ศัตรูหน้าเก่าปรากฏตัว

กลิ่นอายความอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องผสมผสานกับกลิ่นอายอาคมโบราณคละคลุ้งไปทั่วโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบกับร่างของเรย์ที่กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะกระจกหน้าต่างรถกระบะเก่าคันหนึ่งอย่างใจเย็น ดวงตาคู่คมสีครามสะท้อนประกายระยิบระยับของอักขระไสยเวทที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัว ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นเสียงได้ "คุณหนูครับ... ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้ต้อนรับแค่ 'วิญญาณเร่ร่อน' อย่างที่คิดเสียแล้วล่ะครับ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยอย่างคนอารมณ์ดี แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยไอสังหารที่หนาแน่นจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ลินินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกัน ใบหน้าสวยคมฉายแววเคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบอาคารร้างอย่างระแวดระการ มือเรียวบางกำด้ามกระบี่อาคมในฝักแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว "ไออาคมแบบนี้... ไม่ใช่ภูตผีทั่วไปแน่นอน เรย์ ระวังตัวด้วย มันมีความคุ้นเคยอย่างประหลาด" "คุ้นเคยเหรอครับ? หรือว่าจะเป็นแฟนเก่าของคุณหนูสมัยเรียนวิชาปราบผี?" เรย์หันมาเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามนิสัย เล่นเอาลินินเกือบจะตวัดฝักดาบใส่กบาลเจ้าเด็กปากดีนี่สักที หากไม่ติดว่าบรรยากาศรอบตัวกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหันเสียก่อน *ฟึ่บ!* เงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกความมืดด้วยความเร็วสูง เสียงลมกรรโชกกระชากเศษฝุ่นละอองลอยฟุ้งกระจาย เรย์ขยับตัวตามสัญชาตญาณ ดึงแขนของคุณหนูสาวให้หลบวิถีการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกันนั้น ประกายแสงสีครามจากเนตรวิญญาณก็กวาดมองทะลุผ่านความมืดมิด ทablุไปยังร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่บนคานเหล็กสูงเหนือศีรษะ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหน้ากากไม้แกะสลักรูปอสุรี แต่สิ่งสะดุดตาที่สุดคือไออาคมสีม่วงเข้มที่แผ่พุ่งออกมาจากฝ่ามือ มันเป็นพลังไสยเวทสายมารที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าอะไร "ฮ่าๆๆๆ... ไม่เจอกันนานเลยนะศิษย์น้องลินิน เธอยังคงสะรอนหาเรื่องใส่ตัวไม่เปลี่ยนเลยสินะ" เสียงหัวเราะแหบพร่าดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดัง ร่างบนคานเหล็กกระโดดลงมาเบื้องล่างอย่างนุ่มนวล ราวกับขนนกไร้น้ำหนัก ก่อนที่หน้ากากอสุรีจะถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มลงมาถึงคอ ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นเต็มไปด้วยความริษยาและจิตสังหารที่ไม่อาจปิดบัง ลินินเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันทีที่เห็นหน้าผู้มาเยือน "พี่ใหญ่... ชิน! เป็นไปไม่ได้ นายถูกขับออกจากสำนักไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่!" "ถูกขับไล่เหรอ? ฮรึๆ... เธอควรจะใช้คำว่า 'สละตัวเองเพื่อแสวงหาพลังที่แท้จริง' ต่างหากล่ะ" ชินแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตากวาดมองมาที่เรย์ด้วยความดูแคลน "ส่วนเจ้าเด็กนี่... คงจะเป็นผู้ช่วยคนใหม่ที่เธอคัดมาสินะ หน้าตาจิ้มลิ้มดีนี่ น่าเสียดายจริงๆ ที่จะต้องมาตายที่นี่" เรย์ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวขึ้นมาขวางหน้าลินินไว้ครึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ราวกับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับภัยคุกคามตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "อ๋อ... ศิษย์พี่ทรยศผู้ใฝ่ต่ำคนนี้นี่เอง ที่อาจารย์เคยเล่าให้ฟังว่าขโมยคัมภีร์ต้องห้ามหนีไป หน้าตาดูมีความพยายามดีนี่ครับ แต่... กลิ่นอายความอิจฉาริษยาบนตัวนี่มันช่างฉุนกึกเสียจนแสบจมูกเลยล่ะครับ" "ไอ้เด็กปากดี! แกเป็นใคร ถึงกล้ามาสะเออะเรื่องของสำนักเรา!" ชินตวาดลั่น ประกายแสงสีม่วงเข้มระเบิดออกจากร่างจนพื้นปูนรอบตัวแตกร้าวเป็นทางยาว "ผมเหรอครับ? ก็แค่... คนที่จะมาช่วยคุณหนูปราบขยะเปียกที่หลงยุคก็เท่านั้นเอง" เรย์ไม่รอให้ชินได้ตั้งตัว เนตรสีครามสว่างวาบขึ้นพร้อมกับระบบแจ้งเตือนในห้วงความคิดที่ดังระรัว ร่างกายของเด็กหนุ่มพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า มือขวาประสานอินทรีย์อาคมผสานกระแสจิตพุ่งเข้าปะทะกับพลังไสยเวทสายมารของชินอย่างจัง! *ตูม!!* แรงระเบิดจากการปะทะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโกดัง เศษเหล็กและฝุ่นควันตลบอบอวล ลินินชักกระบี่อาคมออกมารอจังหวะสนับสนุนทันทีด้วยความร้อนรน แต่ทว่า... ท่ามกลางควันสีเทาที่พวยพุ่ง ชินกลับไม่ได้แสดงอาการบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มเยาะออกมาด้วยความสะใจ "คิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่มา..." ชินกระซิบเสียงต่ำ สิ้นคำพูดนั้น พื้นเบื้องล่างใต้เท้าของเรย์และลินินก็เรืองแสงอักขระสีเลือดขึ้นมาเป็นวงกว้าง พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ของภูตผีระดับภัยพิบัติที่ผุดขึ้นมาจากเงาสืดรอบตัวนับสิบตน และในวินาทีที่วิกฤตกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เรย์คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มต้องชะงักลง [เตือนภัยเร่งด่วน: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS กำลังปลุก "ราชันย์ศพโบราณ" ใต้พื้นอาคาร] [เงื่อนไขพิเศษ: ศัตรูหน้าเก่าไม่ได้มาเพียงคนเดียว... เบื้องหลังของชินยังมี "เงาปริศนา" ที่เชื่อมโยงกับอดีตของคุณหนูรอการเปิดเผย] *คลิก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังชิน พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกอาคม ร่างนั้นสูงใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปถึงสองเท่า ดวงตาสองข้างกลายสภาพเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และที่สำคัญ... บนหน้าอกของมันมีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลของลินินสลักอยู่เด่นชัด! "นะ... นั่นมัน... ท่านพ่อ?!" ลินินพึมพำออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกที่แฝงไปด้วยประกายความตื่นเต้นอย่างที่สุด... เกมนี้ ดูท่าจะสนุกกว่าที่คิดไว้เสียแล้วล่ะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับผมเสมอนะครับ