ยัยคุณหนูขี้งอน

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกแค่ก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณตั้งใจทิ้งให้ผมเป็นอาหารของเจ้าพวกอีกาตาเดียวพวกนั้นนะครับ คุณหนู" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของป่าสนโบราณ เบื้องหน้าคือแผ่นหลังบางในชุดลุยป่าเข้ารูปของทายาทตระกูลปราบผี ลินินหยุดชะงักฝีเท้าทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ก่อนจะสะบัดหน้าขวับกลับมามองด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ระคนความเคืองขุ่น "ฉันไม่ได้เดินเร็ว เรย์! แต่คุณต่างหากที่เดินช้าเหมือนคนหมดแรงข้าวต้ม ทั้งที่ภารกิจปราบวิญญาณอาฆาตเมื่อครู่ คุณเป็นคนจัดการมันด้วยซ้ำ... หรือว่าพลังเนตรสีครามของคุณมันเริ่มเสื่อมสภาพแล้วล่ะ?" ลินินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มของคุณหนูผู้สูงศักดิ์เอาไว้ แม้ว่าปลายจมูกรั้น ๆ ของเธอจะเริ่มแดงเรื่อเพราะสภาพอากาศที่หนาวจัดและหยดเหงื่อจากการเดินทางไกล เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์เนตรสีครามทอประกายระยิบระยับในความมืดสลัวของผืนป่าที่ปกคลุมด้วยไอหมอกจาง ๆ เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลินินผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับลำต้นของต้นสนยักษ์เสียแล้ว "ไม่ได้เสื่อมสภาพหรอครับ... แต่แค่คิดว่า ถ้าผมเดินช้าลงอีกนิด คุณอาจจะหันกลับมามองหาผม แล้วเราจะได้เดินเคียงข้างกันเหมือนตอนแรกไงครับ" เรย์กระซิบน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากอย่างปิดไม่มิด "คุณ...!" ลินินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น "ใครอยากเดินเคียงข้างคุณกัน อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย เรย์! เราต้องรีบหาที่พักก่อนที่อาคมพรางตาจะหมดฤทธิ์ต่างหาก อย่าลืมว่าป่าอาถรรพ์เขตนี้ขึ้นชื่อเรื่องวิญญาณดุร้ายนะ" บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดสนและเสียงกองไฟที่เพิ่งถูกจุดขึ้นเพื่อขับไล่ความหนาวเย็น เรย์ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู เขาถอดเสื้อคลุมกันหนาวของตนเองออกอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะก้าวเข้าไปคลุมไหล่ให้หญิงสาวที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างกองไฟ ลินินสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันมามองเขาด้วยแววตาที่ฉายความประหลาดใจระคนความซาบซึ้ง แต่ปากแข็ง ๆ ก็ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเช่นเคย "อะ... อะไรของคุณเนี่ย ฉันไม่ได้หนาวสักหน่อย" "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ทั้งที่ตัวสั่นเป็นลูกนกขนาดนี้" เรย์นั่งลงยอง ๆ ข้างกายเธอ หยิบกิ่งไม้แห้งเขี่ยกองไฟให้ประกายไฟแตกปะทุขึ้นส่องแสงสีส้มอุ่น ๆ อาบไล้ใบหน้าคมคายและโครงหน้าด้านข้างของเธอ "ถ้าไม่สบายขึ้นมา ภารกิจข้างหน้าใครจะเป็นคนช่วยผมถือยันต์ปราบผีล่ะครับ จริงไหมคุณหนู" "ฉันไม่ใช่เด็ก ๆ นะเรย์..." น้ำเสียงของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ลินินมองเสี้ยวหน้าของเด็กหนุ่มผู้มีเนตรสีคราม ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา แม้จะมีปากเสียงกันตลอดทาง แต่มิตรภาพและความไว้วางใจที่เขามีให้เธอนั้นบริสุทธิ์และมั่นคงเสมอ "ผมรู้ครับ... แต่ถึงคุณจะเก่งแค่ไหน บางครั้งการมีใครสักคนคอยเดินเคียงข้าง ก็ดีกว่าการแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวนะครับ" เรย์หันมาสบตาเธอนิ่ง นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการหยอกล้อ มีเพียงความจริงใจที่ทำเอาหัวใจของทายาทตระกูลปราบผีเต้นผิดจังหวะ ลินินหลบสายตา เธอก้มมองมือตัวเองที่กุมเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีดื้อรั้นกำลังเติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ ในป่าลี้ลับที่เต็มไปด้วยอันตรายแห่งนี้ ทว่าความเงียบสงบอันแสนอบอุ่นก็อยู่ได้ไม่นานนัก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใส ๆ กังวานขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มของระบบที่เด้งขึ้นมากลางอากาศโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [ระบบตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่รัศมี 50 เมตร!] [คำเตือน: เจ้าแห่งอาณาเขตป่าอาถรรพ์ 'พรายกระซิบ' ตื่นจากการจำศีลและกำลังมุ่งหน้ามายังจุดตั้งแคมป์!] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: ปกป้องคู่หูของคุณจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น รางวัล: ทักษะเนตรสีครามขั้นวิวัฒนาการ!] เรย์หุบยิ้มทันที นัยน์ตาคู่นคมกวาดมองไปในความมืดมิดของผืนป่าที่อยู่เลยแสงไฟออกไป ไอเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาอย่างรวดเร็วจนเปลวไฟในกองไฟไหววูบเกือบดับ "ลินิน... หยิบกระบี่อาคมของคุณขึ้นมาซะ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงสุขุมราบเรียบไร้ซึ่งความขี้เล่นเมื่อครู่ "ดูท่าว่า... คืนนี้เราคงไม่ได้นอนกันง่าย ๆ แล้วล่ะครับ" ลินินชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์แห่งนักสู้ เธอยืนหยัดขึ้นเคียงข้างเขาโดยอัตโนมัติ "มันมาแล้วสินะ... รอบนี้ใครจะจัดการก่อนกันล่ะ เรย์?" "แข่งกันไหมล่ะครับ ว่าใครจะทำให้มันสลายไปก่อนกัน..." เรย์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ขณะที่ความมืดรอบตัวเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของเงาทับถมจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพวกเขานะครับ --- "เข็มทิศมองวิญญาณ"