ก้าวข้ามขีดจำกัด

เสียงคำรามต่ำในลำคอของรินดังขึ้นพร้อมกับเศษหินที่ร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำชั้นลึกสุด แรงกดดันจากมานาสีนิลกาฬแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน เปลวเพลิงสีฟ้าจากทักษะระดับสูงสะท้อนบนใบหน้าซีดขาวของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองแผ่นหลังของเรย์ไม่กะพริบ มือเรียวกำดาบสั้นในมือแน่นเสียจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวโพลน "นายบ้าไปแล้วหรือไง เรย์!" เสียงของรินตวาดลั่นแข่งกับเสียงคำรามของบอสประจำชั้นที่กำลังพังทลายม่านพลังป้องกันชั้นสุดท้าย "การ์ดใบนั้นมันไม่มีแม้กระทั่งชื่อ! นายจะเอาเศษกระดาษไม่มีเจ้าของพวกนั้นมาเดิมพันกับชีวิตทั้งชีวิตของพวกเราไม่ได้นะ!" เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาสีเข้มใต้ร่มเงาของฮู้ดทอประกายความนิ่งสงบผิดมนุคมนา ในมือของเขา การ์ดใสสีเทาหม่นไร้ลวดลายและตัวอักษรใดๆ กำลังลอยคว้างอยู่เหนือฝ่ามือ มันไม่ใช่การ์ดอัญเชิญเวทมนตร์ และไม่ใช่การ์ดเสริมพลัง แต่มันคือ "ช่องว่าง" ทางทฤษฎีที่เขาใช้เวลาสะสมข้อมูล วิเคราะห์ระบบ และคำนวณความน่าจะเป็นนับพันครั้งตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้าสู่ดันเจี้ยนอาถรรพ์แห่งนี้ ทฤษฎีเกมบอกไว้ชัดเจน… เมื่อความน่าจะเป็นที่จะรอดชีวิตเท่ากับศูนย์ ทางเลือกเดียวคือการฉีกกฎเกณฑ์ทั้งหมดทิ้งเสีย "ริน จำที่ฉันบอกตอนที่เราติดอยู่ในชั้นที่สิบได้ไหม?" เสียงของเรย์ราบเรียบแต่มั่นคง ราวกับเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่แทนที่จะเป็นสนามรบที่เฉียดตาย "ระบบไม่ได้สร้างกฎขึ้นมาเพื่อครอบงำเรา แต่ระบบสร้างกฎขึ้นมาเพื่อให้เราหาช่องโหว่ต่างหาก" "แต่นั่นมันระดับตำนานนะ!" รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวในน้ำเสียงเจือปนด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "ฮันเตอร์ระดับ S หลายคนสลายกลายเป็นฝุ่นไปเพราะฝืนใช้การ์ดที่ระบบไม่รู้จัก นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงคิดว่าจะฝ่ากำแพงนี้ไปได้ด้วยมือเปล่า!" เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เธอ เขาเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของนักวางแผนผู้เย่อหยิ่งและบ้าบิ่นในเวลาเดียวกัน "ฉันเป็นแค่ฮันเตอร์ไร้คลาส… ผู้ชายที่เกลียดความพ่ายแพ้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็สะบัดมือขวาเข้าหาหน้าอกตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว! *ฉับ!* คมการ์ดใสกรีดผ่านเนื้อผ้าและผิวหนังลึกจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาสัมผัสกับพื้นผิวของแผ่นการ์ดไร้ชื่อ ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่ง เสียงคำรามของบอสหยุดชะงัก แรงกดดันมหาศาลถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่า หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยนับพันหน้าต่างดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศพร้อมกันด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหอนแหลมสูงของระบบ [คำเตือน! ตรวจพบการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎของระบบหลัก!] [กำลังทำการตรวจสอบข้อมูลฮันเตอร์: เรย์ (ไร้คลาส)] [คำเตือน! การ์ดเป้าหมายไม่มีลายเซ็นพลังงาน ไม่มีระดับ และไม่มีชื่อเรียกขาน การเชื่อมต่อจะส่งผลให้เซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวเกิดความเสียหายระดับวิกฤต!] [ผู้เล่นยืนยันการทำรายการหรือไม่? (Y/N)] รินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัว เธอพุ่งตัวเข้าไปหมายจะปัดมือของเรย์ออก แต่ช้าไปเสียแล้ว… แรงดึงดูดมหาศาลจากหน้าต่างระบบพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของเรย์ไว้ราวกับกรงเล็บเหล็กกล้า "เรย์!" รินกรีดร้องชื่อเขา สุดเสียงเมื่อร่างของชายหนุ่มเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทองคำขาว เรย์ไม่ได้หลบตา เธอ เขาหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากขยับเป็นคำพูดไร้เสียงที่รินอ่านปากได้อย่างแม่นยำ *—ดูแลตัวเองด้วยนะ...* *เปรี้ยงงงง!* แสงสว่างวาบเจิดจ้าเกินกว่ามนุษย์จะมองเห็นพุ่งทะยานทะลุเพดานหินหนาทึบของดันเจี้ยนขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน แรงระเบิดทางมานาทำให้รินกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำจนจุกเสียด แน่นิ่งไปชั่วขณะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ ทว่ามันเป็นความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์อสูร รินยันตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เลือดกำเดาไหลซึมออกจากจมูก ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก พื้นที่ตรงจุดที่เรย์ยืนอยู่ว่างเปล่า ไม่มีร่างของเขา ไม่มีเศษการ์ด และไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยของการต่อสู้ เหลือเพียงเศษละอองแสงสีรุ้งที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ "เรย์... นายเล่นตลกอะไรเนี่ย..." เสียงของเธოსั่นเครือ หยดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าอย่างไม่อาจควบคุม ทันใดนั้นเอง… *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนรูปแบบใหม่ที่รินไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้น กังวานใสราวดนตรีจากสรวงสวรรค์ หน้าต่างสีทองอร่ามขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ มันไม่ใช่สีฟ้าของระบบทั่วไป และไม่ใช่สีแดงของประกาศเตือนภัย แต่มันคือสีทองคำบริสุทธิ์ที่มีลวดลายอักษรโบราณสลักอยู่รอบกรอบ [ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบการอัปเกรดข้ามขีดจำกัดสำเร็จเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์!] [ฮันเตอร์ 'เรย์' ได้ทำการหลอมรวมกับ 'การ์ดไร้ชื่อ' และบรรลุสถานะ: เซียนการ์ดไร้ขีดจำกัด (Legendary Status)] [สถานะดันเจี้ยนอาถรรพ์: ถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด] [กำลังโหลดข้อมูลผู้เล่นใหม่เข้าสู่พื้นที่ลับ... 3... 2... 1...] รินอ้าปากค้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อละอองแสงสีรุ้งเบื้องหน้าเริ่มก่อตัวรวมกันอีกครั้งกลายเป็นรูปร่างของมนุษย์ ทว่ากลิ่นอายมานาที่แผ่ออกมานั้นทรงพลังจนทำให้เข่าของอดีตฮันเตอร์ระดับ S ถึงกับอ่อนแรง เงาร่างนั้นก้าวเท้าพ้นจากกลุ่มควันมานา ชายหนุ่มในชุดคลุมตัวเดิมเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีแววตาเหนื่อยล้าจากการต่อสู้หลงเหลืออยู่เลย กลับกัน มันล้ำลึกและเยือกเย็นราวกับมองทะลุจักรวาลได้ทั้งใบ เรย์ก้มมองฝ่ามือตนเองที่มีลวดลายอักษรเวทมนตร์สีทองเรืองแสงจางๆ ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นช้าๆ "ยินดีต้อนรับสู่เกมใหม่… ริน" เรย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของฮันเตอร์ผู้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอีกต่อไป แต่เป็นรอยยิ้มของ "ผู้กำหนดกฎเกณฑ์" คนใหม่ และในวินาทีที่เขากล่าวจบ ประตูมิติยักษ์ที่ปิดตายมานานนับพันปีด้านหลังของพวกเขาก็เปิดผางออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก้าวเข้ามาจากความมืดมิด... พร้อมเงาร่างของสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้ — และพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า