หอคอยแห่งการกักขัง

“ริน... อย่าได้เผลอถอนหายใจเชียว ในรัศมีห้าเมตรนี้ อากาศไม่ได้มีไว้ให้เราหายใจ แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ตรวจจับ’ คลื่นพลังงานของพวกเรา” เรย์กระซิบเสียงแผ่ว สองมือของเขาขยับแผ่นการ์ดสีเงินวาววับในมืออย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับลงมาจนแทบหยุดหายใจ ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่ลืมตาตื่นขึ้นจากพื้นถ้ำเบื้องล่างไม่ใช่ดวงตาของสัตว์ประหลาดทั่วไป แต่มันคือ ‘เซนเซอร์’ ของระบบดันเจี้ยนที่บิดเบี้ยว รินที่ยืนพิงผนังหินขรุขระอยู่ข้างๆ ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน เธอหมุนมีดสั้นในมือเล่นช้าๆ ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก “รู้แล้วน่า นายไม่ต้องย้ำหรอก ฉันไม่ได้อ่อนหัดถึงขนาดทำเสียงดังจนระบบตรวจพบค่าความผิดปกติหรอกนะ... แต่ที่ฉันอยากจะถามคือ เราจะมุดหัวอยู่ในรอยแยกมิตินี้นานแค่ไหน? ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนโลกภายนอก แต่มันกำลัง ‘ดูดกลืน’ พิกัดพื้นที่ของเมืองหลวงเข้าไปทีละส่วนต่างหาก” เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นหินที่พวกเขากำลังยืนอยู่ มันไม่ใช่การสั่นของแผ่นดินไหว แต่มันคือจังหวะการเต้นของ ‘หัวใจ’ เครื่องจักรขนาดมหึมาที่ฝังตัวอยู่ใต้ชั้นหิน “เธอสังเกตเห็นแล้วใช่ไหม?” เรย์กวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังถ้ำที่ดูเหมือนธรรมชาติแท้จริงแล้วกลับมีเส้นสายสีฟ้าเรืองแสงบางเบาวิ่งผ่านราวกับเส้นเลือด ระบบที่เขาคุ้นเคยในฐานะฮันเตอร์ไร้คลาส ไม่ใช่ระบบที่มอบพลังเพื่อการคุ้มครองมนุษยชาติ แต่มันคือระบบ ‘รีไซเคิล’ ชีวิตเพื่อสร้างทรัพยากรบางอย่าง “นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนหรอกริน มันคือ ‘หอคอยแห่งการกักขัง’... หรือจะเรียกให้ถูกคือโรงงานผลิตการ์ดระดับสูงที่ใช้วัตถุดิบเป็นชีวิตของฮันเตอร์” เรย์วางการ์ดในมือลงบนอากาศว่างเปล่า แสงสีขาวกระจายออกเป็นวงกว้างสร้างบาเรียล่องหนกันการตรวจจับ รินเลิกคิ้วขึ้น สายตามองไปยังดวงตาสีแดงที่เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นมาตามผนังถ้ำ “ถ้างั้นที่นายบอกว่าระบบมันบิดเบี้ยว ก็คือเรื่องนี้สินะ? พวกที่หายตัวไปในการสำรวจระดับ S ไม่ได้ตายด้วยฝีมือมอนสเตอร์ แต่ถูกระบบ ‘ย่อยสลาย’ จนกลายเป็นการ์ดใบหนึ่งในสำรับของดันเจี้ยน?” “ใช่ และตอนนี้พวกมันก็กำลัง ‘รีบูต’ ระบบใหม่เพื่อกักขังพวกเราเป็นส่วนหนึ่งของคอลเลกชันนั่น” เรย์กล่าวพลางขมวดคิ้ว เขาเริ่มวิเคราะห์ทฤษฎีเกมในหัว ความเร็วในการเคลื่อนที่ของดวงตาพวกนั้นสอดคล้องกับจังหวะการหมุนเวียนของมานา หากเขาสามารถแทรกแซงโค้ดดิ้งของระบบได้ เขาก็อาจจะเปลี่ยนสถานะจาก ‘เหยื่อ’ ให้กลายเป็น ‘ผู้ควบคุม’ รินขยับตัวเข้ามาใกล้ สัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผ่นการ์ดในมือของเรย์ “แผนล่ะ? ในเมื่อเราตกอยู่ในกับดักของระบบระดับบริหารแล้ว จะให้ฉันบวกตรงๆ หรือจะให้ฉันทำตัวเป็นนกต่อให้นายวางหมาก?” เรย์หันไปสบตาริน แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของนักวางแผนที่พบความท้าทายใหม่ “ริน... ถ้าฉันบอกว่า ดันเจี้ยนนี้กำลังรอคอย ‘กุญแจ’ ที่จะปลดล็อกชั้นถัดไป และกุญแจนั่นก็คือ ‘บัค’ ในระบบที่ตัวฉันเองเป็นคนสร้างขึ้นมาล่ะ?” ทันใดนั้นเอง ผนังถ้ำทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ดวงตาสีแดงฉานทุกคู่หยุดนิ่งพร้อมกัน ก่อนจะหันมาจับจ้องที่พวกเขาทั้งสอง รอยแยกมิติเปิดออกเหนือศีรษะ เผยให้เห็นหอคอยสูงเสียดฟ้าที่ลอยอยู่กลางห้วงอวกาศว่างเปล่า—สถานที่ที่ไม่มีฮันเตอร์คนไหนเคยเห็นมาก่อน เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเรย์ แต่มันไม่ใช่เสียงทุ้มนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง มันกลับเป็นเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก [ประกาศจากระบบ: พบความผิดปกติระดับสูง ‘ตัวแปรไร้คลาส’ ได้รับการยืนยันตัวตน เริ่มต้นกระบวนการลบข้อมูล (Delete Process) ใน 10... 9...] รินชักมีดออกมา เตรียมพร้อมในท่าทะยาน “เรย์! ระบบมันเอาจริงแล้วนะ!” เรย์คว้ามือรินไว้แน่น แผ่นการ์ดในมือของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ลวดลายบนนั้นไม่ใช่รูปสัตว์อสูร แต่มันคือรูปใบหน้าของ ‘ริน’ ในชุดฮันเตอร์ระดับ S ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้วางแผนมาเพื่อแพ้... แต่ฉันวางแผนมาเพื่อ ‘ยึดครอง’ เกมนี้” เขายกการ์ดขึ้นสูง พื้นที่โดยรอบเริ่มบิดเบี้ยวตามจังหวะการเตือนที่นับถอยหลังถึงเลข 3... 2... ทว่าก่อนที่การลบข้อมูลจะเสร็จสิ้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็ก้าวออกมาจากประตูมิติเบื้องหลังพวกเขา ไม่ใช่บอส ไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่เป็นร่างของชายหนุ่มที่ดูเหมือนเรย์ราวกับส่องกระจกเงา เพียงแต่ดวงตาของเขานั้นมีสัญลักษณ์ของระบบที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง “มาสายไปหน่อยนะ... ตัวฉันจากอีกไทม์ไลน์หนึ่ง” ร่างนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ก่อนจะกดปุ่มอะไรบางอย่างในอากาศที่ทำให้เวลาของทั้งถ้ำหยุดนิ่งลงทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามการเดินทางของเรย์และรินในหอคอยแห่งนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ!