ตำรับยาชุดแรก

คราบโคลนและกลิ่นคาวเลือดจางๆ บนตัวเด็กชายตัวน้อยทำให้หลินเฟยขมวดคิ้วมุ่น นางไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนที่ไร้สาระอย่าง "ไม่เป็นไรนะเด็กน้อย" แต่เลือกที่จะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นดินเปียกชื้น ปลายนิ้วเรียวสวยที่มักจะเปื้อนดินจากการพรวนแปลงผัก กลับมั่นคงและเด็ดเดี่ยวเกินกว่าหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปจะทำได้ "ท่านป้า... น้องชายข้าตัวร้อนจัดมาก ข้าควรทำอย่างไรดีขอรับ" เสียงสะอื้นไห้ของพี่ชายวัยแปดขวบขาดเป็นห้วงๆ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขณะที่ร่างในอ้อมแขนกำลังสั่นเทาด้วยพิษไข้สูงจนเพ้อ บรรยากาศรอบเรือนหลังน้อยในยามบ่ายคล้อยตึงเครียดเสียจนแทบหายใจไม่ออก ชาวบ้านที่ยืนมุงดูต่างส่งเสียงซุบซิบด้วยความหวาดกลัว โรคระบาดในหมู่บ้านแถบนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ยิ่งเป็นเด็กเล็กด้วยแล้ว โอกาสรอดมีเพียงน้อยนิด ทุกคนต่างถอยก้าวหน้าราวกับสองพี่น้องคู่นี้เป็นปีศาจร้าย ยกเว้นเพียงร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าชาวบ้านเหล่านั้นไว้ด้วยแผ่นหลังกว้างอันมั่นคง จางหย่งไม่ได้เอ่ยอันใด เพียงแค่กวาดสายตาคมกราบดุจพญาอินทรีมองกราดไปรอบวงล้อม เสียงวิจารณ์ที่เคยเซ็งแซ่ก็พลันเงียบกริบลงทันที เขาก้มลงวางตะกร้าสมุนไพรที่เพิ่งไปเก็บมาจากป่าลึกส่งให้ภรรยาด้วยความใส่ใจ "เฟยเอ๋อร์ เจ้าต้องการสิ่งใดเพิ่มหรือไม่ ข้าจะไปเอามาให้" น้ำเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นนั้นเจือด้วยความห่วงใยอย่างยิ่งยวด แม้เขาจะเป็นแม่ทัพที่ผู้คนหวาดกลัวในสนามรบ แต่ยามนี้เขากลับยอมลดตัวลงมาเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งของภรรยาอย่างเต็มใจ "ข้าต้องการรากโสมป่าที่ท่านเก็บมาเมื่อวาน และหม้อดินเผาชุดใหม่ที่สะอาดที่สุดค่ะท่านพี่" หลินเฟยเอ่ยตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น นางกำลังใช้ปลายนิ้วกดลงบนจุดชีพจรที่ข้อมือเล็กๆ ของเด็กชายเพื่อประเมินอาการอย่างแม่นยำ รอยยิ้มเยาะหยันจากกลุ่มสะใภ้ตระกูลหลิวที่ยืนแอบดูอยู่ไกลๆ ลอยมาเข้าหู "นางร้ายตกอับผู้นั้นคงเสียสติไปแล้วกระมั้ง ถึงกล้าเข้ารับรักษาเด็กที่ป่วยใกล้ตาย หากเด็กนี่ตายคามือ นางคงถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านในข้อหาฆาตกรแน่" หลินเฟยได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นชัดเจน แต่นางหาได้ใส่ใจไม่ ความโกรธเคืองในอดีตถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะพิสูจน์ตนเอง นางไม่ใช่หลินเฟยคนเดิมที่เอาแต่กรีดร้องและริษยาผู้คน นางคือผู้ครอบครองมิติพิเศษและตำรับยาโบราณที่สาบสูญ "ต้มน้ำให้เดือดด้วยไฟอ่อน ห้ามใช้ไฟแรงเด็ดขาด เพราะจะทำให้สรรพคุณของโสมและรากหญ้าหลิวสูญสลาย" หลินเฟยออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด จางหย่งรับคำในลำคอก่อนจะจัดการก่อไฟอย่างคล่องแคล่วราวกับทำเป็นประจำทุกวัน เคมีระหว่างคนทั้งสองในยามที่ร่วมมือกันทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ช่างเปี่ยมด้วยพลังเงียบงันที่สะกดสายตาผู้คนรอบข้าง กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรเริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ไม่ใช่กลิ่นเหม็นเขียวของยาหม้อทั่วไป แต่เป็นกลิ่นหอมหวานละมุนลไมของสมุนไพรฤทธิ์เย็นที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน หลินเฟยใช้ช้อนกระเบื้องตักน้ำยาที่เคี่ยวจนได้ที่ขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนจะป้อนให้เด็กน้อยอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและเชี่ยวชาญราวกับหมอหลวงผู้ผ่านประสบการณ์มาหลายสิบปี ผ่านไปชั่วก้านธูป เสียงหอบหายใจที่เคยรุนแรงเริ่มสงบลง เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมของเด็กชาย ก่อนที่ดวงตาสองข้างจะค่อยๆ ะลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ "ข้า... ข้าไม่หนาวแล้วขอรับท่านพี่" เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาเบาๆ เรียกน้ำตาแห่งความปีติยินดีจากพี่ชายให้ร่วงหล่นลงมาทันที ชาวบ้านที่ยืนลุ้นอยู่โดยรอบต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง เด็กที่แพทย์ประจำตำบลส่ายหน้ายอมแพ้ กลับฟื้นคืนสติขึ้นมาได้ด้วยฝีมือของสตรีที่พวกเขาเคยตราหน้าว่าเป็นนางร้ายไร้ค่า สายตาทุกคู่ที่มองมาจึงแปรเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสและยำเกรง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย จางหย่งกลับหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากเงาปริศนาที่เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ "เฟยเอ๋อร์ ถอยไปข้างหลังข้าก่อน" จางหย่งกระซิบเสียงต่ำ ร่างกายกำยำตึงเครียดขึ้นทันทีในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ ก่อนที่หลินเฟยจะทันได้เอ่ยถามสิ่งใด ลูกธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งตรงมาปักลงที่เสาเรือนข้างกายของนางอย่างแม่นยำ ปลายลูกธนูส่งควันสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมาทันทีที่สัมผัสกับเนื้อไม้ พร้อมกันนั้น ร่างของบุรุษชุดดำสวมหน้ากากอนามัยนับสิบคนก็กระโดดลงมาจากยอดไม้ปิดล้อมพวกเขาไว้ทุกด้าน ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายด้วยจิตสังหารอันรุนแรง และเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือหม้อยาต้มสมุนไพรชุดแรกที่เพิ่งปรุงเสร็จเดือดๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างอาณาจักรความสุขไปกับหลินเฟยและท่านแม่ทัพนะคะ!