จุดเปลี่ยนของริน

เสียงคำรามต่ำในลำคอของรินดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกของศอกที่ซัดเข้าใส่ชายโครงของโกเล็มเหล็กไหลอย่างแม่นยำ แรงปะทะนั้นไม่ได้อาศัยเพียงพละกำลังกาย แต่เป็นผลลัพธ์จากการคำนวณมุมสะท้อนของมานาที่เรย์ส่งสัญญาณเตือนผ่านการ์ดกลยุทธ์ลวดลายแปลกตาในมือ "ซ้ายสามองศา... ยัยตัวแสบ ถ้าเธอพลาดจังหวะนี้ แขนข้างนั้นได้กลายเป็นเศษเหล็กแน่!" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ตะโกนแทรกเสียงสนิมเหล็กเสียดสีกันในดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด รินไม่ได้หันไปมองหน้าคู่หูหนุ่ม แต่ริมฝีปากที่เคลือบด้วยรอยยิ้มหยันนั้นกลับยกขึ้นสูง มือเรียวบางคว้าจับอากาศว่างเปล่า ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา การ์ดสีเงินยวดยาวที่เรย์เพิ่งโยนข้ามหัวเธอก็ส่องแสงวาบกลายเป็นดาบยาวสลักอักขระโบราณ "ฉันไม่เคยพลาดหรอกน่า... เจ้าเด็กหน้าตาย!" รินหมุนตัวกลางอากาศอย่างไร้ที่ติ ร่างเพรียวบางพลิ้วไหวราวกับสายลมหนIาวที่กรีดผ่านแกนกลางของโกเล็มพิทักษ์ ดาบในมือตวัดเป็นวงโค้งสมบูรณ์แบบ ตัดผ่านจุดอ่อนรูปดวงตาคริสตัลบนหน้าอกของศัตรูจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดจากมานาที่สะสมอยู่ภายในซัดร่างของเธอให้กระเด็นถอยหลังมาหลายก้าว แต่เรย์ก็กางการ์ดโล่บาเรียมารับไว้ได้อย่างทันท่วงที ท่ามกลางละอองแสงสีฟ้าที่โปรยปรายลงมาดั่งหิมะ พวกเขายืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำด้วยความเหนื่อยล้าและอะดรีนาลีนที่ยังคงสูบฉีดพลان รินทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิกับพื้นหินเย็นเฉียบ มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ดวงตาคู่คมจดจ้องไปยังแผ่นหลังของเรย์ที่กำลังก้มลงเก็บการ์ดวัตถุดิบที่ตกอยู่บนพื้นอย่างใจเย็น "นายเห็นใช่ไหม... เรย์" เสียงของรินแผ่วเบaลง แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "ตอนที่ฉันแทงดาบลงไปเมื่อกี้... ความรู้สึกเหมือนเส้นบางๆ ที่กั้นระหว่างอดีตกับปัจจุบันมันขาดสะบั้นลง" เรย์หันกลับมามอง ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงเรืองรองจากระบบ เค้าโครงหน้าของชายหนุ่มนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความประหลาดใจ มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มแบบที่รินเกลียดนักหนา—รอยยิ้มของคนที่รู้ทันทุกอย่างก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปาก "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... อดีตฮันเตอร์ระดับ S" เรย์เอ่ยเบาๆ พร้อมกับยื่นมือหนามาเบื้องหน้า รินนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มกด เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอไม่ได้ยินมาเนิ่นนานนับปีดังขึ้นก้องในโสตประสาท [ ติ๊ง! เงื่อนไขการปลดล็อกคลาสลับสมบูรณ์แบบ ] [ ผู้เล่น 'ริน' ผ่านบททดสอบแห่งการประสานซิงโครไนซ์ระดับ 99.8% ร่วมกับฮันเตอร์ไร้คลาส 'เรย์' ] [ ระบบกำลังทำการประเมินและล้างข้อมูลสถานะเก่า... ] [ ทำการรีเซ็ตคลาส: จาก 'ผู้ไร้ตัวตน' สู่คลาสพิเศษระดับตำนาน — 'การ์ดสโตลเกอร์ (Card Stalker)' หรือ 'นักล่าเงาพเนจร' ] รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ยื่นออกไปลังเลอยู่กลางอากาศชั่วขณะ ความทรงจำอันขมขื่นสมัยที่ยังอยู่กิลด์ใหญ่และถูกหักหลังจนสูญเสียทุกสิ่งไหลย้อนกลับเข้ามาดั่งคลื่นใต้น้ำ แต่ทว่า... ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป ข้างกายเธอมีเรย์ ชายผู้เปลี่ยนกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้ด้วยกระดาษการ์ดเพียงไม่กี่ใบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจวางมือลงบนฝ่ามือของเรย์อย่างมั่น and หนักแน่น "ฉันเลือกคลาสแรก... 'การ์ดสโตลเกอร์' จัดการส่งมอบมันมาให้หมดสิ ระบบงี่เง่า!" รินพึมพำด้วยน้ำเสียงดุดันตามเคย แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อนั้นไม่สามารถหลุดรอดสายตาของเรย์ไปได้ [ อัปเดตคลาสสำเร็จ! ผู้เล่นรินได้รับทักษะติดตัว: 'ขโมยลิขสิทธิ์การ์ด' (Card Copyright Theft) และ 'เงาสะท้อนมิติ' ] [ พลังโจมตีพื้นฐานเพิ่มขึ้น 350% ปลดล็อกช่องใส่การ์ดพิเศษประเภทอาวุธเงา ] พลังงานมานาสีม่วงเข้มระเบิดออกจากร่างของริน พายุหมุนขนาดย่อมพัดพาเศษหินและฝุ่นละอองรอบตัวให้ลอยเคว้งคว้าง เส้นผมสีดำสนิทของเธอแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีเงินยวดยาวตามพลังงานที่ถูกยกระดับ ร่างกายของเธอบาดเจ็บจากศึกเมื่อครู่ถูกชำระล้างด้วยแสงออโรร่าจนหายเป็นปลิดทิ้ง ความรู้สึกอิ่มเอมและทรงพลังที่คุ้นเคยไหลเวียนกลับเข้าสู่กระแสเลือดอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่พลังที่โดดเดี่ยวและเย่อหยิ่งเช่นในอดีต มันคือพลังที่ถักทอขึ้นจากความเชื่อใจของคนตรงหน้า เรย์มองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ เขากำลังจะเอ่ยปากแซวเพื่อนร่วมทีมคนใหม่เสียหน่อย หากแต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ถูกฝึกฝนมานับร้อยดันเจี้ยนกลับส่งเสียงกรีดร้องลั่นในหัว พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่แรงสะเทือนจากมอนสเตอร์ทั่วไป... แต่มันคือแรงกดดันระดับหายนะที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบจนหายใจไม่ออก หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าของทั้งคู่โดยไม่มีปุ่มปิดกั้น เสียงแจ้งเตือนเปลี่ยนเป็นโทนเสียงแหลมสูงที่ชวนให้ขนหัวลุก [ ⚠️ คำเตือนเร่งด่วนระดับวิกฤต! ] [ ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบปริศนา' (System Administrator) ] [ ประตูมิติชั้นที่เจ็ดถูกผนึกโดยบุคคลที่สาม ข้อมูลการเลื่อนคลาสของรินถูกตรวจพบว่าเป็น 'ภัยคุกคาม' ต่อความสมดุลของโลก ] รินหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนกลับมาคมกริบดั่งใบมีด เธอชักดาบเล่มใหม่ออกจากความว่างเปล่าอย่างไร้เสียง "เรย์... ดูเหมือนว่าระบบเบื้องบนจะไม่ค่อยปลื้มกับการเกิดใหม่ของฉันสักเท่าไหร่" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังดันเจี้ยนที่กำลังร้าวราญและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับเงาดำนับร้อยที่กำลังก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่กองทัพมอนสเตอร์เงาเหล่านั้น... แต่เป็นเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหน้า—ร่างที่สวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา พร้อมกับรอยยิ้มคุ้นเคยที่เรย์จำได้ไม่มีวันลืม จากบันทึกในหน้ากระดาษการ์ดที่เขาเก็บรักษาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจ "ไม่เจอกันนานนะ... หลานชายผู้ไร้คลาสของฉัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง — แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า