ภารกิจแรกคือการจับคู่

“จะยืนบื้ออยู่อีกนานไหม ถ้าไม่อยากให้วิญญาณหลุดออกจากร่างจนต้องไปเกิดใหม่ในสภาพไร้ความทรงจำ ก็รีบก้าวเท้าออกมาเสียที!” เสียงตวาดแหลมสูงของลินินดังแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับ ราวกับจะฉีกกระชากม่านอากาศที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด เรย์ไม่ได้ขยับตัวทันที เขาทำเพียงหรี่เนตรสีครามที่กำลังเต้นเร่าด้วยแรงสั่นสะเทือนของพลังงานมหาศาลใต้ฝ่าเท้า พื้นปูนของตึกเรียนเก่าเริ่มแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม กลิ่นเหม็นเน่าสาบสางของซากศพโบราณโชยปะทะจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน “คุณหนูครับ... ใจเย็นก่อนดีไหม” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างผ่อนคลาย “ถ้าเราวิ่งตอนนี้ นอกจากจะเสียฟอร์มแล้ว ผมเกรงว่าแรงกดดันจากอาคมอาถรรพ์จะบดขยี้กระดูกเราให้แหลกคามือมันก่อนจะถึงประตูทางออกเสียอีก” ลินินหันขวับมามองเขา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความโกรธปนระแวง เธออยู่ในชุดนักเรียนที่กระดุมบนหลุดออกไปหนึ่งเม็ดจากการปะทะกับม่านพลังเมื่อครู่ ในมือของเธอกำยันต์สีทองสั่นระริก “นายเป็นบ้าอะไร! พลังระดับ S นี่มันไม่ใช่ของเล่นนะเรย์! ต่อให้ตระกูลฉันมีวิชาอาคมสูงส่งแค่ไหน แต่การปะทะกับ ‘สิ่งนั้น’ โดยไม่มีการเตรียมตัว... มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ!” [ติ๊ง! ระบบตรวจพบสภาวะคับขัน: พันธสัญญาแห่งโชคชะตาเริ่มต้นขึ้น] [ภารกิจ: จับคู่สยบมาร – ร่วมมือกับลินิน ปราบวิญญาณพยาบาทใต้ตึกเรียนเก่า] [รางวัล: ปลดล็อกเนตรบรรพกาลขั้นที่ 1 (มองเห็นจุดอ่อนของทุกสิ่งที่ไร้ชีวิต), เพิ่มค่าสถานะพลังวิญญาณ +50] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: สูญเสียการมองเห็นถาวร] เรย์อ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นบนอากาศด้วยแววตาเรียบเฉย เขารู้ดีว่าระบบนี้ไม่มีทางให้ทางเลือกที่สอง เขาขยับตัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายที่เคยดูอ่อนแอพลันแผ่ไอเย็นเยือกออกมาอย่างกะทันหัน “ตายแน่... แต่ถ้าไม่ลองตายดูก่อน ก็คงไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะมีค่าพอให้เราต้องดิ้นรนหรือเปล่า” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างประหลาด เขาหยิบเหรียญเงินเก่าๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วดีดมันขึ้นฟ้า “เอาล่ะคุณหนู ถ้าคุณมั่นใจในวิชาปราบผีของคุณ ผมก็มั่นใจในดวงตานี่... มาทำภารกิจแรกของเราให้มันสมเกียรติกันเถอะ” ลินินชะงัก เธอจ้องมองเรย์ด้วยความรู้สึกสับสน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นคนธรรมดาที่ไม่มีพลังยันต์ในมือกล้าสบตากับหายนะระดับนี้ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “นายมันตัวประหลาด... เรย์” “คำชมนั้นผมขอน้อมรับครับ” เรย์พุ่งตัวออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่มือสีดำเมือกนับสิบพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นดิน เขาสะบัดนิ้วเหรียญเงินหมุนคว้างกลางอากาศ เนตรสีครามของเรย์ส่องสว่างขึ้นจนเห็นเส้นสายพลังงานสีดำที่ถักทอเป็นร่างจำแลงของปีศาจร้ายใต้ตึก “จุดตายอยู่ที่หน้าอกซ้าย... ลินิน! ส่งกระแสพลังผ่านยันต์ของคุณมาที่เหรียญของผม เดี๋ยวนี้!” “อย่ามาสั่งฉัน!” แม้ปากจะว่าอย่างนั้น แต่ลินินก็สะบัดมือร่ายอาคม สายฟ้าสีทองพุ่งผ่านฝ่ามือเธอเข้าสู่เหรียญในอากาศทันที เหรียญนั้นเปลี่ยนสภาพเป็นคมดาบแสงที่ทรงพลังมหาศาล เรย์เอื้อมมือไปคว้ามันไว้แล้วฟาดฟันเข้ากลางอากาศ *เปรี้ยง!* เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วทั้งตึกเรียนเก่า แรงปะทะทำให้ฝุ่นควันตลบอบอวล ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังคิดว่าทุกอย่างจบลงด้วยดี เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจากเงามืดก็ดังขึ้นขัดจังหวะ “พวกเจ้า... คิดว่าแค่พลังจิ๊บจ๊อยแค่นี้ จะพรากวิญญาณของข้าไปได้งั้นหรือ?” พื้นดินที่หยุดสั่นไหวพลันระเบิดออกอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่ไออาฆาต แต่มันคือแรงกดดันระดับมหาศาลที่ทำให้เรย์และลินินถึงกับทรุดเข่าลงพื้น ทั้งคู่หันไปมองยังใจกลางความมืด เห็นร่างของชายในชุดโบราณที่เลือนรางแต่ทรงอำนาจกำลังค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของมันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง “เรย์... นี่มันเกินกว่าระดับ S แล้ว...” ลินินกระซิบเสียงสั่น เธอกำยันต์ในมือแน่นจนเลือดซึมออกมา “ระบบของนาย... มันหลอกเรามาตายหรือเปล่า?” เรย์ไม่ได้ตอบ เขาพยายามยันตัวขึ้นยืน สายตาจับจ้องไปที่ชายชุดโบราณคนนั้น ก่อนจะพบเงื่อนงำบางอย่างที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น บนคอของปีศาจตนนั้น... มีสร้อยคอที่สลักตราประทับเดียวกับรอยสักปริศนาที่ข้อมือของเขาเอง “นั่นไม่ใช่บอสทั่วไปลินิน...” เรย์กระซิบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยความหวาดหวั่น “นั่นคือร่างจำลองของบรรพบุรุษตระกูลคุณ... และอาจจะเป็นกุญแจดอกเดียวที่ไขความลับเรื่องชาติกำเนิดของผมด้วย” ปีศาจตนนั้นขยับปากแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว แล้วก้าวออกมาจากเงามืด สิ่งที่มันถืออยู่ในมือคือคัมภีร์ที่ถูกผนึกด้วยโซ่ตรวนสีเลือด... มันคือคัมภีร์ที่หายสาบสูญไปนานกว่าร้อยปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเข็มทิศมองวิญญาณในคดีสุดระทึกนี้ครับ เรามาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะครับ!