กลยุทธ์ล่อเหยื่อ

“อย่าขยับครับคุณหนู... ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของพวกเรากลายเป็นหนึ่งในกองทัพเบื้องล่างนั่น” เสียงกระซิบของผมเย็นเยียบพอๆ กับไอหมอกสีดำที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากก้นเหว ผมคว้าข้อมือของลินินไว้แน่น ก่อนจะดึงร่างบอบบางที่กำลังเตรียมจะกางเขตอาคมให้มาหลบหลังแนวหินงอกเปราะบาง ดวงตาของผมเบิกโพลง เนตรสีครามในตอนนี้กำลังสั่นระริกจากการประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ระบบสีแดงฉานกำลังป้อนให้ไม่หยุดหย่อน *คำเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับ 'ภัยพิบัติ' - สัมผัสวิญญาณอาฆาตในรัศมี 5 เมตร* “เรย์... ไอ้นั่นมันไม่ใช่แค่เศษเสี้ยววิญญาณทั่วไปนะ” ลินินกระซิบตอบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่มือที่ถือยันต์อักขระทองคำกลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “แรงกดดันแบบนี้... มันแทบจะบดขยี้มวลอากาศรอบตัวเราให้แตกสลายได้เลย” ผมกวาดสายตามองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า มันระบุตำแหน่งของ 'สิ่งนั้น' ที่กำลังลอยตัวขึ้นมาจากความมืด เสียงฝีเท้าที่ผมได้ยินในตอนแรก ไม่ใช่ฝีเท้าของสิ่งมีชีวิต แต่มันคือเสียงของการฉีกกระชากมิติเพื่อแทรกตัวเข้ามา "เชื่อใจผมไหมครับ?" ผมถามพลางขยับรอยยิ้มมุมปาก แม้ในสถานการณ์ที่ความตายอยู่ห่างเพียงเส้นผม "ถามอะไรแปลกๆ... ถ้าฉันไม่เชื่อใจนาย ฉันคงไม่ยอมให้ไอ้เด็กแสบอย่างนายจูงจมูกมาถึงก้นเหวนรกนี่หรอก" เธอแค่นเสียงในลำคอ แม้จะแฝงไปด้วยความหงุดหงิดตามนิสัย แต่แววตาที่มองมาที่ผมกลับสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด "ดีครับ... งั้นแผนการสุดท้ายของเราคือ 'การล่อเหยื่อ' ผมจะดึงความสนใจของมันทั้งหมดด้วยจิตที่กระจัดกระจาย ส่วนคุณ... ต้องใช้พลังตระกูลของคุณ เปิดช่องโหว่ในมิติที่มันใช้เป็นทางผ่านกลับไป" "นายจะบ้าเหรอ! ถ้าทำแบบนั้น นายจะกลายเป็นเป้าหมายเดียวของมัน นายจะโดนฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ ก่อนจะได้ทันเปิดใช้งานอักขระพันธนาการด้วยซ้ำ!" "ผมไม่ได้บอกว่าจะทำคนเดียวสักหน่อย" ผมควักหยกสีมรกตที่ได้มาจากคดีก่อนหน้าออกมา ก่อนจะส่งมันไปใส่มือของลินิน "นี่คือตัวเชื่อมกระแสมานา ถ้าผมล้มลง พลังของผมทั้งหมดจะถ่ายโอนไปที่คุณทันที ตอนนั้นแหละ... คุณต้องเป็นคนปิดฉากมัน" ลินินมองหยกในมือสลับกับใบหน้าของผม เธอเม้มริมฝีปากแน่น นี่คือความเสี่ยงที่สูงที่สุดเท่าที่เราเคยร่วมกันทำมา แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะยุติวงจรความมืดนี้ได้ ในขณะที่เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าเราพอดี เงาร่างสีดำมืดมิดไร้รูปร่างชัดเจนเริ่มขยายใหญ่ขึ้น มันส่งเสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียดนับพันชิ้น ผมก้าวออกมาจากแนวหิน สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความกลัว แล้วระเบิดพลังเนตรสีครามออกมาจนเปล่งประกายทั่วทั้งถ้ำ "เฮ้! เจ้าตัวน่าเกลียด... มองมาทางนี้สิครับ" ผมตะโกนลั่น เสียงของผมก้องกังวานสะท้อนไปมา มันหยุดนิ่ง ก่อนจะหันเงามืดนั้นมาทางผม ราวกับกำลังพิเคราะห์เหยื่ออันโอชะ "มาสิ! อยากรู้นักว่าพลังระดับภัยพิบัติจะกัดกินจิตวิญญาณของคนอย่างผมได้สักแค่ไหน!" เงาดำพุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ ลินินที่อยู่ด้านหลังขยับตัวตามแผนที่วางไว้ เธอเริ่มร่ายมนต์อักขระแสงสว่างที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา ผมอาศัยจังหวะที่มันพุ่งเข้ามาปะทะกับม่านป้องกันของผมกระแทกจิตตัวเองออกไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของมัน *เปรี้ยง!* แรงปะทะทำให้กระดูกซี่โครงของผมแทบหัก แต่ผมยังคงยืนหยัดและหัวเราะออกมา "พลาดแล้วครับ..." ผมดีดนิ้วหนึ่งครั้ง อักขระสีทองที่ซ่อนอยู่ตามผนังถ้ำที่ผมวางไว้ก่อนหน้านี้เริ่มส่องประกาย มันคือกับดักมิติที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด เงาดำนั้นชะงักงันเมื่อสัมผัสได้ถึงกับดักที่ปิดล้อมรอบตัวมัน แต่มันสายไปเสียแล้ว ลินินพุ่งตัวออกมาจากความมืด เธอเหวี่ยงยันต์อักขระชุดสุดท้ายลงบนพื้นดิน แรงระเบิดของแสงสว่างมหาศาลทำให้มิติโดยรอบสั่นไหวอย่างรุนแรง "เรย์! ตอนนี้แหละ!" ผมทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายชาดิก ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมาควักวิญญาณของผมออกไป แต่ผมยังกัดฟันถ่ายโอนพลังเฮือกสุดท้ายผ่านหยกมรกตไปให้ลินิน แสงจากหยกส่องสว่างจนกลายเป็นดาบอาคมขนาดใหญ่ในมือของเธอ ลินินฟาดฟันดาบแสงลงกลางร่างของเงามืดนั้น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกรีดร้องสุดท้ายจะหายไปพร้อมกับแสงที่จางลง เราทั้งคู่นอนหอบหายใจอยู่บนพื้นถ้ำที่เย็นเฉียบ ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันกลับไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัวเหมือนตอนแรก ลินินคลานเข้ามาใกล้ผม มือเรียวสั่นเทาจับที่หน้าผากของผมแล้วไล้ลงมาที่แก้ม "นายมัน... บ้าที่สุดเลยเรย์" เธอพูดเสียงแผ่ว แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่โล่งใจ "ก็... ถ้าไม่บ้า... ก็คงไม่รอดมาถึงจุดนี้หรอกครับ..." ผมตอบพลางยิ้มตอบ พยายามจะพยุงตัวขึ้นแต่ก็ต้องทรุดลงไปอีกครั้ง ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะผ่อนคลาย หน้าต่างระบบสีแดงก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ได้เตือนถึงภารกิจที่สำเร็จ แต่มันกลับแสดงข้อความที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ *ประกาศระบบ: ตรวจพบตัวตนที่สามในระยะใกล้ - ผู้เฝ้ามองในเงามืดปรากฏตัวแล้ว* ก่อนที่ผมจะทันได้ร้องเตือนลินิน เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากมุมมืดของถ้ำที่ควรจะว่างเปล่า มันเป็นเสียงปรบมือที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นเสียงของคนที่เคยรู้จักกันดี... หรือคนที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้พบในสถานที่แห่งนี้ "แผนการที่ยอดเยี่ยมมากครับ... ทั้งคุณหนูผู้สูงศักดิ์ และเจ้าหนุ่มเนตรคราม... แต่น่าเสียดาย ที่ละครฉากนี้ ยังมีตัวละครลับที่พวกคุณยังไม่ได้เชิญมาเล่นด้วย" ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด แสงสลัวของถ้ำกระทบใบหน้าของเขา ทำให้ผมใจหายวาบ... นั่นมันใบหน้าของคนในอดีตที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว! ลินินสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปเผชิญหน้ากับคนผู้นั้นด้วยมือที่สั่นเทามากกว่าเดิม "ท่านพ่อ... นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและไขความลับไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ