การ์ดต้องห้าม

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากศพมอนสเตอร์ระดับราชา คละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัว กลับเป็นเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบถี่อยู่ตรงหน้าเรย์ *[คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการพยายามดัดแปลงข้อมูลโค้ดพื้นฐานของระบบการ์ด ฮันเตอร์ ‘เรย์’ (รหัสประจำตัว: RC-9921) หากฝ่าฝืนดำเนินการต่อ ไอดีของท่านจะถูกลบถาวรโดยไม่มีข้อยกเว้น]* หน้าจอโฮโลแกรมสีเลือดสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ดวงตาคู่คมจดจ้องมองการ์ดสีดำสนิทอย่างไร้ลวดลายในมือ สัมผัสเย็นเฉียบของมันราวกับกำลังดูดกลืนอุณหภูมิร่างกายของเขาไปทีละน้อย การ์ดใบนี้ไม่ได้มาจากดันเจี้ยน ไม่ได้ดรอปจากบอส และไม่อยู่ในสารบบของสมาคมฮันเตอร์ มันคือ “สิ่งแปลกปลอม” ที่เรย์แอบกู้ข้อมูลมาจากห้องทดลองใต้ดินของหอคอยแห่งความมืดเมื่อสามวันก่อน—การ์ดต้องห้ามที่แม้แต่ระบบยังหวาดกลัว “นายสติหลุดไปแล้วหรือไง เรย์!” เสียงหอบหายใจของรินดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ร่างบางในชุดเกราะหนังสีดำที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนทรุดตัวลงพิงกับผนังศิลา มือข้างหนึ่งกุมแผลฉกรรจ์ที่สีข้าง เลือดสดๆ ไหลซึมผ่านร่องนิ้วจนพื้นหินกลายเป็นสีชาด ดวงตาคมกริบของอดีตฮันเตอร์ระดับ S จ้องมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มด้วยความตื่นตระหนกแกแกมหวาดกลัว “ฉันรู้ว่าพวกเราจนมุม... บอสมันก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้ว แต่อย่าลืมสิว่าถ้าไอดีนายหาย ระบบจะลบตัวตนของนายออกจากโลกนี้ไปด้วยนะ! นายจะไม่มีวันได้แก้แค้น... จะไม่มีตัวตนอยู่แม้แต่ในความทรงจำของใครอีกเลย!” เรย์ไม่ตอบ เขายังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย เบื้องหน้าของพวกเขาคือ “อสูรโลหิตทมิฬ” บอสประจำชั้นที่ 25 ที่ควรจะมีระดับความยากแค่ S-Rank แต่เนื่องจากความผิดพลาดของระบบดันเจี้ยน มันได้กลายร่างเป็นร่างอวตารของความโกลาหล พลังเวทสีม่วงเข้มแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บดขยี้เสาหินรอบด้านจนแหลกละเอียด แรงกดดันระดับนั้นทำให้แม้แต่การหายใจก็ยังเจ็บปวด รินพยายามจะยันกายลุกขึ้นเพื่อใช้ทักษะสุดท้าย แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับหมดสิ้นลงแล้ว ความพ่ายแพ้แผ่ซึมเข้ามาใกล้ทุกขณะ *ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วสินะ* เรย์คิดในใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันโชคชะตาแบบที่รินคุ้นเคยดี—รอยยิ้มของคนที่คำนวณความเสี่ยงทุกอย่างไว้หมดแล้ว แม้แต่ความตาย “ริน จำตอนที่เราติดอยู่ในเขตแดน 404 ได้ไหม?” เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่มั่นคงราวกับหินผา รินชะงัก เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาตื่นตะลึง “ตอนนี้เนี่ยนะ จะมาเล่าความหลังทำไม? เจ้าบ้าเอ้ย!” “ฉันแค่อยากจะบอกว่า...” เรย์หันกลับมาสบตาเธอนิ่ง แววตาสนุกสนานที่เคยมีหายวับไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่ส่องประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าคริสตัลมานา “การคำนวณของฉันไม่เคยผิดพลาด... และฉันจะไม่ยอมตายอยู่ที่นี่ พร้อมกับเธอก็ด้วย” นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มกดลงไปบนการ์ดสีดำสนิทอย่างไร้ความลังเล *แกร๊ก!* เสียงราวกับกระจกแตกร้าว ดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวของการ์ด ระบบทั้งหมดรอบตัวก็หยุดชะงักลง ราวกับเวลาถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง หน้าต่างสถานะสีฟ้าที่คุ้นเคยพากันกระพริบเตือนรัวจนกลายเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนนับร้อยข้อความเลื่อนไหลผ่านสายตาด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน *[คำเตือนเด็ดขาด: ตรวจพบการฝ่าฝืนกฎข้อที่ 1 ของระบบสากล! กำลังเริ่มกระบวนการลบข้อมูล... 10... 9... 8...]* ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วเส้นประสาท เรย์กัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงบดกันของฟัน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายท่วมใบหน้า เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว แรงกดดันมหาศาลจากระบบพยายามบดขยี้จิตวิญญาณของเขาให้แตกสลายเป็นจุล ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดเจียนตายนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับกว้างขึ้น “ถ้ากฎมันห้ามไม่ให้ฮันเตอร์ไร้คลาสเติบโต...” เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าแต่ชัดเจนก้องอยู่ในความเงียบ “งั้นฉันก็จะเขียนกฎขึ้นมาใหม่ด้วยมือของฉันเอง!” *เปรี้ยง!* แสงสีดำสนิทระเบิดออกจากการ์ดในมือ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าของดันเจี้ยนราวกับเสาเพลิงทมิฬ มันกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดรอบตัว จนโลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิดชั่วพริบตา อสูรโลหิตทมิฬที่เคยคำรามกึกก้องด้วยความเกรี้ยวกราด กลับส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบของมันบอกให้รู้ว่า สิ่งที่กำลังตื่นขึ้นมานั้นเหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ ที่มันเคยรู้จัก รินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ภาพที่เธอกำลังเห็นคือเรย์ที่ถูกห่อหุ้มด้วยออร่าสีดำสนิท ดวงตาข้างหนึ่งของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ พลังมานาที่เอ่อล้นออกมาฉีกกระชากมิติรอบตัวจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำ *[ระบบหลักล่มสลายชั่วคราว... กำลังรีบูต...]* *[ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์ระดับ ‘ผู้สร้าง’... ขอต้อนรับกลับสู่ระบบ, การ์ดมาสเตอร์]* เสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายไม่ได้มาจากระบบฮันเตอร์ทั่วไป แต่มันเป็นเสียงกังวานลึกลับที่ดังลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ และก่อนที่เรย์จะได้ขยับตัวทำอะไรต่อ พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูมิติยักษ์ที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้ว กลับค่อยๆ เปิดอ้าออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าบอสชั้นที่ 25 กำลังก้าวเท้าออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความบ้าระห่ำของเรย์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า