การ์ดพิเศษใบที่สอง

“มาสายไปหน่อยนะ... ตัวฉันจากอีกไทม์ไลน์หนึ่ง” น้ำเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิด ขณะที่เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมของเรย์ โลกทั้งใบในรัศมีสิบเมตรถูกแช่แข็งด้วยพลังงานสีครามเข้มข้นจนแม้แต่เศษฝุ่นที่ลอยเค្វ้งกลางอากาศยังหยุดนิ่ง ทว่า... ดวงตาทั้งสองข้างของเรย์กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะสมองส่วนหน้าของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วยิ่งกว่าชิปประมวลผลควอนตัม *หยุดเวลา? ไม่ใช่... นี่คือเขตอาคมบิดเบือนมิติระดับ S ที่ดึงเอาเศษเสี้ยวความทรงจำจากเส้นเวลาคู่ขนานมาฉายซ้ำ* เรย์วิเคราะห์ในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มหรี่ลงมองร่างโปร่งแสงของรินในอีกไทม์ไลน์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวผู้มีแววตาว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสงครามที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างนั้นกำลังกุมการ์ดสีดำสนิทที่แผ่ออร่าอันตรายไร้ขีดจำกัดเอาไว้ในมือ "นายกำลังคิดบ้าอะไรอยู่ เรย์!" เสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกดังขึ้นข้างกาย รินตัวจริงในปัจจุบันก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่นระคนตกตะลึงยามจ้องมองภาพสะท้อนของตนเองจากอดีตหรืออนาคตที่บิดเบี้ยว "นั่นมัน... พลังของฉันเมื่อตอนที่ยังอยู่คลาส S... แต่ทำไมมันถึง..." "ตั้งสติไว้ ริน" เรย์เอ่ยเสียงเรียบแต่มั่นคง มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวของหญิงสาวไว้แน่นเพื่อถ่าย3ทอดความอบอุ่นและสติสัมปชัญญะกลับคืนมา "เธอในตอนนี้ไม่ใช่เคนหาสายต่อสู้เต็มตัวอีกต่อไปแล้ว แต่เธอยังมีฉัน... จำกฎการ์ดเกมของเราได้ไหม? ทุกย่างก้าวมีความเสี่ยง และทุกความเสี่ยงย่อมมีช่องโหว่เสมอ" รินสะดุ้งเล็กน้อยยามที่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของชายหนุ่มแตะโดนผิวเนื้อ แววตาที่สั่นไหวค่อยๆ กลับมารวมศูนย์อีกครั้ง หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ "ให้ตายสิ นายยังมีอารมณ์มาพูดเรื่องเกมการ์ดในสถานการณ์แบบนี้อีกเหรอ? ดูรอบตัวเราสิ เวลาถูกหยุดไว้ ยัยบ้านั่นกำลังจะเอาดาบแทงทะลุหัวใจพวกเรานะ!" "นั่นแหละคือหลักฐาน" เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะปรากฏขึ้นยามที่เขาพบเบาะแสสำคัญบางอย่าง "เธอมองไม่เห็นรึไงริน? ร่างเงานั่นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากความแค้น แต่มันถูกสร้างขึ้นจาก *'ความเสียดาย'*" รินขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองร่างโปร่งแสงที่หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ เมื่อมองทะลุผ่านออร่าสีครามนั้น นางจึงสังเกตเห็นรายละเอียดที่เรย์พูดถึง ดวงตาของร่างเงาไม่ได้มองมาที่พวกเขาด้วยความอาฆาตมาดร้าย แต่มันกำลังมองต่ำลงไปที่มือขวาของตัวเอง—มือที่เคยถือครองการ์ดระดับตำนานที่สูญเสียไป "ความเสียดาย...?" รินทวนคำ น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ใช่ เธอกำลังโหยหาพลังที่สูญเสียไปเหมือนกับเธอนั่นแหละริน" เรย์ก้าวเท้าเดินอ้อมไปด้านหน้าอย่างระมัดระวัง แม้เวลาจะถูกหยุดไว้ แต่กฎเกณฑ์ของดันเจี้ยนอาถรรพ์แห่งนี้ยังมีช่องว่างให้แทรกแซงด้วยระบบฮันเตอร์ไร้คลาสของเขา "ระบบไม่ได้ริบคลาสของเธอไปตลอดกาล... มันแค่เก็บรักษา 'ความเป็นไปได้' ของเธอไว้ในรูปแบบของการ์ดที่รอการปลดล็อก" ทันทีที่เรย์เอ่ยจบ ประโยคแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในโสดประสาทของเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: การยอมรับอดีตอันเจ็บปวดจากผู้ใช้คลาสเดิม]* *[ท่านต้องการใช้สิทธิ์ 'เดิมพันแห่งโชคชะตา' (Gambit) หรือไม่?]* *[คำเตือน: หากล้มเหลว ค่าประสบการณ์ทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์!]* รินเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นหน้าต่างสีฟ้าใสลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ นางรู้ดีว่าเรย์บ้าบิ่นแค่ไหน แต่การเอาค่าประสบการณ์ทั้งหมดที่สะสมมาแลกกับความเสี่ยงที่ไม่รู้ผลลัพธ์แบบนี้มัน... "อย่าบอกนะว่านายจะ..." "ฉันไม่เคยเล่นเกมโดยไม่มีแผนสำรองหรอกนะ ริน" เรย์หันกลับมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้สหายสาว รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้แต่ก็ทรงพลังพอที่จะทำให้ความกลัวในใจของนางมลายหายไปจนหมดสิ้น "เตรียมมือขวาของเธอให้พร้อม... เราจะดึงเธอกลับมาจากเหวแห่งความทรงจำนั้นด้วยกัน" นิ้วเรียวยาวของเรย์แตะลงไปที่อากาศอย่างไร้ความลังเล เลือกปุ่ม [ยืนยัน] ท่ามกลางเสียงหัวใจของรินที่เต้นรัวระคนลุ้นระทึก *เปรี้ยง!* ราวกับกระจกแก้วที่แตกละเอียด พื้นที่รอบตัวที่เคยถูกแช่แข็งด้วยพลังงานสีครามพังทลายลงในพริบตา เสียงลมหายใจ เสียงก้อนหินร่วงหล่น และแรงดันอากาศมหาศาลกลับคืนสู่สภาวะปกติ ร่างโปร่งแสงของรินจากอีกไทม์ไลน์หันขวับมาทางเรย์ด้วยความเร็วสูง ดาบในมือพุ่งตรงเข้ามาหมายปลิดชีพอย่างไร้ความปรานี "เรย์!" รินกรีดร้องด้วยความตกใจ สัญชาตญาณอดีตฮันเตอร์ระดับ S ร้องเตือนให้ขยับตัว แต่เรย์กลับยืนนิ่งราวกับปักหลักอยู่กับที่ ปลายนิ้วของเขาดีดออกไปข้างหน้าเบาๆ พร้อมกับเรียกใช้การ์ดพิเศษที่เพิ่งดรอปจากมอนสเตอร์ระดับบอสในชั้นก่อนหน้า *[การ์ดพิเศษ: เสียงสะท้อนแห่งอดีต (Echo of the Past) - ระดับหายาก (Rare)]* แสงสว่างวาบสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วถ้ำอาถรรพ์ ร่างเงาที่พุ่งเข้ามาหยุดชะงักลงทันทีเมื่อปลายดาบห่างจากจมูกของเรย์เพียงไม่ถึงมิลลิเมตร ประกายไฟจากการปะทะกันของออร่าเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เรย์ยื่นมือขวาออกไปช้าๆ แล้วแตะลงบนหลังมือของร่างเงานั้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบโยนเด็กน้อยที่กำลังหลงทาง "กลับมาได้แล้ว... ริน" สิ้นเสียงทุ้มนุ่ม ร่างโปร่งแสงนั้นก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีเงินนับล้านชิ้นที่พวยพุ่งเข้าสู่ร่างของรินตัวจริงอย่างรวดเร็ว แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกรอบตัวหญิงสาวจนพื้นถ้ำสั่นสะเทือน ผมสีดำขลับปลิวสยายไปตามกระแสลมปราณที่เอ่อล้น ดวงตากลมโตคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีทองประกายเจิดจ้า รัศมีพลังเวทที่เคยเหือดแห้งกลับคืนมาทรงพลังยิ่งกว่าเดิม—ไม่ใช่ในฐานะอดีตฮันเตอร์ที่ถูกลดทอน แต่เป็นตัวตนใหม่ที่สมบูรณ์แบบกว่าเดิม รินหอบหายใจเบาๆ นางก้มมองสองมือของตัวเองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยพลังงานเวทมนตร์อันคุ้นเคย ความรู้สึกอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังไหลเวียนไปทั่วทุกอณูผิว มันไม่ใช่แค่การดึงความสามารถเก่ากลับมา แต่มันคือการ 'อัปเกรด' ขีดจำกัดเดิมให้ก้าวข้ามไปอีกขั้น "นี่มัน... พลังของฉันจริงๆ ด้วย..." รินพึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งระคนทึ่ง "นายทำได้ยังไงกัน? ฉันคิดว่าฉันจะไม่มีวันได้สัมผัสพลังนี้อีกแล้ว..." "ก็บอกแล้วไงว่าฉันอ่านเกมขาดเสมอ" เรย์ยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปเคาะหน้าผากมนของหญิงสาวเบาๆ อย่างหยอกเย้า "แต่ก็นะ... แลกมากับการที่ตอนนี้มานาของฉันเหลือศูนย์พอดีเป๊ะเลยล่ะนะ" รินยังไม่ทันได้เอ่ยปากต่อว่าความบ้าบิ่นของชายหนุ่ม เสียงระฆังเตือนภัยลึกลับที่ดังมาจากความมืดมิดเบื้องลึกของดันเจี้ยนก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนผนังถ้ำ พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียนแผ่ซ่านออกมา *[ประกาศจากระบบดันเจี้ยนอาถรรพ์: ตรวจพบการตื่น 0f บอสลับชั้นที่ 5]* *[เงื่อนไขพิเศษทำงาน: ผู้เล่น "เรย์" และ "ริน" ได้รับสถานะ "เป้าหมายแห่งการล้างบาง"]* *[คำเตือน: ผู้มาเยือนจากมิติเบื้องล่างกำลังก้าวขึ้นมา... และพวกมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว]* รินหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบแบบฮันเตอร์ระดับ S กลับมาฉายชัดอีกครั้ง นางตวัดมือเรียกศาสตราวุธเวทมนตร์ที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาข้างกาย พร้อมกับเอ่ยเสียงเย็นเยียบกระซิบข้างหูชายหนุ่ม "ดูเหมือนเกมกระดานของนายรอบนี้ จะเดิมพันด้วยชีวิตของพวกเราทั้งคู่จริงๆ แล้วล่ะนะ เรย์... นายจะเดินหมากตาต่อไปยังไงดีล่ะ?" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองความมืดเบื้องหน้าที่กำลังขยับเขยื้อน พร้อมกับรอยยิ้มเย็นที่ค่อยๆ คลี่ขึ้นบนใบหน้า... ก่อนที่ความมืดเบื้องล่างจะเผยร่างของบางสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกึกลงทันที! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์และการเติบโตของเรย์กับรินในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า