ทฤษฎีผู้สร้าง

"นายกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่เราสู้ตายกันมาตลอดสิบเจ็ดชั้น ไม่ใช่การไต่หอคอย แต่เป็นกระดานหมากรุกที่ถูกเซ็ตอัพไว้ตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอ?" เสียงของรินดังแทรกความเงียบงันภายในห้องโถงผลึกสีนิล อดีตฮันเตอร์ระดับ S กอดอกแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนการ์ดเวทมนตร์ระดับ A ในมือ จังหวะการเคาะนั้นสะท้อนถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขากำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าแท่นศิลาโบราณที่สลักลวดลายวงจรเวทมนตร์ซับซ้อนราวกับซอร์สโค้ดของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ขนาดยักษ์ บนอากาศเบื้องหน้าของเรย์ หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าของระบบกำลังรันข้อมูลนับล้านบรรทัดด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงฮัมเบาๆ ในโสตประสาท "ไม่ใช่แค่กระดานหมากรุกหรอกค่ะคุณริน..." เรย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศเพื่อขยายแผนภาพโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงโครงสร้างของดันเจี้ยนอาถรรพ์แห่งนี้ "มันคือ 'อัลกอริทึม'... ระบบไม่ได้สร้างดันเจี้ยนนี้ขึ้นมาเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของเรา แต่มันกำลัง 'เขียนโปรแกรม' พฤติกรรมของฮันเตอร์เพื่อหาค่าที่สมบูรณ์แบบที่สุด" รินขมวดคิ้วมุ่น เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ เด็กหนุ่ม ดวงตากวาดมองตัวเลขและสัญลักษณ์การ์ดที่ไหลผ่านหน้าจอ "แกกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร เรย์? ระบบก็แค่กระจกสะท้อนพลังของโลกใบนี้ มันมีกฎเกณฑ์ มีมานา มีคลาส มีการจัดอันดับ—" "แล้วทำไมฮันเตอร์ไร้คลาสถึงมองเห็นช่องว่างของกฎพวกนั้นล่ะคะ?" เรย์หันมาสบตา เธอเห็นประกายบางอย่างในดวงตาคู่คมของเด็กหนุ่ม ประกายแห่งความเข้าใจที่กระจ่างแจ้งราวกับท้องฟ้าหลังพายุฝน "เพราะคลาสคือ 'กรอบ' ที่ผู้สร้างระบบจงใจตีขึ้นมาเพื่อจำกัดจินตนาการยังไงล่ะคะ... เหมือนกับการเล่นการ์ดที่มีกติกาล็อคไว้ แต่ถ้าเราถอดรหัสตรรกะเบื้องหลังการทำงานของมันได้ เราก็จะไม่ใช่แค่ผู้เล่น... แต่เราจะกลายเป็น 'ผู้กำหนดกฎ' แทน" บรรยากาศภายในห้องโถงอับทึบเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงสะท้อนของผลึกมานาที่กะพริบเป็นจังหวะ ราวกับระบบกำลังจับตาดูการสนทนาของพวกเขาทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ รินเงียบไป อดีตฮันเตอร์ระดับ S เม้มริมฝีปากแน่น สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดของเรย์อย่างรวดเร็ว เธอผ่านสนามรบมาโชกโชน เผชิญหน้ากับมอน스터ระดับบอสมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีสักครั้งเดียวที่เธอตั้งคำถามกับ 'รากฐาน' ของระบบที่มอบพลังให้เธอ... จนกระทั่งมาเจอเด็กหนุ่มผู้ใช้การ์ดอย่างไร้คลาสคนนี้ "แล้วนายจะทำยังไงต่อไป?" รินถามเสียงเบาลง ความฉุนเฉียวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้ที่พุ่งพล่าน "ในเมื่อตอนนี้เราติดอยู่ที่ชั้นสิบแปด และทางออกเดียวคือการเคลียร์บอสประจำชั้นที่ขึ้นชื่อว่าไร้จุดอ่อน" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นมือไปสัมผัสกับแท่นศิลาเบื้องหน้า ทันใดนั้น รอยสลักบนศิลาก็เปล่งแสงสีทองสว่างวาบ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของเรย์ผ่านทางจิตใต้สำนึก ภาพของมอนสเตอร์นับพัน ตัวเลขสถานะ และเงื่อนไขการใช้มานาซ้อนทับกันจนเกิดเป็นภาพจำลองของดันเจี้ยนทั้งหมดในมุมมองแบบนกมองลงมา (Bird-eye view) มุมปากของเรย์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกขนลุกทุกครั้งที่ได้เห็น—รอยยิ้มของนักวางแผนผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ใครบอกว่ามันไม่มีจุดอ่อนล่ะคะคุณริน..." เรย์หันกลับมามองสหายร่วมรบ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบ "สิ่งที่เรียกว่า 'ไร้จุดอ่อน' ก็แค่โค้ดที่ยังไม่มีใครเขียนคำสั่ง 'ลบ' ลงไปต่างหากล่ะคะ" เขายื่นมือซ้ายออกไป การ์ดเวทมนตร์เปล่าใบหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ ก่อนที่เรย์จะเริ่มเขียนอักขระมานาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นภาพติดตา "เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ... เราจะไป 'รีบูต' บอสประจำชั้นกัน" ทันทีที่สิ้นคำพูดของเรย์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังสนั่นก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงใสๆ แบบปกติ แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยอำนาจกดดันราวกับเสียงคำรามของเทพเจ้า *[แจ้งเตือนระบบระดับวิกฤต: ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึงสิทธิ์รูท (Root Access) ของผู้เล่น 'เรย์' คำเตือน: การกระทำดังกล่าวละเมิดกฎของดันเจี้ยนอาถรรพ์ กำลังเริ่มกระบวนการ... ลบล้างตัวตนของผู้บุกรุก... 3... 2... 1...]* พื้นห้องโถงผลึกสีนิลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีแดงฉานระอุขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา เศษผลึกแก้วแตกกระจายลอยเค្វ้งในอากาศ แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเสื้อผ้าและเส้นผมปลิวสะบัด รินเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอกระชับการ์ดในมือแน่นพร้อมพุ่งตัวเข้าไปประชิดตัวเรย์ "เรย์! เกิดบ้าอะไรขึ้น! ระบบกำลังจะฆ่าพวกเรา!" แต่เรย์กลับยืนนิ่งสนิท ใบหน้าของเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มบางๆ ขณะที่มองหน้าต่างสีแดงฉานที่กำลังกะพริบเตือนภัยระดับสูงสุดตรงหน้า "ไม่ต้องตกใจไปหรอกค่ะคุณริน..." เรย์เอ่ยเสียงเรียบ ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของระบบที่กำลังพยายามขับไล่พวกเขาออกไป "สิ่งที่พวกมันกำลังทำ... คือการยืนยันว่าทฤษฎีของฉัน... ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ต่างหากล่ะคะ" สิ้นเสียงของเรย์ หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็ดับวูบลงทันที ความมืดสนิทเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่แสงสีทองอร่ามจะสาดส่องทะลุพื้นศิลาขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสูงตระหง่านที่มีดวงตาสีเพลิงคู่มหึมาจ้องมองลงมาจากเบื้องบน—บอสลับที่ไมเคยมีฮันเตอร์คนไหนรอดชีวิตกลับมาเล่าขาน! — และพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า