ความตายที่อยู่ตรงหน้า

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นจนแทบจะคว้ามาปั้นเป็นก้อนได้ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์รู้สึกชาหนึบไปถึงไขสันหลัง ไม่ใช่แรงกดดันจากมวลพลังมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างตรงหน้า แต่เป็นดวงตาสีเทาคู่หม่นที่เขารู้จักมันดีเสียยิ่งกว่าเงาของตัวเอง ความเงียบงันปกคลุมห้องโถงใต้ดินที่พังทลาย เสียงเศษหินร่วงหล่นกราวรูดกลายเป็นเพียงฉากหลังอันแผ่วเบา เมื่อเบื้องหน้าของเรย์ในเวลานี้ คือชายผู้เคยนั่งจิบชาและสอนวิธีถอดรหัสยันต์โบราณให้เขาเมื่อสามปีก่อน "อาจารย์... โบตั๋น?" เสียงของเรย์หลุดลอดริมฝีปากที่แห้งผาก ประโยคคำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ ทว่ามันคือเสียงกระซิบแห่งความหวังอันริบหรี่ ที่พยายามปฏิเสธความจริงอันโหดร้ายซึ่งกำลังฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของเขาเป็นชิ้นๆ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ในสุสานของสมาคมไสยเวท กลับยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้เปี่ยมด้วยความเมตตาเช่นในอดีตอีกต่อไป แต่มันบิดเบี้ยวโค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มของความว่างเปล่า ดวงตาสีเทาที่เคยฉายแววเอ็นดู บัดนี้สะท้อนเพียงประกายแสงสีแดงฉานของ Aether ระดับวิกฤตที่ทะลักทลายออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์กลางหน้าอก [คำเตือนขั้นวิกฤต: ตรวจพบพลังงาน Aether ระดับ S-Class กำลังพุ่งทะยาน] [วิเคราะห์เป้าหมาย: อดีตอาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิชา — สถานะปัจจุบัน: ถูกครอบงำโดย "ราชาเงือกโบราณ"] [คำแนะนำจากระบบ: ถอยรอดด้วยอัตราการรอดชีวิต 0.00% แนะนำให้เตรียมใจรับมือกับการปะทะครั้งสุดท้าย] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวระรัวในโสตประสาท แต่มันกลับเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบในสายลมเมื่อเทียบกับเสียงหัวใจของเรย์เองที่เต้นโครมครามจนเจ็บแปลบไปหมด *โลหิตแห่งบรรพกาล* ที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายยังคงแผดเผาเส้น and พลังงานจนร้อนระอุ Aether 300% ที่ถูกปลดล็อกขีดจำกัดทำให้เขามองเห็นรายละเอียดรอบตัวชัดเจนจนน่ากลัว — เขามองเห็นเส้นใยสีดำนับล้านที่เชื่อมต่อจากร่างของอดีตอาจารย์พุ่งทะลุทะลวงเข้าไปในผนังหิน และที่น่ากลัวที่สุดคือ เขามองเห็น "จิตวิญญาณ" ที่กำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่ภายใต้กรงขังสีดำมืดนั้น "เรย์... เจ้าเติบโตขึ้นมากทีเดียว" เสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยออกมา มันไม่ใช่เสียงของโบตั๋นคนเดิม แต่มันคือเสียงสะท้อนประสานกันของวิญญาณนับร้อยที่ถูกกลืนกิน ร่างนั้นก้าวเท้าช้าๆ พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกสีดำตามจังหวะการก้าวเดิน แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนอากาศรอบตัวเรย์หนาแน่นราวกับจมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทร ลินินที่นอนทรุดอยู่ไม่ไกล กัดฟันกรอดจนเลือดไหลซึมที่มุมปาก เธอยันตัวลุกขึ้นด้วยดาบอาคมในมือ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงระคนกัน "เรย์! นั่นไม่ใช่คน... ตั้งสติหน่อย! เขาตายไปแล้ว!" "ผมรู้..." เรย์ตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคู่คมกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เนตรสีครามสั่นระริกด้วยคลื่นอารมณ์ที่ซับซ้อน ความฉลาดแกมโกงและรอยยิ้มกวนประสาทที่เคยใช้ปั่นหัวศัตรูมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงเด็กหนุ่มผู้โดดเดี่ยวที่กำลังยืนอยู่หน้าบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต เขารู้ดีว่าหากช้าไปแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ร่างนี้จะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดกระหายเลือดที่ทำลายทุกสิ่งที่เขาปกป้อง ทว่าการลงมือสังหารคนที่เคารพรักเปรียบเสมือนการใช้ดาบแทงทะลุหัวใจตัวเอง "อาจารย์เคยบอกผมว่า..." เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาในน้ำเสียง ดวงตาสีครามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาของอีกฝ่ายอย่างไร้ความหวาดกลัว "...วิชาไสยเวทที่แท้จริง ไม่ใช่การควบคุมวิญญาณให้เป็นทาส แต่คือการปลดปล่อยพวกมันให้เป็นอิสระ... ผมจำได้ขึ้นใจเลยล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเรย์ก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ Aether 300% ระเบิดออกรอบตัวจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสีครามสว่างวาบ รัศมีแสงเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิดของห้องใต้ดินราวกับคมมีดแห่งดวงดาว เปรี้ยง! เสียงปะทะกันของพลังงานไสยเวทระดับสูงสะท้อนก้องจนผนังหินสั่นสะเทือน เรย์ใช้นิ้วมือเรียวยาวประสานอินทร์คาถาอย่างรวดเร็วเป็นพัลวัน ยันต์กระดาษนับสิบลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ก่อนจะแปรสภาพเป็นโซ่ตรวนแสงสีครามพุ่งเข้าพันธนาการร่างของบอสใหญ่ไว้อย่างแน่นหนา ทว่า โบตั๋นในร่างที่ถูกครอบงำกลับไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้ารis ก่อนที่มือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำจะคว้าจับโซ่แสงนั้นไว้ด้วยมือเปล่า แรก! โซ่ตรวน Aether ที่ทรงพลังถูกมือเปล่าบดขยี้จนแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงสะท้อนกลับทำให้เรย์กระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เท้าไถลครูดไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟแลบแปลบ เขาฝืนพ่นลิ่มเลือดคำโตออกมา ร่างกายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัด [คำเตือน: ความเสียหายทางกายภาพถึงขีดจำกัด 78%] [ระยะเวลาคงเหลือของ "โลหิตแห่งบรรพกาล": 1 นาที 45วินาที] "เจ้ายังอ่อนหัดนัก เรย์" เสียงประสานนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างของอดีตอาจารย์ที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวในพริบตา ความเร็วนั้นเหนือกว่าที่เนตรสีครามจะทันตั้งรับ วูบ! คมเล็บที่เคลือบด้วยพลังงานสีดำมืดพุ่งเข้าหาลำคอของเรย์อย่างไร้ความปรานี ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สมองของเรย์ทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าคอมพิวเตอร์ เขาไม่ได้หลบหนี แต่กลับตัดสินใจก้าวไปข้างหน้า หนึ่งก้าวที่อันตรายที่สุด หมัดที่อัดแน่นด้วยพลัง Aether ทั้งหมดที่เหลืออยู่ถูกส่งตรงเข้าสู่จุดชีพจรไสยเวทบนหน้าอกของร่างนั้น เป็นเทคนิคขั้นสูงที่โบตั๋นเองเคยสอนเขาในสนามฝึกซ้อมเมื่อหลายปีก่อน "ผมขอโทษนะครับ... อาจารย์" ปัง! คลื่นกระแทกพุ่งทะลวงเข้ากลางอก แรงระเบิดทำให้ทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง ร่างของโบตั๋นนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสีเทากลับมาใสกระจ่างขึ้นเล็กน้อยริมฝีปากขยับช้าๆ คล้ายพยายามจะเอื้อนเอ่ยบางคำพูดออกมา ทว่าก่อนที่เรย์จะได้ยินเสียงนั้น พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกสีดำขนาดยักษ์เปิดอ้าออกราวกับปากของอสูรกายที่รอคอยเหยื่อ ร่างของโบตั๋นถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว โดยมีมือเรียวยาวของเรย์พยายามพุ่งเข้าไปคว้าไว้สุดแขน "อาจารย์!" เรย์ตะโกนสุดเสียง ปลายปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนชายเสื้อคลุมสีดำได้เพียงเสี้ยววินาที ทว่าแรงดึงมหาศาลกลับกระชากร่างนั้นหายลับไปในความมืดอย่างไร้เยื่อใย ห้องโถงเงียบสงัดลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจรวยรินของเรย์ที่คุกเข่าอยู่ริมขอบเหิงสีดำสนิท ดวงตาสีครามจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย [ภารกิจหลัก: เผชิญหน้าบอสใหญ่ — สำเร็จ] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ค้นพบร่องรอยของ "ประตูแห่งปรโลก" ที่แท้จริง] [ระบบกำลังอัปเดตสถานะ... ตรวจพบการเชื่อมต่อสัญญาณลึกลับจากเบื้องล่าง] [แจ้งเตือนด่วน: ผู้เล่นกำลังเผชิญหน้ากับ "ตัวจริง" ที่รอคอยการมาเยือน... ณ เบื้องล่างสุดของขอบเหว] หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นมาขวางหน้า พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากความมืดมิดของเหวเบื้องล่าง — เสียงฝีเท้าที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในสถานที่แห่งนี้... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ