แผนที่นำไปสู่ความจริง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหินโบราณในชั้นที่เจ็ดของดันเจี้ยนอาถรรพ์ ไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเรย์ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังเวทมนตร์สีดำกำลังตวัดพลิกแผ่นหนังสัตว์เก่าคร่ำครึ สลับกับการดีดนิ้วเรียกหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามของระบบฮันเตอร์ขึ้นมาวิเคราะห์ทีละบรรทัด แผ่นแผนที่ในมือของเขามีร่องรอยการผุกร่อนตามกาลเวลา แต่ด้วยทักษะเฉพาะตัว "สายตาแห่งทฤษฎีเกม" ทำให้เส้นรุ้งเส้นแวงและสัญลักษณ์รูปเฟืองจักรที่ซ่อนอยู่ใต้รอยเปื้อนคราบเลือด กลายเป็นสมการตรรกะที่กำลังถูกถอดรหัสทีละชั้นอย่างแม่นยำ "นายจ้องมันมาสามสิบนาทีเต็มแล้วนะเรย์ ยัยมอนสเตอร์เงาพวกนั้นเริ่มเวียนหัวกับการยืนรอคอยความตายของนายแล้วมั้ง" เสียงห้วนปนประชดประชันดังขึ้นจากมุมมืด รินกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบมานาสีม่วงเข้มออกจากคมดาบเล่มโปรดของเธอ แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่ดวงตาสองชั้นคู่นั้นกลับกวาดมองรอบอาณาบริเวณอย่างระแวดระวังเพื่อคุ้มกันให้เขาเต็มที่ เคมีที่เข้าขาอย่างไร้รอยต่อระหว่างอดีตฮันเตอร์ระดับ S ผู้เกรี้ยวกราดกับชายหนุ่มผู้มองโลกเป็นกระดานหมากรุก ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในดันเจี้ยนดูผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ... เอ้ย... หมายถึง อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ—อุ๊p!" เรย์เผลอหลุดปากใช้คำพูดติดปากแบบเดิมเกือบแย่ รีบกลืนน้ำลายลงคอแล้วปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ใจเย็นน่าริน แผนที่แผ่นนี้ไม่ได้นำทางเราไปสู่หีบสมบัติเกรด A หรือทางออกที่ปลอดภัยหรอกนะ" รินชะงักมือที่กำลังลับคมดาบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคมกริบฉายประกายความสงสัย "หมายความว่ายังไง? หรือว่ามันคือ..." "มันคือรหัสผ่าน" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้รินรู้ดีว่าเขากำลังเจอเรื่องสนุกเข้าให้อีกแล้ว นิ้วของเขาจิ้มลงไปบนจุดตัดของเส้นทางลับในแผนที่ "รอยแตกเหล่านี้ไม่ใช่ความเสียหายจากกาลเวลา แต่มันคือการเข้ารหัสแบบแมททริกซ์ซ้อนสามชั้น คนที่สร้างดันเจี้ยนนี้ขึ้นมาไม่ได้ต้องการให้ใครเคลียร์มันได้ด้วยกำลัง แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ 'คัดกรอง' ต่างหาก" "คัดกรอง?" รินทวนคำ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะศิลาโบราณที่เรย์ใช้วางแผน "คัดกรองใคร? ฮันเตอร์สมาคม หรือพวกกิลด์ใหญ่?" "ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง" เรย์ส่ายหน้าช้าๆ แววตาสีเข้มสะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าต่างระบบ "ข้อมูลชิ้นนี้ที่ผมถอดรหัสออกมาได้จากค่าความหนาแน่นของมานาในแผนที่ มันตรงกับฐานข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสลับของสิ่งที่เราเรียกว่า 'ระบบผู้คุมกฎ' — ตัวตนเบื้องหลังที่คอยควบคุมอัตราการดรอปและปรับสมดุลของดันเจี้ยนทั้งหมดบนโลกใบนี้" ทันทีที่คำว่า *ระบบผู้คุมกฎ* หลุดออกมาจากริมฝีปากของเรย์ อุณหภูมิรอบตัวในห้องโถงหินก็ลดฮวบทันทีราวกับความตายกำลังคืบคลานเข้ามา บรรยากาศนิ่งงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ รินนิ่งเงียบไปอึดใจใหญ่ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกริบคลาสระดับ S โดยไร้เหตุผลเมื่อปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัว สมองของอดีตฮันเตอร์สาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าการล่วงรู้ความลับระดับนี้หมายถึงอะไร มันไม่ใช่แค่การเล่นเกมเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนอีกต่อไป แต่มันคือการประกาศสงครามกับเบื้องบน "นายแน่ใจแค่ไหนเรย์?" เสียงของรินเบาลง แต่หนักแน่นและจริงจังกว่าทุกครั้ง "ถ้าพวกมันรู้ว่านายกำลังแกะรอยระบบผู้คุมกฎ นายจะถูกจัดอยู่ในสถานะ 'ภัยคุกคามระดับวิกฤต' และถูกลบออกจากสารบบทันทีนะ" "ผมไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิตเลยล่ะริน" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลย มีเพียงประกายความท้าทายของนักเล่นเกมผู้มองเห็นช่องโหว่ของกติกา "และที่สำคัญที่สุด... แผนที่นี้ไม่ได้บอกแค่ว่าพวกมันคือใคร แต่มันกำลังบอก 'พิกัด' ที่ซ่อนของเซิร์ฟเวอร์หลักที่ควบคุมคลาสทั้งหมดที่พวกมันขโมยไปจากเธอด้วย" รินเบิกตากว้างเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที หัวใจในอกเต้นรำด้วยความโกรธแค้นและความหวังที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก คลาสระดับ S ที่เคยถูกพรากไปอย่างไร้เยื่อใย... โอกาสที่จะทวงคืนมันกลับมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไรต่อ ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงก้องกังวานที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่เคยดังขึ้นในดันเจี้ยนชั้นนี้มากตรวจจับพบ ไม่ใช่เสียงสีฟ้าคุ้นเคย แต่เป็นหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับอักษรเรืองแสงสีทองคำขาวที่สลักคำเตือนเอาไว้ด้วยข้อความสั้นๆ แต่ทรงพลังจนทำให้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง [ประกาศจากระบบผู้คุมกฎ: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลต้องห้าม เป้าหมาย: ฮันเตอร์ไร้คลาส 'เรย์' และผู้สมรู้ร่วมคิด 'ริน' คำสั่งปฏิบัติการ: เริ่มต้นกระบวนการลบข้อมูล (Data Eradication) ภายใน 10 วินาที...] รินตวัดดาบขึ้นตั้งรับทันสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมของเธอ "เรย์! มันรู้ตัวเร็วกว่าที่เราคิด ทางหนีไฟอยู่ไหน!" เรย์ไม่ตอบ เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือขวาของเขาคว้าการ์ดสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ใยเสื้อคลุมขึ้นมาถือไว้ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด คำนวณความน่าจะเป็นนับพันรูปแบบในเสี้ยววินาที ตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานบนอากาศปรากฏขึ้น: **[ 3... 2... ]** ก่อนที่เลขศูนย์จะปรากฏและแสงแห่งการทำลายล้างจะพุ่งเข้าใส่ร่างของทั้งคู่ เรย์ก็ดีดนิ้วพร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่มีเพียงรินเท่านั้นที่ได้ยิน "ยินดีต้อนรับสู่เกมของผมครับ... ผู้คุมกฎ" *พรึบ!* แสงสีดำสนิทกลืนกินร่างทั้งสองร่างหายไปจากห้องโถงศิลาในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่กำลังระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของบางสิ่งที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับก้าวสำคัญของเรย์และรินในตอนนี้มากๆ นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า