อดีตที่ตามหลอกหลอน

กลิ่นอายความชื้นของหินผาผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กในดันเจี้ยนระดับ B ชั้นลึกไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะท้านแม้แต่น้อย สายตาของเขาจับจ้องไปยังหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวเลขมานาและการ์ดในเด็คสำรองถูกคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าฝูงมอนสเตอร์ "นายคิดจะทำอะไรกันแน่ เรย์... ทางข้างหน้านั่นมันไม่ใช่ทางที่เราควรจะเดินมาตั้งแต่แรกแล้วนะ" เสียงกระซิบแหบพร่าแต่เจือความกังวลของรินดังขึ้น เธอพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังถ้ำเย็นเฉียบ ดวงตาเรียวคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า สัญชาตญาณของอดีตฮันเตอร์ระดับ S กำลังร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความน่ากลัวของดันเจี้ยน แต่เป็นเพราะเงาร่างของกลุ่มคนที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดต่างหาก แสงคบเพลิงสั่นไหววูบวาบ เผยให้เห็นร่างของชายสามคนในชุดเกราะฮันเตอร์เกรดพรีเมียมตราสัญลักษณ์กิลด์ 'เพลิงนิล' กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเมืองหลวง ผู้นำกลุ่มคือ 'คาร์ล' ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาแต่มีรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ดวงตาของเขาไม่ได้มองมาที่เรย์ แต่มันพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวผมบลอนด์เงินที่ยืนอยู่ข้างกายเรย์ต่างหาก "โอ๊ะ โอ... ดูนี่สิคะท่านผู้ชม เราบังเอิญเจอใครกันเนี่ย" คาร์ลหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน "ริน... อดีตหัวหน้าหน่วยผู้เกรียงไกรผู้เคยเหยียบย่นพวกเราไว้ใต้ฝ่าเท้า ตอนนี้กลายมาเป็นลูกสมุนเดินตามหลังเด็กกะโปโลไร้คลาสไปเสียแล้วหรือคะ? ช่างน่าสมเพชเสียจริง" รินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวเผลอกำด้ามมีดสั้นในมือซ้ายแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว บาดแผลในอดีตที่เคยถูกเพื่อนร่วมทีมหักหลัง โยนเธอทิ้งไว้ให้เผชิญหน้ากับบอสระดับภัยพิบัติเพียงลำพังเพื่อเอาชีวิตรอด ผุดวาบขึ้นมาในหัวราวกับภาพฉายซ้ำ ความรู้สึกขมปร่าแล่นพล่านไปทั่วลำคอ แต่เธอยังคงสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ได้ด้วยการสูดหายใจเข้าลึกๆ "พวกแก..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน "ยังมีหน้ามาเหยียบที่นี่อีกงั้นเหรอ คาร์ล" "ทำไมพวกเราจะมาไม่ได้ล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำของสมาชิกอีกคนในกลุ่มเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับก้าวออกมายืนเคียงข้างคาร์ล "ในเมื่อพวกเราคือหน่วยสำรวจล่วงหน้าของกิลด์เพลิงนิล ส่วนเธอกับไอ้เด็กนี่... ก็เป็นแค่พวกขยะที่หลงเข้ามาตายในเขตหวงห้าม ถ้าไม่อยากเจ็บตัวมากกว่าเดิม ก็คายการ์ดระดับแรร์ที่เก็บได้จากชั้นที่แล้วออกมาซะ แล้วไสหัวกลับไปซะนะ" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นจนแทบจะจุดไฟติด เรย์ที่ยืนเงียบมาตลอดค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างโปร่งในชุดฮันเตอร์เรียบง่ายไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นดันแว่นตาที่ไม่มีเลนส์สายตาขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้า—รอยยิ้มที่เป็นสัญลักษณ์ของการคำนวณกลยุทธ์ที่เสร็จสมบูรณ์ในหัว "การ์ดระดับแรร์งั้นเหรอครับ?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว "น่าเสียดายจังนะคะ ที่ของพวกนั้นถูกใช้ไปกับการคำนวณความน่าจะเป็นที่พวกคุณจะโผล่หัวมาเห่าหอนแถวนี้พอดี" "ไอ้เด็กปากดี!" คาร์ลตวัดสายตาดุดันมาที่เรย์ทันที พลังเวทธาตุไฟสีดำทะตากทะลวงออกจากร่างของเขาจนเกิดเสียงคำรามต่ำในอากาศ "แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาต่อปากต่อคำกับฮันเตอร์แรงค์ A อย่างฉัน อยากลองดีนักใช่ไหมคะ!" "แรงค์ A... งั้นเหรอคะ?" เรย์เอ่ยทวนคำ น้ำเสียงเจือแววขบขันเล็กน้อย "น่าแปลกจังนะคะ ทั้งที่พลังเวทหนาแน่นเสียเปล่า แต่ทว่า... วงจรมานาที่เท้าซ้ายของคุณกลับติดขัดจากการบาดเจ็บเรื้อรังเมื่อสามเดือนก่อนสินะคะ ถ้าฝืนใช้ทักษะ 'พายุเพลิงคลั่ง' ในสภาพนี้ล่ะก็... เส้นประสาทขาของคุณคงได้พิการไปตลอดชีวิตแน่ๆ เลยค่ะ" สีหน้าของคาร์ลเปลี่ยนสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวาดระแวง ข้อมูลนี้เป็นความลับสุดยอดที่แม้แต่คนในกิลด์ก็มีเพียงไม่กี่คนที่ล่วงรู้ เหตุใดเด็กไร้คลาสคนนี้ถึงมองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง? "แก... แกเป็นใครกันแน่!" คาร์ลคำรามเสียงดังลั่น ดาบเพลิงในมือถูกชูขึ้นเตรียมพุ่งเข้าจู่โจม "ฉันก็เป็นแค่คนที่จะมาทวงคืนความยุติธรรมให้ริน... ก็เท่านั้นเองค่ะ" เรย์พูดจบ พร้อมกับสะบัดมือขวาเบาๆ การ์ดเวทมนตร์สีทองอร่ามสามใบปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วเรียว รินหันไปมองเสี้ยวหน้าของเรย์ หัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยรอยแผลอดีตกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความเชื่อใจที่เธอมีต่อเด็กหนุ่มคนนี้ไม่เคยสูญเปล่าเลยแม้แต่น้อย "รินคะ..." เรย์เอ่ยเรียกเสียงนุ่มโดยไม่หันกลับไปมอง "จัดการตาแก่ด้านขวา ส่วนทางนี้... ปล่อยให้ฉันคำนวณจุดจบของพวกมันเองค่ะ" สิ้นคำพูดของเรย์ การ์ดในมือทั้งสามใบก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้ากลบความมืดมิดของดันเจี้ยนอาถรรพ์ ทว่า ในวินาทีที่การ์ดกำลังจะถูกปลดปล่อย พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ดังสะท้อนมาจากความมืดลึกเข้าไปในชั้นที่สามสิบ ก๊าซพิษสีม่วงพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดิน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของทุกคนอย่างกะทันหัน— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่นของ 'ราชันย์แห่งความมืด' (บอสลับระดับ SSS) - เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดตาย... ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบแห่งความตายค่ะ] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับก้าวสำคัญของเรย์และรินในตอนนี้มากๆ นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า