ถอดรหัสลับซ่อนเงื่อน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มตีขึ้นจมูก ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุดใต้ดินที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องสืบสวนเฉพาะกิจ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบกับกระดาษบันทึกนับร้อยแผ่นที่ถูกกางเกงเกะกะเต็มพื้นห้อง นิ้วเรียวของคิณขยับดันกรอบแว่นขยายคู่ใจขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นคมจดจ้องไปยังภาพถ่ายรอยแผลบนศพที่สองอย่างพินิจพิจารณา สติปัญญาและตรรกะในหัวกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ระบบเลเวลอัปป้อนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางเสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาโบราณที่ดังแข่งกับจังหวะการเต้นของหัวใจ "ถ้ามองแค่รอยแผลภายนอก มันก็แค่วิถีของมีคมธรรมดาครับอาจารย์... แต่ถ้าใช้ฟังก์ชัน 'วิเคราะห์เชิงลึกระดับสอง' ของระบบส่องผ่านชั้นผิวหนัง รอยช้ำใต้ชั้นเนื้อเยื่อกลับเรียงตัวเป็นรูปเรขาคณิตแบบเดียวกับสัญลักษณ์โบราณในคัมภีร์ต้องห้าม" คิณเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำของเขามีความเคร่งเครียดเจืออยู่จางๆ ขณะที่มือยังคงจรดปากกาลงบนสมุดบันทึกอย่างรวดเร็ว ทางด้าน ศจ.อลิซ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เบาะหนังฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้เอ่ยขัดจังหวะการทำงานของลูกศิษย์คนเก่ง ทว่ากลับค่อยๆ วางแก้วกาแฟร้อนกรุ่นส่งกลิ่นหอมละมุนลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งตรงหน้าคิณอย่างเบามือ นัยน์ตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นทอประกายความเอ็นดูผสมผสานกับความกังวลลึกๆ เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยตามประสาคนอารมณ์ดี แม้สถานการณ์รอบตัวจะกดดันเพียงใดก็ตาม "นายหักโหมเกินไปแล้วนะคิณ ตั้งแต่เที่ยงคืนจนตอนนี้ตีสาม นายยังไม่ขยับไปไหนเลย ระวังสมองจะช็อตก่อนจะได้ไขปริศนานะครับ... อ้อ ฉันหมายถึง นายควรพักดื่มอะไรร้อนๆ สักนิดนะ" อลิซแกล้งแซوةด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ เธอยื่นมือเรียวไปเลื่อนแฟ้มเอกสารที่กองเกะกะให้เป็นระเบียบ พร้อมกับดันแก้วกาแฟเข้าไปใกล้ตัวเด็กหนุ่มมากขึ้น "กาแฟมอคค่าสูตรพิเศษ ใส่ช็อกโกแลตเข้มข้นที่จะช่วยกระตุ้นการทำงานของสารสื่อประสาทในสมองนายโดยเฉพาะ ลองชิมดูสิ ฝีมืออาจารย์เชียวนะ" คิณชำเลืองมองแก้วกาแฟควันกรุ่น ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ผู้เป็นอาจารย์ "ขอบคุณครับอาจารย์... ผมคงแย่แน่ๆ ถ้าไม่ได้กาแฟแก้วนี้คอยประคับประคองสติเอาไว้" เขายกแก้วขึ้นจิบเบาๆ ความหวานอมขมของช็อกโกแลตและคาเฟอีนแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก ช่วยปลุกความสดชื่นให้เซลล์สมองที่อ่อนล้ากลับมาตื่นตัวอีกครั้ง หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสของระบบพลันปรากฏข้อความแจ้งเตือนขึ้นตรงหน้า [ติ๊ง! ผู้เล่นคิณได้รับสถานะ 'ฟื้นฟูพลังจิต' ชั่วคราว (ความล้าลดลง 35%)] [ความคืบหน้าในการถอดรหัสลับ: 82%] ดวงตาของคิณเป็นประกายขึ้นมาทันที ตรรกะในหัวเริ่มเชื่อมโยงจิ๊กซอว์แต่ละตัวเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ ศพที่หนึ่ง ศพที่สอง และรอยสลักประหลาด ทั้งหมดไม่ได้กระทำโดยฆาตกรโรคจิตไร้สติ แต่มันคือ "พิธีกรรม" พิธีกรรมที่ถูกเซ็ตอัพขึ้นภายใต้เงื่อนไขของระบบโลกใบนี้อย่างแยบยล "เข้าใจแล้ว..." คิณพึมพำกับตัวเองเบาๆ "รอยแผลไม่ได้เรียงตามแนวขวาง แต่มันเรียงตาม 'ลำดับคลาสของสกิล' ที่เหยื่อเคยครอบครอง เมื่อรวมรหัสจากศพแรกเข้ากับพิกัดทางกายวิภาคของศพที่สอง สิ่งที่เราจะได้ไม่ใช่ชื่อฆาตกร... แต่มันคือ 'พิกัดของห้องนิรภัยใต้ดิน' ที่เชื่อมโยงกับเบื้องหลังของระบบทั้งหมด!" อลิซที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ถึงกับหรี่ตาลงรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจัง เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อฟังคำตอบที่กำลังจะถูกไขกระจ่าง "ถ้าอย่างนั้น พิกัดที่รหัสนี้ชี้ไปคือที่ไหนกันล่ะคิณ?" อลิซถามเสียงกระซิบ คิณสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นิ้วมือเรียวยาวจรดลงบนแผนที่เมืองเก่าที่กางอยู่บนโต๊ะ เขากำลังจะลากเส้นตัดผ่านจุดสำคัญจุดสุดท้าย ทว่า... *กริ๊ก...* เสียงกลไกบางอย่างดังแผ่วเบามาจากมุมมืดของห้องสมุดใต้ดิน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของนาฬิกาโบราณ และไม่ใช่เสียงจากระบบเลเวลอัป แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนเศษกระดาษหนังสือพิมพ์ที่กองอยู่บนพื้น! คิณและอลิซชะงักกึกพร้อมกัน ทั้งคู่หันขวับไปมองยังความมืดมิดหลังชั้นหนังสือขนาดยักษ์ทันที แว่นขยายในมือของคิณสะท้อนแสงไฟสีส้มวابขึ้น ขณะที่หน้าจอระบบเลเวลอัปตรงหน้าของเขากะพริบถี่รัวด้วยสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังระรัวในโสตประสาท [คำเตือน! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ระยะประชิด] [ระบบตรวจจับพลังงานภายนอก: ผู้บุกรุกไม่ได้มีตัวตนอยู่ในฐานข้อมูลประวัติศาสตร์ของเมืองนี้] เงามืดร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังชั้นหนังสือ ช้าๆ ท่ามกลางความกดอากาศที่ลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก ร่างนั้นสวมฮู้ดสีดำสนิทปกปิดใบหน้าครึ่งบน ทว่ารอยยิ้มที่ปรากฏอยู่ใต้เงาหมวกกลับทำให้เลือดในกายของคิณเย็นเฉียบ "เก่งมาก... เด็กน้อย เจ้าถอดรหัสได้เร็วกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก" เสียงแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรกเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนวัตถุบางอย่างกลิ้งหล่นมาหยุดแทบเท้าของคิณ เมื่อก้มลงมองผ่านเลนส์แว่นขยาย หัวใจของคิณก็แทบหยุดเต้น—มันคือ "กุญแจห้องนิรภัย" ของสำนักงานอธิการบดี ที่ควรจะถูกเก็บรักษาไว้ในตู้เซฟนิรภัยของมหาวิทยาลัย... แต่ตอนนี้มันกลับมาเปื้อนคราบเลือดใหม่ๆ ของเหยื่อรายที่สามที่ยังไม่มีใครค้นพบ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ