สู้ด้วยไหวพริบ ไม่ใช่กำลัง

“ถ้าคุณคิดจะเอาชนะผมด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว ผมเกรงว่าคุณกำลังเสียเวลาเปล่านะครับ” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานอยู่ในโถงพิธีกรรมที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและไอหมอกสีดำมืดมิด ชายร่างยักษ์ตรงหน้าคือ ‘ผู้คุมวิญญาณชั้นสูง’ ที่ตระกูลของลินินตามล่ามานานหลายทศวรรษ ร่างกายของมันสูงใหญ่เกินมนุษย์ปกติ กล้ามเนื้อเต็มไปด้วยอักขระอาคมที่สั่นไหวราวกับมีชีวิต มันคำรามต่ำ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอเย็นเยียบจนพื้นกระเบื้องแตกร้าว ลินินยืนหอบหายใจอยู่ข้างหลังเรย์ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังเวทเกินขีดจำกัด “เรย์... อย่าประมาท มันไม่ใช่ผีธรรมดา พลังทำลายล้างของมันระดับเดียวกับภัยพิบัติเลยนะ!” เรย์ไม่ตอบ แต่เขากลับขยับยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้ศัตรูรู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง เขาไม่ได้หยิบยันต์ หรือเตรียมตั้งท่าร่ายเวทใดๆ ทั้งสิ้น เขากลับหยิบ ‘แท็บเล็ตเครื่องเก่า’ ออกมาจากกระเป๋ากางเกง “คุณหนูครับ ถอยไปข้างหลังหน่อยนะครับ ผมจะลองเล่นเกมสนุกๆ กับมันดูสักตา” ร่างยักษ์พุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ กำปั้นที่อัดแน่นด้วยไอวิญญาณมหาศาลหมายบดขยี้เด็กหนุ่มให้แหลกคามือ ในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์หลับตาลง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘เนตรสีคราม’ ของเขากำลังอ่าน ‘โค้ด’ ของโลกวิญญาณเบื้องหน้า [ระบบตรวจพบช่องโหว่ (Bug Detected): ลำดับการร่ายอักขระบนร่างศัตรูเกิดการดีเลย์ 0.03 วินาทีเนื่องจากความหนาแน่นของไอวิญญาณ] “นั่นไงครับ... จุดบอด” เรย์ก้าวเท้าสั้นๆ ไปทางซ้ายเพียงครึ่งก้าว ร่างยักษ์พุ่งผ่านหน้าเขาไปเพียงมิลลิเมตร แรงลมจากการโจมตีทำให้ผมของเรย์ปลิวไสว แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน มือข้างหนึ่งของเขาดีดนิ้วเบาๆ เข้าที่จุดตายบนร่างกายของร่างยักษ์—ไม่ใช่การใช้กำลัง แต่เป็นการ ‘แทรกแซงข้อมูล’ เปรี้ยง! อักขระบนหลังของร่างยักษ์เกิดอาการ ‘ค้าง’ ราวกับซอฟต์แวร์ที่ทำงานผิดพลาด มันหยุดชะงักกลางอากาศ ร่างกายของมันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง พลังที่ควรจะระเบิดออกมากลับย้อนกลับเข้าสู่ร่างของมันเอง “ทำอะไรของนายน่ะ!” ลินินตะโกนด้วยความตกใจและทึ่ง “ผมแค่บอกให้ระบบของมัน ‘รีสตาร์ท’ น่ะครับ” เรย์ตอบพลางเก็บแท็บเล็ตเข้าที่ “ในเมื่อกฎของโลกวิญญาณตั้งอยู่บนสมดุลของการไหลเวียน ถ้าเราทำให้มันเกิด ‘Error’ ได้ มันก็ไม่ต่างจากตุ๊กตาไขลานที่ไขลานจนค้างหรอกครับ” ร่างยักษ์แผดเสียงร้องโหยหวน มันพยายามจะควบคุมร่างตัวเองแต่ทำไม่ได้ ทุกก้าวที่มันเดินกลับกลายเป็นก้าวที่สวนทางกับเจตจำนง มันเริ่มทำลายตัวเองด้วยพลังที่สะสมไว้จนล้นทะลัก เรย์มองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งเฉย เหมือนกำลังดูโปรแกรมที่กำลังรันจนจบกระบวนการ ทว่า... ในวินาทีที่ร่างนั้นกำลังจะแตกสลายจนดับสูญ จู่ๆ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป ความมืดมิดที่ควรจะจางหายกลับเข้มข้นขึ้นจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์นับพันดังขึ้นพร้อมกันจากทุกทิศทาง ลินินหน้าถอดสี เธอคว้าแขนเรย์ไว้แน่น “เรย์! หยุด... นั่นไม่ใช่พลังของมัน มันมีคนคอยบงการอยู่เบื้องหลัง!” เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองเงาดำที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหูเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ เงาร่างนั้นไม่ได้มีรูปร่างชัดเจน แต่มันกลับก้าวออกมาจาก ‘ช่องว่าง’ ที่เรย์เพิ่งสร้างขึ้น “ขอบใจนะเจ้าหนู... ที่ช่วยปลดล็อกข้อจำกัดของทาสข้า” เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ “ข้าตามหา ‘เนตรสีคราม’ ที่สามารถมองเห็นโครงสร้างของโลกใบนี้มานานแล้ว... และตอนนี้ ข้าได้สิ่งที่ต้องการแล้ว” หน้าจอระบบตรงหน้าเรย์เด้งขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ภารกิจปกติ แต่มันคือการแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดลงทันที [คำเตือน: ตรวจพบ ‘ผู้บงการระบบ’ (Admin Entity) ระดับ Unknown - สถานะปัจจุบัน: ผู้เล่นถูกหมายหัว - เริ่มต้นมาตรการกำจัดโดยระบบ - เวลาที่เหลือจนกว่าจะถูกลบตัวตน: 300 วินาที] ร่างของเรย์สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก มันไม่ใช่แค่การสู้กับวิญญาณ แต่มันคือการสู้กับคนเขียนโปรแกรมของโลกใบนี้เอง “ดูเหมือนว่า...” เรย์หันมามองลินินที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว “เกมนี้จะไม่ได้จบแค่การปราบวิญญาณแล้วล่ะครับคุณหนู... เรากำลังจะถูก ‘ลบ’ ออกจากเซิร์ฟเวอร์แล้วครับ” เขากระชับมือลินินแน่น แม้จะรู้ว่าศัตรูตรงหน้าเหนือกว่าทุกสิ่ง แต่เขากลับไม่มีความลังเลในดวงตาแม้แต่นิดเดียว “เตรียมตัวให้ดีนะครับ เรากำลังจะไป ‘แฮ็ก’ สวรรค์กัน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และลินินนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับผม!