ศัตรูที่รู้ทันทุกอย่าง

"กลิ่นอายอักขระอาคมบทนี้... ถูกคำนวณไว้หมดแล้วสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของอิฐโบราณและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าวงอักขระสีชาดขนาดใหญ่ที่ทอแสงเรืองรอง สองตาคมกริบกวาดมองเส้นสายพลังงานที่บิดเบี้ยวผิดรูปไปจากตำราโบราณที่เขาเคยศึกษามาอย่างแม่นยำ มันไม่ใช่ความผิดพลาดของผู้สร้าง แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่จงใจถักทอขึ้นอย่างประณีต เพื่อรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดพันธนาการด้วยความมั่นใจของตนเอง เด็กหนุ่มสบถเบาๆ ในลำคอ เนตรสีครามสะท้อนภาพโครงข่ายพลังไสยเวทที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุม รอบตัวเขาในตอนนี้ไม่มีเสียงฝีเท้าของศัตรู มีเพียงเสียงลมหายใจของตนเองและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด เรย์รู้ตัวดีว่าเขากำลังตกเป็นรองในกระดานนี้อย่างสมบูรณ์แบบ "เรย์! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของลินินดังแว่วมาจากเบื้องบน ทะลุผ่านช่องเพดานหินที่พังทลายลงมาครึ่งหนึ่ง พร้อมกับเสียงระเบิดตูมใหญ่ที่สะท้อนก้องกังวาน คุณหนูตระกูลปราบผีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดเดี่ยวและบ้าพลังกำลังถูกสกัดกั้นไว้ด้วยม่านพลังสีดำสนิท ซึ่งถูกสร้างขึ้นจากอาคมระดับสูง เธอใช้กระบี่โบราณฟาดฟันเข้าใส่บาตรอาคมครั้งแล้วครั้งเล่าจนประกายไฟแตกกระจาย แต่บาตรนั้นกลับหนาแน่นขึ้นทุกครั้งที่เธอโจมตี เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับลินินผ่านช่องว่างนั้น แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นและความท้าทาย "ใจเย็นก่อนครับคุณหนู... ดูเหมือนว่าเจ้าบ้านเขาจะไม่ต้อนรับพวกเราด้วยน้ำชา แต่ต้อนรับด้วยหมากตานี้ต่างหากล่ะครับ" เรย์ตะโกนตอบกลับไปน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผมแล้วก็ตาม เบื้องหลังความสุขุมนั้น เรย์กำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ระบบแจ้งเตือนโปร่งใสสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมเสียงเตือนที่ดังถี่ระรึกในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสนามพลังอาคมระดับ A++ (โซนปิดตาย)] [เงื่อนไขเงื่อนงำ: เป้าหมาย (บอสลับ) ได้ทำการดัดแปลงโครงสร้างอักขระล่วงหน้า 72 ชั่วโมง] [สถานะปัจจุบัน: ผู้เล่นสูญเสียการควบคุมเส้นทางหนีทีไล่ 100%] [คำเตือน: อัตราการรอดชีวิตลดลงเหลือ 12.4%] *เจ้ารohnนี่... รู้แม้กระทั่งว่าเราจะเลือกใช้เส้นทางระบายอากาศฝั่งตะวันตกในการเข้ามาสินะครับ* เรย์คิดในใจ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อหาช่องโหว่ บอสตัวนี้ไม่ใช่ภูตผีปีศาจไร้ความคิด แต่มันคือจอมขมังเวทผู้เจนสนาม ไมันรู้ว่าเรย์มีความสามารถในการอ่านกระแสวิญญาณ มันจึงจงใจทิ้งร่องรอยปลอมๆ ไว้ เพื่อล่อให้เขาเดินทัพเข้ามาในจุดตายนี้โดยไม่ต้องออกแรงปะทะด้วยซ้ำ ครืนนน! พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง วงอักขระสีชาดที่พื้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไอความเย็นยะเยือกพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นดิน กลิ่นอายความตายแผ่ขยายออกมาราวกับกรงเล็บที่ไร้รูปร่างพยายามคว้าข้อเท้าของเรย์ไว้ "คิดจะฝังฉันไว้ที่นี่พร้อมกับประวัติศาสตร์งั้นเหรอครับ?" เรย์พึมพำเบาๆ มือขวาตวัดกริชอาคมขึ้นมารับกระแสพลังที่พุ่งเข้าใส่ ร่างกายของเขาถอยหลังไปสามก้าวเพื่อรักษาจุดศูนย์ถ่วง แต่ทว่า... พื้นดินเบื้องหลังกลับยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกในพริบตา! "เรย์!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของลินินดังลั่น เธอรวบรวมพลังปราณทั้งหมดฟาดกระบี่เข้าใส่บาตรอาคมจนเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ร่างของเรย์ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับเสียงของความมืดที่กำลังเยาะเย้ยความพยายามอันน้อยนิดของมนุษย์ ความมืดมิดกลืนกินวิสัยทัศน์ของเรย์ชั่วขณะ แต่ด้วยเนตรสีครามที่ยังคงทำงาน เขาจึงพบทว่าตนเองกำลังร่วงหล่นลงมาบนแท่นบูชาหินกลางห้องโถงใต้ดินอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งลึกและอับทึบกว่าเดิม แรงกระแทกทำให้จุกเสียดไปทั่วแผ่นอก รสคาวเลือดจางๆ เอ่อล้นขึ้นมาที่ริมฝีปาก "อึก..." เรย์กัดฟันกรอด ยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ขณะที่รอบตัวเขา คบเพลิงบนผนังหินค่อยๆ ลุกไหม้ขึ้นทีละดวง เผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดไว้ด้วยหน้ากากกระดูกสัตว์ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาด้วยความเย้ยหยันและพึงพอใจ "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปของเจ้า, เด็กน้อยแห่งเนตรสีคราม" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น ก้องกังวานไปทั่วห้องโถง "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ควบคุมเกมมาโดยตลอดสินะ เจ้าคิดว่าการแกะรอยอักขระพวกนั้นจะทำให้เจ้าเข้าถึงความจริงของตระกูล... ช่างน่าขันสิ้นดี" เรย์ปาดเลือดที่มุมปากออกเล็กน้อย ดวงตาสีครามจ้องมองไปยังชายชราผู้นั้นอย่างไม่เกรงกลัว เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อเตรียมรับมือ แม้ว่าพลังงานในร่างกายจะถูกกดทับด้วยสนามอาคมรอบด้านจนแทบขยับตัวไม่ถนัดก็ตาม "นั่นสินะครับ... ผมอาจจะประเมินฝีมือของ 'อาจารย์' ต่ำไปหน่อย" เรย์แย้มยิ้มออกมา แม้ในยามวิกฤต น้ำเสียงของเขายังคงมีความกวนประสาทเจืออยู่เล็กน้อย "แต่การที่คุณต้องลงทุนวางแผนซ้อนแผนถึงสามชั้นเพื่อดักรอเด็กอายุสิบแปดปี... ไม่คิดว่ามันดูระมัดระวังจนเกินงามไปหน่อยหรือครับ?" ชายชราหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "ปากกล้าดีนี่... มาดูกันว่าเจ้าจะยังพูดยิ้มแย้มแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน เมื่อวิญญาณของเจ้าถูกดึงออกจากร่างทีละส่วน!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของชายชราก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เรย์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น หัวใจเต้นโครมคราม เขาเอี้ยวตัวหลบคมมีดอาคมที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการโจมตีเฉือนเส้นผมของเขาปลิวว่อน ปัง! ผนังหินด้านหลังแตกละเอียดเป็นจุล เรย์ไม่รอช้า เขาซัดยันต์อักขระสะท้อนกลับออกไปสุดแรงเกิด แต่ชายชรากลับเอื้อมมือมารับยันต์นั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย แล้วบดขยี้มันจนกลายเป็นผุยผงด้วยมือเปล่า "ช้าไป..." เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู เรย์สะท้อนเฮือก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อคมมีดเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอของเขาโดยที่เขาไม่ทันได้มองเห็นกระบวนท่าด้วยซ้ำ ชายชราหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ดวงตาสใต้หน้ากากจ้องมองเรย์ที่ตกอยู่ในมุมอับ "จบเกมแล้ว เจ้าหนู..." เรย์หลุบตาลงเล็กน้อย ลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ท่ามกลางความสิ้นหวังที่รายล้อม ริมฝีปากของเด็กหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่ทำให้ชายชราต้องขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ "ใครบอกว่าผมมาคนเดียว... และใครบอกว่าผมไม่มีแผนสำรองกันล่ะครับ?" ฉับพลันนั้นเอง ผนังหินเบื้องบนที่หนาทึบก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังปราณสีทองอร่ามที่รุนแรงราวกับอสนีบาตฟาด! แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องลงมากลางห้องโถง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดต่อสู้ที่พุ่งทะยานลงมาดั่งเทพนารีพิโรธ กระบี่โบราณในมือของลินินตวัดวาดเป็นวงโค้งอย่างไร้ที่ติ พุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของชายชราผู้เฒ่าอย่างแม่นยำ! ชายชราหน้าเปลี่ยนสี พยายามจะผละตัวหลบ แต่ทว่า... ข้อเท้าของเขากลับถูกพันธนาการไว้ด้วยเส้นใยพลังงานสีครามที่เรย์แอบลอบวางไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาร่วงหล่นลงมาบนแท่นบูชา! ดวงตาสีครามของเรย์เปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงสว่างแห่งการทำลายล้าง เขากระซิบเบาๆ ใส่หูของชายชราที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ตาคุณ... เดินหมากผิดตาแล้วล่ะครับ" [แจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ "สวนกลับฉับพลันระดับ SSS"! คะแนนความเสียหายพุ่งทะยาน 300%!] [วิกฤตหรือจุดเริ่มต้นของความจริงกันแน่? โปรดติดตามตอนต่อไปในวินาทีที่คมกระบี่ของลินินพุ่งปะทะร่างของบอสลับ!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสายเลือดนี้ไปด้วยกันครับ --- "เข็มทิศมองวิญญาณ"