พันธสัญญาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

กลิ่นไอความชื้นของสนิมเหล็กและคราบเลือดสีดำคล้ำคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลลินิน อักษรอาคมโบราณนับร้อยตัวกำลังสั่นกระพิกสีแดงฉาน ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความโกรธเกรี้ยว บนแท่นหินวงกลมกลางห้องร่างของลินินนอนแน่นิ่ง ดวงตาสีมรกตที่เคยเปล่งประกายความดุดันและมั่นใจ บัดนี้ปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมกระโชกแรงพัดจนเกือบดับมอด สภาวะวิญญาณของเธอกำลังถูกกัดกินจาก 'คำสาปพันธนาการโลหิต' มรดกบาตรตระกูลที่ย้อนกลับมาแว้งกัดผู้สืบทอดอย่างเลือดเย็น "ถ้าแกก้าวเข้าไปตอนนี้... พลังไสยเวทของแกเจ็ดส่วนจะถูกดูดกลืนจนหมดสภาพ และถ้าโชคร้าย ขีดจำกัดทางสายเลือดของเนตรสีครามอาจจะแตกสลายกลายเป็นคนตาบอดไปตลอดกาล" เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงสะท้อนเตือนภัยที่ดังระงับในหัวของเรย์ แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้แสดงสีתตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสคมกริบสีครามจ้องมองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวบนแท่นพิธีอย่างพินิจพิเคราะห์ ริมฝีปากที่มักจะแย้มยิ้มเยาะเย้ยในยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรง "แกคิดว่าฉันควรกลัวคำเตือนของระบบ หรือควรสนใจคนที่กำลังนอนรอความตายตรงหน้ามากกว่ากันล่ะเจ้ากล่องเหล็กพูดได้" เรย์เอ่ยตอบโต้กับระบบในห้วงความคิดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ยากจะสั่นคลอน ลินินในยามปกตินั้นคือคุณหนูสุดโหดผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เธอมักจะใช้กำปั้นและยันต์อัคคีแก้ปัญหาทุกอย่างก่อนที่จะทันได้เจรจา แต่ในยามนี้ เธอกลับไร้ทางสู้ ปราศจากเสียงบ่น และไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะมาหยิกแขนเขาเมื่อเขาพูดจากวนประสาท ความเงียบงันนี้บาดลึกเข้าไปในจิตใจของเรย์อย่างประหลาด มันไม่ใช่ความรู้สึกผิด แต่เป็นความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่เขาเลือกจะแบกรับไว้ด้วยความเต็มใจ "เด็กหนุ่มผู้โง่เขลา... เจ้ากำลังเอาอนาคตของตนเองไปเดิมพันกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ต่อให้รอดไปได้ ก็อาจจะไล่ตีหัวเจ้าในวันพรุ่งนี้เนี่ยนะ" เสียงหัวเราะแหבריกระด้างของภูตรับใช้ระดับสูงที่สิงสู่อยู่ในเงาเสาหินดังแทรกขึ้น มันพยายามปั่นประสาทเขาด้วยการหลอกล่อให้ถอยหนี เรย์เหลือบสายตาไปมองเจ้าภูตเงาตัวนั้นช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามพื้น "ต่อให้พรุ่งนี้เธอจะลุกขึ้นมาเอาไม้หน้าสามฟาดหัวฉันจริง... แต่วันนี้ ถ้าฉันปล่อยให้เธอตายที่นี่ คนที่จะนอนไม่หลับไปตลอดชีวิตก็คือตัวฉันเองต่างหาก" สิ้นคำพูด ร่างของเรย์ก็พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าดุจลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง พลังไสยเวทสีครามเข้มทะลักออกจากร่างจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกอัดอากาศรอบตัวรอบทิศทาง เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับม่านพลังสีดำทมิฬที่ปกป้องแท่นพิธีไว้ทันที *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะระหว่างเนตรสีครามและคำสาปโบราณทำให้เสื้อผ้าและเส้นผมของเรย์ปลิวไสว แรงดันมหาศาลพยายามกดทับร่างของเขาให้ทรุดลงคุกเข่า เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากของเด็กหนุ่มทันทีที่พลังงานย้อนกลับเข้าสู่ร่างกาย ระบบในหัวส่งเสียงร้องเตือนด้วยความถี่สูงจนแสบแก้วหู [คำเตือน! ระดับพลังชีวิตของโฮสต์ลดลงเหลือ 45%] [คำเตือน! ตรวจพบการใช้งานเนตรสีครามเกินขีดจำกัด 120%] [ระบบกำลังบังคับปิดการทำงานเพื่อความปลอดภัย... ยกเลิกคำสั่ง! โฮสต์ทำการฝืนระบบด้วยเจตจำนงเด็ดเดี่ยว!] "หุบปากไปซะ... แล้วทำหน้าที่ของแกให้ดี!" เรย์คำรามลั่นในลำคอ ดวงตาข้างซ้ายเบิกกว้างขึ้นจนเส้นเลือดฝอยในตาแตกสลาย กลายสภาพเป็นสีครามเข้มจัดราวกับมหาสมุทรลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เขากัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงกระทบกันของฟัน แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว มือเรียวยาวของเรย์เอื้อมทะลวงผ่านม่านพลังสีดำเข้าไปสัมผัสกับข้อมือที่เย็นเฉียบของลินิน ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน คำสาปโลหิตที่กัดกินร่างของหญิงสาวก็พุ่งเข้าใส่เรย์ราวกับฝูงอสุรกายกระหายเลือด มันกัดกินเส้นประสาทและพลังชีวิตของเขาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดราವಿกับถูกไฟนรกแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขนจนเรย์ต้องหลับตาลงและส่งเสียงครางต่ำในลำคอ นี่คือ "พันธสัญญาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง" — การแลกเปลี่ยนที่ต้องใช้ชีวิตของฝ่ายหนึ่งเพื่อต่อลมหายใจให้อีกฝ่าย ดวงตาของลินินที่ปิดสนิทเริ่มขยับไหว แพขนตาดำสนิทสั่นระริก เปลือกตาของเธอค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ ภาพแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของเรย์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า ผิวพรรณที่เคยดูมีชีวิตชีวาบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด แต่ดวงตาสีครามคู่นั้นยังคงทอประกายความอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด "นาย... ทำบ้าอะไรลงไป..." เสียงแหบพร่าของลินินหลุดลอดริมฝีปากที่แห้งผาก เธอพยายามจะชักมือกลับ แต่เรย์กลับกุมมือของเธอไว้แน่นยิ่งขึ้น "ก็แค่นอนอยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้คนหล่อเขาทำงานไปสิครับ... คุณหนู" เรย์ฝืนยิ้มมุมปากทั้งที่เลือดสีแดงฉานไหลย้อยลงมาจากคาง หยดลงบนหลังมือของหญิงสาว ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงใต้ดินก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อักษรอาคมสีแดงฉานบนผนังทั้งหมดไม่ได้มุ่งเป้ามาที่ลินินอีกต่อไป แต่กลับรวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นประตูมิติสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังจะตื่นขึ้นมาจากความหลับใหลอันยาวนาน เสียงหัวเราะต่ำทุ้มดังขึ้นจากความว่างเปล่า เป็นเสียงที่ไม่ได้มาจากมนุษย์และไม่ใช่ภูตผีธรรมดา แต่เป็นเสียงของ "ผู้สร้าง" คำสาปนี้ [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลุก "ราชาเงือกโลหิต" บอสลับแห่งดันเจี้ยนใต้ดิน สมรรถนะการต่อสู้เกินกว่าขีดจำกัดของพื้นที่] เรย์หรี่ตามองเงาดำมหึมาที่กำลังก้าวออกมาจากประตูมิติ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง แม้ว่าร่างกายจะใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มทีแล้วก็ตาม "ดูท่าทาง... เราคงไม่ได้กลับไปกินชาเขียวด้วยกันง่ายๆ แล้วล่ะครับ ลินิน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสายเลือดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ