มื้อเช้ากับหญ้าไร้ค่า

"หากพวกท่านคิดว่าเศษซากที่ข้าถูกขับไล่ให้มาอยู่ท้ายหมู่บ้านนี้จะอดตายจนต้องไปก้มหัวอ้อนวอนขอเศษข้าวจากเรือนใหญ่แล้วล่ะก็... คงต้องผิดหวังเสียหน่อยนะคะ" ปลายนิ้วเรียวที่เปื้อนคราบดินจางๆ บรรจงเด็ดใบสีเขียวหม่นของวัชพืชที่ชาวบ้านต่างพากันถอนทิ้งขว้างขึ้นมาอย่างทะนุถนอม หลินเฟยในยามนี้ไม่ได้มีสภาพเป็นนางร้ายผู้ลุ่มหลงในอำนาจและเกียรติยศจอมปลอมแห่งตระกูลจางอีกต่อไป แววตาของนางนิ่งสงบ ทว่าคมกริบดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้กลีบกุหลาบเคลือบยาพิษ ในมิติพิเศษที่นางเพิ่งค้นพบเมื่อคืน ความรู้เรื่องพฤกษศาสตร์และการแพทย์แผนโบราณจากชาติก่อนกำลังหลอมรวมเข้ากับแปลงเกษตรตรงหน้า กลายเป็นอาวุธลับในการสร้างชีวิตใหม่ที่มั่น and สุขสบายยิ่งกว่าใคร "ฮูหยิน... หญ้าพวกนี้ รสชาติมันออกจะขมฝาด แถมชาวบ้านยังบอกว่าเป็นพิษอ่อนๆ ที่กินแล้วอาจทำให้ปวดท้องไม่ใช่หรือขอรับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพจางหย่งที่ก้าวออกมาจากเพิงพักไม้ไผ่ มือหนากร้านของชายหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนกำลังถือจอบด้ามยาว หยดเหงื่อไหลย้อยตามโครงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมชายชาตรี แม้เขาจะถูกลดขั้นให้กลายเป็นเพียงบุรุษตกอับที่ต้องมาทำไร่ไถนาเคียงข้างภรรยาที่ใครๆ ต่างรังเกียจ แต่ดวงตาคมปลาบที่มองหลินเฟยกลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักและความเทิดทูนอย่างปิดไม่มิด สายตานั้นคอยเฝ้ามองนางทุกฝีก้าว ราวกับกลัวว่าภรรยาตัวน้อยจะสลายหายไปกับสายลม หลินเฟยชำเลืองมองสามีในนามผู้เงียบขรึมแต่กลับขยันขันแข็งอย่างไร้ที่ติ มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ นางยื่นใบไม้ในมือให้เขาดูใกล้ๆ "พิษหรือคะท่านพี่... หากรู้วิธีจัดการ มันก็คือโอสถชั้นดีที่พวกเศรษฐีในเมืองหลวงยังไม่มีปัญญาหาซื้อมาประทานให้ร่างกายหรอกค่ะ หญ้า 'จิ่นเซียง' ชนิดนี้ หากนำไปล้างน้ำเกลือเพื่อขับความขมออกเสียครึ่งหนึ่ง แล้วนำมาผัดกับไข่ป่าและรากขิงสด มันจะช่วยขับพิษไข้ บำรุงเลือดลม และที่สำคัญ..." นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับ "มันช่วยให้คนที่ตรากตรำทำงานหนักอย่างท่าน มีพละกำลังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในยามค่ำคืนต่างหากล่ะคะ" จางหย่งชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างหาได้ยากยิ่งสำหรับแม่ทัพผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อคมหอกคมดาบ เขาไอมือกลบเกลื่อนความประหม่า แต่ไม่วายเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ถ้าเป็นคำสั่งของฮูหยิน... ต่อให้ต้องกินยาพิษร้อยชนิด พี่ก็ยินดีกลืนลงท้องอย่างไร้ข้อกังขาขอรับ" "ปากหวานเสียจริงนะคะ ระวังเถอะ... ข้าอาจจะวางยาพิษท่านจริงๆเข้าสักวัน" หลินเฟยเอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงติดตลก ทว่าแววตากลับทอประกายอ่อนโยน นางสะบัดมือเบาๆ เพื่อปัดเศษดินออกจากอาภรณ์ ก่อนจะหันไปจัดการกับวัตถุดิบในตะกร้าสาน บรรยากาศยามสายรอบเรือนพักหลังเล็กเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ของกลิ่นอายชนบทที่นางโหยหา เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ผสมผสานกับเสียงนกร้องราวกับบทเพลงต้อนรับชีวิตใหม่ หลินเฟยลงมือจัดการล้างวัชพืชที่คนอื่นมองว่าไร้ค่าด้วยความพิถีพิถัน ทุกขั้นตอนเปี่ยมไปด้วยความประณีต นางเลือกใช้เกลือสมุทรที่เหลือติดก้นครัวมาขัดถูเพื่อดับกลิ่นสาบดิน ก่อนจะตั้งกระทะเหล็กใบเก่าบนเตาไฟที่จางหย่งช่วยก่อขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมของน้ำมันหมูที่เจียวกับกระเทียมป่าเริ่มส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ตัดกับความชื้นของป่ารอบด้านอย่างลงตัว ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังเตรียมมื้อเช้าท่ามกลางความสงบสุข เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายอันคุ้นเคยก็ดังแหวกพุ่มไม้เข้ามา ทำลายบรรยากาศอันรื่นรมย์ลงอย่างไม่ไว้หน้า "หลินเฟย! นังตัวดี! ออกมาพบแม่สามีเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลจางดังแผดก้องมาแต่ไกล ตามมาด้วยร่างท้วมของสะใภ้รองที่ถือวิสาสะผลักประตูรั้วไม้ไผ่พังกระเด็นเข้ามา สีหน้าของคนทั้งสองบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเยาะเย้ยถนัดตา ราวกับจงใจมาเพื่อพังทลายความสุขเล็กๆ ของบ้านหลังนี้โดยเฉพาะ จางหย่งวางตะหลิวในมือลงทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว ร่างสูงใหญ่ก้าวบังหน้าภรรยาไว้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวพร้อมปกป้องคนด้านหลังเต็มที่ ทว่าหลินเฟยกลับยื่นมือเรียวไปแตะที่แขนเสื้อของสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม นางก้าวออกมาจากด้านหลังของสามี ใบหน้างามประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "โอ้... ลมอะไรหอบท่านแม่กับพี่สะใภ้มาถึงเรือนท้ายจวนที่แสนจะอัตคัดนี้ได้ล่ะคะ หรือว่าเสบียงที่บ้านใหญ่ใกล้จะหมด จนต้องมาขอเศษหญ้าไร้ค่ากินเหมือนอย่างที่พวกท่านชอบพูดกรอกหูข้าอยู่บ่อยๆ" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับเชือดเฉือนลึกลงไปในความรู้สึกของคนฟังจนหน้าชา ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่ากราดด้วยความโมโห "นังสารเลว! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาลบหลู่ข้า! ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าแอบไปเก็บของป่ามาขายจนได้เงินก้อนใหญ่ ส่งเงินพวกนั้นมาให้ตระกูลจางเดี๋ยวนี้! เจ้ามันเป็นแค่สะใภ้อกตัญญูที่ถูกขับไล่ ไม่มีสิทธิ์มาเก็บเงินไว้ใช้คนเดียว!" สะใภ้รองรีบเสริมขึ้นทันทีด้วยความโลภ "นั่นสิ! รีบส่งเงินมา ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกเราใจร้าย ไปฟ้องทางการข้อหาซ่อนเร้นทรัพย์สินของตระกูล!" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ใสราวกระดิ่งเงินกลับทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกหนาวเยือกในไขสันหลัง นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้คนทั้งสองช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารในกระทะที่ยังคงโชยอายอยู่ด้านหลัง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวนางดูทรงอำนาจและเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ทรัพย์สินของตระกูลจางอย่างนั้นหรือคะ..." หลินเฟยหยุดยืนห่างจากฮูหยินผู้เฒ่าเพียงก้าวเดียว ดวงตาสง่านิ่งกวาดมองคนทั้งสองด้วยความสมเพชเวทนา "ในเมื่อพวกท่านขับไล่พวกเราออกมาอย่างไร้เยื่อใย ตัดขาดชื่อออกจากทะเบียนบ้านแล้ว ตอนนี้ข้ากับสามีก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เงินทุกอีแปะที่หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย... ต่อให้เอาไปโยนทิ้งให้สุนัขกิน ข้าก็ไม่มีวันแบ่งให้คนไร้ยางอายอย่างพวกท่านแม้แต่แดงเดียว!" "เจ้า! นังเด็กเปรต กล้าดียังไง..." ฮูหยินผู้เฒ่าบันดาลโทสะเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ตัวแสบให้หายแค้น ทว่า ก่อนที่ฝ่ามือเหี่ยวย่นนั้นจะทันได้กระทบผิวแก้วของหลินเฟย มือหนาราวคีมเหล็กของจางหย่งก็คว้าข้อมือของมารดาไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าร้องโหยหออกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของแม่ทัพหนุ่มแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต "ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้หัก... ก็ไสหัวออกไปจากเขตพื้นที่ของข้าซะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หลินเฟยกลับแย้มยิ้มออกมาอย่างใจเย็น นางดึงมือสามีลงเบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบถ้วยกระเบื้องเคลือบที่บรรจุอาหารจานเด็ดจากฝีมือตนเองส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนไปทั่ว นางตักอาหารชิ้นโตขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มที่ซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม "อ้อ... เกือบลืมไปเลยค่ะท่านแม่ ก่อนที่พวกท่านจะรีบกลับ... สนใจลองชิม 'หญ้าไร้ค่า' ที่ข้าเพิ่งปรุงเสร็จนี่สักคำไหมคะ? รับรองว่ารสชาติของมัน... จะทำให้พวกท่านไม่มีวันลืมไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างอาณาจักรความสุขไปกับหลินเฟยและท่านแม่ทัพนะคะ!