การเสียสละของเพื่อนร่วมอุดมการณ์

"ถ้าแกยังก้าวเท้าซ้ายนำอีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะเอาการ์ด 'โซ่ตรวนแห่งความเงียบงัน' ไปมัดปากแกไว้กับเสาหินศิลาโลหิตนั่นซะ ริน!" เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเรย์ดังแทรกเสียงคำรามก้องของอสูรกลายพันธุ์ระดับสูงในดันเจี้ยนชั้นที่ยี่สิบเอ็ด แผ่นหลังของฮันเตอร์ไร้คลาสชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือดสีเข้มข้น ร่างกายของเขาสั่นเทาจากการใช้มามานะเกินขีดจำกัด แต่ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นที่ร้าวรานกลับยังคงจดจ้องอยู่บนกระดานหมากรุกแห่งความเป็นความตายตรงหน้าอย่างไร้ความหวาดหวั่น รินที่ยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล หัวเราะในลำคอเบาๆ แม้ว่าเลือดสีแดงสดจะไหลซึมออกจากมุมปากของเธอจนน่ากลัว เธอยกมือขึ้นปาดคราบเลือดนั้นออกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะส่งยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์มาให้ พร้อมกับกระชับดาบสั้นในมือแน่นขึ้น "บ่นเป็นคนแก่ไปได้นะเรย์ นายก็รู้ว่าขาซ้ายฉันมันโดนพิษของเจ้าตัวเบิ้มเมื่อกี้เล่นงานอยู่... อีกอย่าง ถ้าฉันไม่เดินนำเบี่ยงเบนความสนใจเมื่อกี้ ป่านนี้การ์ด 'โล่ปฐพี' ของนายคงกลายเป็นเศษกระดาษไปแล้วล่ะค่ะ" รินสวนกลับด้วยน้ำเสียงติดตลก แม้ลมหายใจของเธอจะขาดห้วงเป็นระยะ ประโยคกัด ริมฝีปากที่แห้งผาก และรอยยิ้มฝืนๆ นั้นไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกตลกตามเลยแม้แต่น้อย หัวใจของเขาหล่นวูbyไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อคำนวณความเสียหายและค่าสถานะ HP ที่เหลืออยู่ของหญิงสาวผ่านระบบการ์ดในหัว *HP ของริน: 4% [วิกฤตขั้นสุดยอด]* *เงื่อนไขการใช้สกิล 'เสียสละโลหิต': พร้อมใช้งาน* เรย์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ทฤษฎีเกมและกลยุทธ์ร้อยแปดพันเก้าที่เคยวิเคราะห์ไว้ในหัว พลันปั่นป่วนจนแทบตั้งสติไม่ไหว เขาไม่เคยคิดเลยว่า ตัวแปรสำคัญที่จะทำให้แผนการสมบูรณ์แบบ กลับกลายเป็นการยอมเจ็บตัวแทนของอดีตฮันเตอร์สาวระดับ S ผู้หยิ่งทะนงคนนี้ "ฉันไม่ได้ขอให้เธอมาเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่นะริน!" เรย์ตะคอกเสียงดังลั่น แววตาที่เคยเยือกเย็นมาตลอดปรากฏร่องรอยความหวั่นไหวและโกรธเกรี้ยวอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก "ตามแผนเดิม เราแค่ต้องถอยไปตั้งหลักที่ประตูวาร์ปชั้นยี่สิบ ทำไมเธอถึงดึงดันจะใช้การ์ดเชื่อมโยงวิญญาณรับดาบแทนฉันเล่า!" รินหันมามองเขาด้วยหางตา ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตายหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความแน่วแน่และประกายแสงบางอย่างที่อบอุ่นจนน่าประหลาดใจ เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรย์อีกนิด แม้ว่าขาข้างนั้นจะลากพื้นก็ตามที "เพราะถ้านายถอย... แผนการที่นายใช้เวลาคิดมาสามวันสามคืนเพื่อกวาดล้างบอสประจำดันเจี้ยนนี้มันก็จะพังไม่เป็นท่าไงล่ะคะ เรย์" รินเอ่ยเสียงนุ่ม แตกต่างจากทุกทีที่มักจะประชดประชัน "นายมองเห็นทฤษฎีเกม นายมองเห็นกระดานและไพ่ทุกใบ แต่นายมักจะลืมมองตัวเอง... นายลืมไปว่าถ้า 'ตัวเดินหลัก' อย่างเรย์ตาย เกมมันก็จบ นายไม่ใช่แค่นักวางแผนนะเรย์ นายคือความหวังเดียวของพวกเรา... ของฉันด้วย" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของเรย์ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของ 'จ้าวแห่งเขาวงกต' อสูรกายร่างยักษ์ที่มีกรงเล็บอาบพิษและเกล็ดสีนิลทมิฬกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรย์และรินทีละก้าว แรงกดดันจากจิตสังหารของมันทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบจนแทบหายใจไม่ออก "ฟังฉันให้ดีนะเรย์..." รินยื่นมือที่สั่นเทามาแตะที่แขนเสื้อของเรย์ แรงกดเบาๆ นั้นเต็มไปด้วยความจริงจังที่ปฏิเสธไม่ได้ "ฉันจะใช้สกิลสุดท้ายดึงความสนใจของมันทั้งหมด เปิดช่องว่างสามวินาทีให้... ให้นายใช้การ์ด 'พิพากษาแห่งความมืด' ปิดฉากมันซะ" "ไม่! ริน เธอทำแบบนั้นไม่ได้! สกิลนั้นมันใช้พลังชีวิตที่เหลืออยู่ทั้งหมดของเธอนะ! เธอจะตายจริงๆ นะ!" เรย์พยายามคว้าแขนเธอไว้ แต่รินกลับสะบัดออกด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ ที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในโลกใบนี้ "โลกใบนี้น่ะเรย์ มันใจร้ายกับคนไร้คลาสอย่างพวกเรามามากพอแล้ว... แต่การได้มานั่งวางแผนบ้าๆ บอๆ กับนายในดันเจี้ยนนี้ มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่จริงๆ มากที่สุดเลยนะ" สิ้นเสียงนั้น รินก็กระโจนออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นจากแผ่นหลังของเธอ การ์ดเวทมนตร์ระดับตำนานที่ถูกผนึกไว้ในร่างถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน ออร่าสีเลือดแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กลายเป็นโซ่ตรวนพลังงานที่พุ่งเข้าพันธนาการร่างมหึมาของจ้าวแห่งเขาวงกตเอาไว้แน่นหนา "ไอ้ตัวประหลาด! มาทางนี้สîโว้ย!" รินแผดเสียงตะโกนก้อง พร้อมกับพุ่งเข้าประชิดตัวบอสโดยไม่เกรงกลัวความตาย การกระทำที่บ้าบิ่นและเด็ดเดี่ยวของเธอดึงดูดความสนใจทั้งหมดของอสูรกายให้หันมาขย้ำเธอแทนเรย์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง เรย์เบิกตากว้าง ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าซ้อนทับกับตัวเลขคำนวณในหัว ความสูญเสียที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าไม่ใช่แค่ตัวเลขสถิติในระบบ แต่มันคือลมหายใจและรอยยิ้มของสหายร่วมรบคนสำคัญ *3 วินาที...* "รินนนนน!" เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้นของเรย์ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงศิลา มือข้างที่ถือสำรับการ์ดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังงานมานาทั้งหมดในร่างกายถูกรีดเค้นออกมาจนถึงขีดจำกัด การ์ดใบสุดท้ายในสำรับเปล่งแสงสีดำสนิทราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียว และการเสียสละของรินจะต้องไม่สูญเปล่า! เรย์ก้าวออกไปข้างหน้าด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว ดึงการ์ด 'พิพากษาแห่งความมืด' ออกจากสำรับด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมกับซัดมันออกไปตรงหน้า ท่ามกลางประกายแสงสีนิลที่ระเบิดออกกลบ ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่การ์ดจะพุ่งเข้าปะทะร่างของบอส ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรย์ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหู— *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนปริศนาภาระผูกพันระดับ SSS กำลังแทรกแซงพื้นที่ดันเจี้ยน]* *[คำเตือน: เจ้าของคลาสที่ถูกลบ [ผู้ดูแลแห่งจุดจบ] กำลังเข้าสู่สนามรบ...]* — และพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า