รอยร้าวในกำแพงเมือง

"ถ้ากำแพงทิศเหนือแตกก่อนที่ฉันจะจัดเรียงสำรับการ์ดชุดที่สามเสร็จ นายเตรียมตัวซื้อโลงศพให้ฉันล่วงหน้าได้เลยนะ เรย์" เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของรินเจือไปด้วยกระแสลมกระโชกแรงจากภายนอก หน้าต่างบานใหญ่ของห้องพักรับรองบนหอคอยบัญชาการสั่นสะเทือนจนกระจกเกิดรอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุม อดีตฮันเตอร์ระดับ S ในชุดคลุมสีเข้มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังสั่นเทาเล็กน้อยขณะคีบการ์ดเวทมนตร์ระดับสูงขึ้นมาตรวจสอบความเสถียร แต่นั่นไม่ใช่ความกลัว—มันคือความตื่นตระหนกจากตารางเวลาที่ถูกบิดเบือนอย่างโหดร้าย เรย์ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เปลวไฟสีฟ้าจากตะเกียงมานาสะท้อนอยู่ในดวงตาสนุกสนานแต่เยือกเย็นของเขา นิ้วมือทั้งสองข้างกำลังดีดสลับการ์ดในมือด้วยความเร็วสูงราวกับนักมายากลในโรงละครสัตว์ บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งตรงหน้า แผนที่สามมิติของเมืองเรนเทรียกำลังเปล่งแสงสีแดงฉาน จุดสีแดงนับร้อยที่ควรจะปรากฏตัวในอีกสามวันข้างหน้า กลับทะยานข้ามเขตแดนอาคมเข้ามาประชิดแนวป้องกันชั้นนอกเรียบร้อยแล้ว "ระบบแจ้งเตือนของกิลด์ไม่ได้พังหรอกริน... แต่พวกมัน 'ถูกเร่งความเร็ว' ต่างหากล่ะ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทจนน่าประหลาดใจท่ามกลางเสียงระเบิดก้องกังวานจากกำแพงเมืองด้านนอก ชายหนุ่มวางการ์ดแผ่นสุดท้ายลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับทำให้มิติรอบตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อยตามทักษะเฉพาะตัวของฮันเตอร์ไร้คลาส "มีคนจงใจ 'จ่ายมานาล่วงหน้า' เพื่อดีดมอนสเตอร์ฝูงนี้ให้ข้ามเฟสการโจมตีมา ถ้าฉันเดาไม่ผิด... ตัวการคงนั่งจิบชาชมวิวอยู่บนยอดเขานั่นแหละ" รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองไปที่หน้าต่าง เมื่อครู่เธอเพิ่งใช้ทักษะเนตรสวรรค์กวาดมองออกไปไกลหลายกิโลเมตร และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ฝูงคิเมร่ากลายพันธุ์ระดับอาณาเขตไม่ได้กำลังเดินเท้าเข้ามา แต่มันกำลังบินฝ่าพายุมานาที่ถูกบิดเบือนด้วยวัตถุดิบโบราณ—สัญญาณชัดเจนว่าพวกมันถูกควบคุมด้วยคลาสผู้บัญชาการเงา "บ้าจริง! ปกติแล้วมอนสเตอร์ระดับนี้ต้องรอให้เกตเปิดเต็มรูปแบบในคืนพระจันทร์สีเลือดสัปดาห์หน้าไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกมันถึงพังแนวป้องกันเข้ามาตั้งแต่ตอนนี้!" รินกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะจนแผนที่มานาสั่นสะเทือน เธอลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "ถ้าแนวป้องกันทิศเหนือแตก ประชาชนครึ่งเมืองจะกลายเป็นเหยื่อสังเวยทันทีนะเรย์ นายมีแผนสำรองอะไรไหม หรือเราควรจะหนีออกทางอุโมงค์ใต้ดินตอนนี้เลย" "หนีเหรอ? พูดอะไรแบบนั้นเล่าริน..." เรย์เงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นช้าๆ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ความตื่นตระหนกในอกของหญิงสาวสงบลงได้ครึ่งหนึ่ง "เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดการโดนตัดหน้าตอนกำลังวางกลยุทธ์มากที่สุด... ยิ่งพวกมันรีบมาเร็วกว่ากำหนด แสดงว่า 'ต้นทุน' ในการควบคุมฝูงมอนสเตอร์พวกนั้นต้องสูงลิ่ว การที่พวกมันเร่งเวลา ก็แปลว่าตัวการกำลัง 'รีบ' ที่จะปิดเกมเหมือนกัน" ฉับพลัน หน้าต่างห้องพักก็ระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดอากาศมหาศาลซัดเอาเอกสารบนโต๊ะปลิวว่อนไปทั่วห้อง เงาร่างสีดำทะมิลขนาดมหึมาพุ่งทะยานผ่านความมืดเข้ามา ปีกสีดำสนิทที่แผ่กว้างบดบังแสงจันทร์จนมิด กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ—มันคือ 'การ์กอยล์เพลิงทมิฬ' มอนสเตอร์ระดับสูงที่ควรจะอยู่แต่ในดันเจี้ยนชั้นลึกสุด แต่มันกลับมาปรากฏตัวใจกลางเมืองมนุษย์เร็วกว่ากำหนดถึงห้าวันเต็ม! รินพุ่งตัวออกไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ มือบางคว้าด้ามดาบสั้นที่เอวเตรียมปลดปล่อยพลัง แต่เรย์กลับเอื้อมมือไปคว่ำข้อมือของเธอไว้เบาๆ "อย่าเพิ่งใช้กำลังริน... ให้การ์ดใบนี้ต้อนรับแขกไม่เชิญคนนี้แทนเถอะ" เรย์ดีดนิ้ว การ์ดสีทองแดงสลักลวดลายเฟืองนาฬิกาโบราณลอยคว้างขึ้นกลางอากาศ มันส่องแสงสว่างวาบจนแสบตา ก่อนจะกลายเป็นโซ่ตรวนมานาร้อยรัดร่างของการ์กอยล์เพลิงทมิฬกลางอากาศอย่างแม่นยำ เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้กำแพงหินของหอคอยร้าวลึก ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่การ์กอยล์ตัวนั้นร่วงหล่นลงมา ดวงตาสดสีแดงฉานของมันกลับไม่ได้มองมาที่เรย์หรือริน แต่มันกำลังจ้องมองตรงไปยัง 'รอยร้าวในกำแพงเมือง' ด้านล่าง ที่ซึ่งอิฐบล็อกศิลาเวทมนตร์กำลังแตกสลายออกทีละน้อย... และมีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนรอรับพวกมันอยู่ เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป เหลือเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวของฮันเตอร์ไร้คลาส รินหันมามองหน้าเรย์โดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่พวกเขารอคอยมาตลอดดังขึ้นในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นภายนอก' อาณาเขตเมืองเรนเทรียถูกประกาศเป็นเขตสงครามถาวร ภารกิจลับระดับ SSS 'ปูมหลังของรอยร้าว' เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ...]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับความตื่นเต้นในตอนนี้มากๆ นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า