กลลวงในพงไพร

"เหยื่อเดินเข้ามาในระยะสังหารแล้วค่ะ เรย์... นายจะทำยังไงต่อ" รินกระซิบผ่านระบบสื่อสารระยะสั้น พลางแนบตัวราบไปกับกิ่งไม้ใหญ่ในพงไพรที่มืดสลัว เธอเลื่อนสายตาคมกริบมองกลุ่มฮันเตอร์จากกิลด์ 'เงาอัคคี' ที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตที่พวกเขาวางกับดักไว้ มือของหญิงสาวกุมด้ามมีดสั้นแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นแนว เธอเคยเป็นถึงฮันเตอร์ระดับ S การต้องมาหมอบคลานอยู่ในพงหญ้าเพื่อล่อเหยื่อแบบนี้ถือเป็นการหยามเกียรติอย่างร้ายแรง แต่รอยยิ้มมุมปากของเรย์ที่อยู่ข้างๆ ทำให้เธอผ่อนคลายลง "ไม่ต้องรีบ ริน" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาของเขาฉายแววสีฟ้าจางๆ อันเป็นผลมาจาก 'เนตรวิเคราะห์กลยุทธ์' เขากำลังคำนวณการเคลื่อนไหวของศัตรูเหมือนกระดานหมากรุก "พวกนั้นมั่นใจในจำนวนและการ์ดสายโจมตีหนักหน่วงเกินไป นั่นแหละคือจุดอ่อนที่สุดของพวกเขา" ชายหนุ่มค่อยๆ ดึงการ์ดใบหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของ มันเป็นการ์ดสีเทาหม่นที่ดูไร้ค่าในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับเรย์ มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่เขาทุ่มทรัพยากรทั้งหมดไปแลกมา *การ์ดเวทมนตร์ระดับต่ำ: [ภาพลวงตาแห่งความละโมบ]* "เมื่อไหร่ที่หัวหน้าหน่วยของพวกนั้นเห็นหีบสมบัติปลอมที่ฉันเตรียมไว้... จังหวะนั้นแหละ นายกดใช้งาน 'กับดักโซ่พันธนาการ' เลยนะ" เรย์สั่งการ รินพยักหน้าตอบรับด้วยแววตาเป็นประกาย เคมีที่เข้าขากันอย่างเหลือเชื่อทำให้ทั้งคู่ไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้ เบื้องล่าง ฮันเตอร์ฝั่งตรงข้ามหยุดกึกเมื่อเห็นหีบสมบัติลึกลับตั้งเด่นอยู่กลางลานดิน หัวหน้ากลุ่มของกิลด์เงาอัคคีหัวเราะร่าด้วยความกระหาย "สมบัติระดับแรร์! ล้อมไว้! อย่าให้ใครแย่งไปได้!" ทันทีที่มือของหัวหน้ากลุ่มแตะลงบนฝาหีบ เรย์ก็ดีดนิ้วเบาๆ *ฉ่า!* อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวทันที ภาพของป่าทึบถูกแทนที่ด้วยมิติจำลองที่เต็มไปด้วยหีบสมบัติเรียงรายเต็มไปหมด เสียงแจ้งเตือนของระบบในหัวของเรย์ดังรัวต่อเนื่อง แต่มันไม่ใช่เสียงการแจ้งเตือนทั่วไป มันเป็นเสียงการทำงานของกลไกการ์ดที่เขาจัดวางไว้เป็นทอดๆ "ตอนนี้แหละ!" รินกระโจนตัวออกมาจากที่ซ่อน ความเร็วระดับอดีต S-Rank ไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะมองทัน เธอพุ่งเข้าหาจุดบอดของศัตรูในขณะที่พวกมันกำลังสับสนกับภาพลวงตา "แก... ยัยผู้ช่วยไร้คลาส!" หัวหน้าหน่วยเงาอัคคีคำราม พยายามเงื้อดาบไฟขึ้นหมายจะฟาดฟัน แต่การ์ดในมือของเขากลับกลายเป็นเพียงกระดาษเปล่าในพริบตา เพราะเรย์ได้ใช้การ์ด [ผนึกความทรงจำชั่วคราว] ปิดกั้นทักษะของศัตรูไปแล้ว เรย์ค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืดของต้นไม้ ยืนมองภาพการต่อสู้ที่แทบจะเรียกว่าการจัดการฝ่ายเดียว เขาจัดเรียงการ์ดในมือราวกับศิลปินกำลังวาดภาพบนผืนผ้าใบ ทุกย่างก้าวของเขาคือการบีบให้ศัตรูเดินไปตามทางที่เขากำหนดไว้ "ทฤษฎีเกมไม่ใช่เรื่องของดวง แต่มันคือเรื่องของการอ่านใจ..." เรย์พึมพำกับตัวเองขณะมองดูศัตรูคนสุดท้ายทรุดเข่าลง "พวกคุณเดินหมากผิดตั้งแต่ก้าวแรกที่ประเมินผมต่ำไปแล้วครับ" ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มกลับคืนสู่พงไพร เสียงแตรปริศนาดังสนั่นขึ้นจากทิศทางของหุบเขาที่ควรจะไม่มีใครอยู่ ร่างกายของเรย์ชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อระบบที่เงียบเชียบมาตลอดกลับส่งเสียงเตือนด้วยสีแดงฉาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติคลาส EX - บอสลับ 'ผู้พิทักษ์พงไพรที่สาบสูญ' ตื่นจากการหลับใหล] [ภารกิจบังคับ: รอดชีวิตจากการไล่ล่าของภัยพิบัติ หรือยอมจำนนต่อความตาย] กลิ่นอายมหาศาลกดทับจนผืนป่าสั่นสะเทือน รินถอยหลังมาชนแผ่นหลังของเรย์ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อเห็นเงามหึมาค่อยๆ ก้าวพ้นจากม่านหมอกออกมา... มันไม่ใช่แค่สัตว์อสูร แต่มันคือฮันเตอร์ในชุดเกราะโบราณที่ถือการ์ดสีดำทมิฬอยู่ในมือ เรย์มองดูการ์ดในมือของตัวเองที่เริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ราวกับว่าศัตรูเบื้องหน้ากำลังลบกฎเกณฑ์ทุกอย่างที่เขามีทิ้งไป "เรย์... นี่มันอะไรกันคะ? ทำไมระดับพลังของมันถึงเป็นศูนย์..." รินถามด้วยเสียงสั่นเครือ เพราะเธอยิ่งรู้ดีว่าระดับศูนย์ในดันเจี้ยนอาถรรพ์ คือจุดที่อันตรายที่สุด ชายหนุ่มกำการ์ดในมือแน่น นัยน์ตาสีฟ้าของเขาสะท้อนภาพของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าที่กำลังแสยะยิ้มให้กับเขา ราวกับรอคอยการพบกันครั้งนี้มานานแสนนาน "ไม่ใช่ศูนย์หรอกริน... แต่มันคือนักเล่นแร่แปรธาตุที่กำลัง 'รีเซ็ต' กระดานเกมนี้ใหม่ทั้งหมดต่างหาก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความบ้าระห่ำของเรย์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า