS" เป็นที่เรียบร้อย] [ปลดล็อกทักษะใหม่ถาวร: "เนตรพิฆาตมาร - มิติที่ศูนย์" และ "เขตแดนสุญญตาปราบวิญญาณ"] แรงระเบิดจากอัปเดตระบบส่งคลื่นกระแทกมหาศาลจนอสูรกายไร้หน้าสะท้อนถอยหลังไปหลายก้าว มันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ไอพลังสีดำที่เคยน่าเกรงขามเริ่มสลายกลายเป็นละอองสีเทาเมื่อสัมผัสกับรัศมีสีครามรอบตัวของเรย์ ลินินอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า รังสีอำมหิตและพลังกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเรย์ในตอนนี้มันเหนือล้ำกว่าอาจารย์อาวุโสในตระกูลของเธอเสียอีก มันไม่ใช่แค่พลังปราบผีธรรมดา แต่มันคือการ "กดขี่" และ "ควบคุม" กฎเกณฑ์ของวิญญาณโดยสมบูรณ์ "นี่นาย... ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือไงเนี่ย เรย์..." ลินินพึมพำเสียงสั่น ความรู้สึกทึ่ง ปนหวาดหวั่น และความสับสนตีรวนกันอยู่ในอก เรย์ไม่ได้หันกลับมามอง เค้าเพียงแค่ยกนิ้วขึ้นปัดแว่นตาเบาๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าคมคาย ดวงตาเนตรสีครามจ้องมองไปยังอสูรกายไร้หน้าที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ราวกับมันเป็นเพียงแมลงตัวจ้อยในกำมือ "ก็แค่อัปเดตระบบนิดหน่อยเองครับคุณหนู..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทรงพลัง "ทีนี้... เรามาสะงدบัญชีที่ค้างคาให้มันจบๆ กันดีกว่านะครับ" เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นวงกว้าง มิติสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่กำลังก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า—ไม่ใช่เสียงของวิญญาณร้าย แต่เป็นเสียงของกองทัพวิญญาณโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นภายใต้การบัญชาการของเขา และในวินาทีนั้นเอง ที่เงาร่างอันคุ้นเคยร่างหนึ่งก้าวพ้นออกมาจากมิติสีดำสนิท ร่างนั้นส่งยิ้มให้เรย์ผ่านความมืดมิด พร้อมกับเอמהชื่อที่ทำให้เรย์ต้องชะงักกึก... ชื่อของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "เข็มทิศมองวิญญาณ" นะครับ